در قسمت قبل گفته شد که ژیلا دیهیم نشستی گذاشت و در ابتدای آن گفت همانطور که میدانید، ما نفرات پذیرشی را برای یک دوره امتحانی به قرارگاه میآوریم و اگر صلاحیتشان احراز شد، درتشکیلات باقی میمانند. ژیلا دیهیم پس ازاین مقدمهچینی، رو به من کرد و گفت: داریوش، (نام مستعار من) بیا روی سن […]
در قسمت قبل گفته شد که ژیلا دیهیم نشستی گذاشت و در ابتدای آن گفت همانطور که میدانید، ما نفرات پذیرشی را برای یک دوره امتحانی به قرارگاه میآوریم و اگر صلاحیتشان احراز شد، درتشکیلات باقی میمانند.
ژیلا دیهیم پس ازاین مقدمهچینی، رو به من کرد و گفت:
داریوش، (نام مستعار من) بیا روی سن و حرفهایی را که دیروز در ستاد به من زدی، برای جمع بازگو کن.
من که دیگر چیزی برای از دست دادن نداشتم. صادقانه همان حرفی را که در ستاد گفته بودم، تکرار کرده و گفتم نمیتوانم در مناسبات شما بمانم و میخواهم به ایران برگردم و نزد خانوادهام بروم. بقول معروف به سیم آخر زده و رو به جمع گفتم: مرا آوردهاند اینجا تا از شما زهرچشم بگیرند.
همین جمله کافی بود تا فضای سالن بهشدت متشنج شود. مسئول نشست عصبانی شد و جمع را تحریک کرد تا علیه من فریاد بزنند و فحاشی کنند. بهتدریج اشیایی مانند زیرسیگاری و نمکدان سلفسرویس را به طرفم پرتاب کردند.
عدهای از نفرات به من حمله کردند و مرا مورد ضرب وشتم قرار دادند. لباسهایم پاره شد. یکی از زنان صورتم را چنگ میزد. شدت حمله به حدی بود که تعدادی از زنان مجبور شدند دور من حلقه بزنند و با تشکیل یک دیوار انسانی مانع ادامه حملات شوند.
در آن لحظات، احساس میکردم دیگر هیچکس حق ندارد از خودش دفاع کند. من فقط خواسته بودم از سازمان جدا شوم و به نزد خانوادهام برگردم، اما حالا در برابر جمعی قرار گرفته بودم که با فریاد و خشونت میخواستند مرا از تصمیمم منصرف کنند.
جواد خراسان، از فرماندهان مجاهدین با یک سنجاق قفلی لباسهای پارهشده مرا به هم وصل کرد. جملهای که او گفت هنوز در خاطرم مانده است: چون خواهران شورای رهبری در نشست هستند، شئونات باید حفظ شود.
یعنی حتی در آن شرایط نیز آنچه برای مسئولان اهمیت داشت، نه وضعیت انسانی من و نه خشونتی بود که بر من اعمال شده بود، بلکه حفظ ظاهر و رعایت تشریفات در حضور اعضای شورای رهبری بود.
پس از چند ساعت، ژیلا دیهیم جمع را به آرامش دعوت کرد، اما توهینها همچنان ادامه داشت. مسئولان و افراد حاضر در سالن مرا با القابی مانند پاسدار مزدور، تیرخلاصزن، شکنجهگر، نفوذی و خائن خطاب میکردند.
عدهای با آب دهان به سر و صورتم میپاشیدند و میگفتند حکمت اعدام است. بعضی نیز فریاد میزدند که خودشان حاضرند تیر خلاص را به من بزنند.
فضای سالن به جایی رسیده بود که دیگر تعادل روحیام را از دست داده بودم. سرم گیج میرفت، چشمهایم سیاهی میرفت، گریه میکردم و بدنم میلرزید. احساس میکردم میان جمعی گرفتار شدهام که هیچ راهی برای دفاع از خودم در برابرشان ندارم.
ژیلا مرتب به من میگفت:
سرت را بالا بگیر! توی چشم جمع نگاه کن!
نفرات یکی پس از دیگری موضع میگرفتند، به من اهانت میکردند و از ژیلا درخواست مجازات انقلابیام را داشتند.
این وضعیت ساعتها ادامه پیدا کرد. افراد حاضر در سالن به نوبت برای آنتراک میرفتند و افراد تازه نفس جای آنها را میگرفتند. انگار قرار نبود این فشار پایانی داشته باشد.
یکی از زنان مسئول به نام مهین مرا متهم کرد که نفوذی رژیم هستم و برای جمعآوری اطلاعات به سازمان آمدهام. زن دیگری میگفت هدفم این است که نفرات سازمان را طعمه کنم.
پس از چند ساعت، ژیلا که تصور میکرد فشار جمع تأثیر خود را گذاشته است، از من پرسید:
داریوش، حرف جمع را شنیدی؟ نکتهای داری، بگو؟
من که دقایقی قبل رفتار وحشیانه مسئولین را دیده بودم اوج نفرتم ازآنها دوچندان شده بود به همین خاطر برت صمیم خودم مصمم تر شدم و دوباره گفتم: اشتباه کردم که از ابتدا به سازمان آمدم و نمیتوانم در این مناسبات بمانم.
با شنیدن این حرف، دوباره سالن به هم ریخت. فریادها و شعارها از سر گرفته شد. بعضی فریاد میزدند: «مزدور خمینی! صفر صفرت میکنیم!» و عدهای با شعار «مرگ بر مزدور رژیم» و «درود بر رجوی» یکی پس از دیگری پشت میکروفن میآمدند و جای خود را به نفر بعدی میدادند.
من واقعاً دیگر توان تحمل آن فشار را نداشتم. حالت تهوع داشتم و از شدت خستگی و اضطراب به مرز فروپاشی رسیده بودم. با خودم فکر میکردم تا چه زمانی باید این وضعیت را تحمل کنم؟
به این نتیجه رسیده بودم که وقتی اجازه نمیدهند بهصورت عادی از سازمان خارج شوم، باید به فکر راه دیگری باشم. باید راهی برای فرار پیدا میکردم. این بود که مجبور به اعتراف اجباری برای پایان دادن به آن همه هجمه های وحشیانه به خودم شدم. این بود که سرانجام تصمیم گرفتم سکوت و دیگر بر خواستهام پافشاری نکنم.
ژیلا دوباره از من خواست حرف بزنم و بگویم از انتقادات جمع چه نتیجهای گرفتهام؟
ومن اینباراین بار برای اینکه از آن وضعیت خارج شوم، حرفهایی را بر زبان آوردم که با خواسته و باور واقعی من هیچ ارتباطی نداشت و گفتم:
اشتباه کردم، غلط کردم، تناقض دوران داشتم. در زندگیطلبی غرق شده بودم. اهرم انقلاب خواهر مریم را ول کرده بودم و جاذبههای بورژوازی مرا مجذوب خود کرده بود.
ژیلا که تصور میکرد بالاخره توانسته است مرا تسلیم کند، رو به جمع کرد و با رضایت گفت:
میبینید قدرت جمع که معجزه میکند!
بعد ازصحبت او بلافاصله دوباره افراد پشت میکروفن قرار گرفتند و شروع به تعریف و تمجید از انقلاب ایدئولوژیک کردند. یکی پس از دیگری میگفتند انقلاب خواهر مریم معجزه میکند و برادر داریوش را از حلقوم دشمن بیرون کشیده است.
اما واقعیت آن چیزی نبود که ژیلا دیهیم و مسئولان سازمان ادعا میکردند. هیچ معجزهای اتفاق نیفتاده بود. من نه از تصمیم جدایی منصرف شده بودم و نه به باورهای تشکیلاتی بازگشته بودم. فقط انسانی خسته و تحت فشار بودم که برای متوقف شدن آن همه توهین، تهدید و خشونت، ناچار شدم حرفهایی برخلاف خواسته واقعی ام بزنم . به این ترتیب، نشست تعیین تکلیف من هم به پایان رسید وآشولاش به آسایشگاه برگشتم؛ با بدنی خسته، روحی آزرده و ذهنی پر از سؤال.
آن روز برای من روشن شد که در مناسبات رجوی، حتی حق گفتن اینکه دیگر نمیخواهی عضو یک سازمان باشی نیز از انسان گرفته شده است. اگر از ماندن امتناع میکردی، بهجای شنیدن حرفت، تو را به نفوذی، مزدور، خائن و دشمن تبدیل میکردند. اگر بر تصمیم خود پافشاری میکردی، باید منتظر فشار و مجازات میماندی و اگر برای پایان دادن به آن فشارها عقبنشینی میکردی، همان عقبنشینی را بهعنوان پیروزی انقلاب ایدئولوژیک به نمایش میگذاشتند.
تناقض بزرگ همینجا بود: سازمانی که مدعی آزادی و انتخاب آگاهانه بود، حتی حق انتخاب برای رفتن را هم از اعضایش سلب میکرد.
در آن سالن، من بهعنوان یک انسان با خواستهای ساده، یعنی بازگشت به خانوادهام، حضور نداشتم؛ بلکه به سوژهای تبدیل شده بودم که باید در برابر جمع خرد میشد تا دیگران از سرنوشتش درس بگیرند.
آنچه آن روز به نام «قدرت جمع» و «معجزه انقلاب» معرفی شد، از نگاه من چیزی جز فشار روانی، تحقیر و وادار کردن یک انسان به انکار خواسته واقعی خودش نبود.
من آن روز از مجاهدین جدا نشدم؛ اما از درون، فاصلهام با مناسبات رجوی عمیقتر از همیشه شده بود. از آن پس، یک فکر دائماً در ذهنم میچرخید: اگر راه خروج را به رویم بستهاند، باید راه رهایی خودم را پیدا کنم.
داریوش قنواتی













