در آن زمان هم آزادی فردی، آزادی زن، حق انتخاب آزادانه، آزادی اقوام ایرانی و بقیه بندها تبلیغ می شد.

در آن مدت ما هیچ آزادی فردی یا آزادی اقوام یا آزادی زن را در تشکیلات رجوی ندیدیم.

بر عکس هر چه بود زندان و سرکوب و سر به نیست شدن بود.

این همان شعارهای فریبنده ای است که این گروه با نام شورای ملی مقاومت و یا سازمان مجاهدین خلق در فضای مجازی تبلیغ می کنند.

باید توجه کرد فریب شعارهای تو خالی را نخورد.

با تشکر

سیروس غضنفری

نوشته من هم آسیب دیده از سازمان مجاهدین هستم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

زمانهایی که از کار روزانه خسته می شدیم و اعتراض می کردیم که ما اینجا تفریحی نداریم، سرکوب می شدیم و به ما می گفتند: برادر گفته هر مجاهدی به فکر تفریح و رفاه باشد بدانید بدنبال زندگی طلبی است و از مبارزه دور می شود.
رجوی چند سال ما را در یک حصار بسته و بدور از دنیای آزاد نگه داشته بود و جرات نمی کردیم اعتراضی داشته باشیم . در دنیای آزاد یک انسان همه چیز دارد. خانواده دارد و آزاد است. هر کجا که دلش بخواهد می تواند همراه با خانواده خود برود. و من در این سالها که به وطن بازگشتم این آزادی را با گوشت و پوست حس می کنم.

فاضل فرهادی دوست عزیزم که از جداشده هاست و با هم به تفریح رفته بودیم نیز حرف مرا تایید می کند. در تفریح گاه صحبت می کردیم و فاضل فرهادی می گفت: می بینی انسان آزاد در کنار خانواده چقدر خوشحال تر است. در پادگان اشرف که بودیم آزادی نداشتیم. تفریح نداشتیم. رجوی ما را برده خودش حساب می کرد. تفریح فقط برای سران رجوی بود. شعارهای رجوی در رابطه با آزادی و برابری پوشال بود و از زمانی که از پادگان اشرف در عراق خودمان را آزاد کردیم، چقدر راحتیم. هر جا که دلمان بخواهد سفر می کنیم. هر زمانی که دلمان بخواهد برای تفریح اقدام می کنیم دلمان به حال کسانی می سوزد که در کمپ آلبانی زندگی می کنند، نه خانواده ای دارند و نه تفریحی دارند. ایدئولوژی عقب مانده رجوی در کمپ آلبانی اعمال می شود. رجوی دستگاه خودش را تغییر نمی دهد و روز به روز عقب تر می رود .

امیدواریم در آینده نزدیک اعضای گرفتار در کمپ آلبانی خودشان را نجات دهند و طعم زندگی واقعی را بچشند .

فواد بصری

نوشته رجوی با نیازهای طبیعی افراد مخالفت می کرد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در تمام دنیا زندانی می تواند با خانواده خودش و با دوستان و اقوام خودش ملاقات کند اما در زندان رجوی مطلقاً زندانی نمی تواند با دوستان خودش ملاقات کند و ملاقات ممنوع است. اگر کسی در داخل تشکیلات درخواست ملاقات با زندانی را بدهد آن نفر را هم زیر سئوال می برند و می گویند پس شما هم با زندانی هم فکر هستید و مسئولین سازمان کاری می کنند تا آن فرد از کرده خودش پشیمان شود. این نکته را هم اضافه کنم که در داخل تشکیلات رجوی حتی به خانواده هایی که برای دیدار عزیزانشان به عراق می آمدند، اجازه ملاقات نمی داد!

در تمام دنیا، در صورت لزوم به زندانی مرخصی می دهند. اما در تشکیلات رجوی فردی را که می خواهند زندانی کنند به گونه ای این کار را انجام می دهند که بقیه اعضای سازمان از زندانی شدن آن فرد خبردار نشوند و در واقع با مخفی کاری تمام افراد را در تشکیلات زندانی می کردند به این دلیل که فضای اعتراضی به دیگران منتقل نشود و بقیه اعضای سازمان یاد نگیرند که رهبری سازمان را به باد انتقاد بگیرند. چرا که مسئولین سازمان همواره در نشست ها می گفتند رجوی با شما خیلی فرق دارد. او در جایگاهی است که حداقل 20 سال جلوتر را می خواند در نتیجه چنین فردی هرگز اشتباه نمی کند !

در تمام دنیا افراد می توانند با خارج زندان تماس داشته باشند و حتی بارها خود سازمان مجاهدین به این موضوع اذعان داشتند که مثلا فلان زندانی از داخل زندان ایران نامه داده است، اما این کار آنها هم فقط در جهت منافع خودشان است و به هر نوعی می خواهند که از فردی که در زندان است سوء استفاده کنند و مقاصد خود را پیش ببرند.

محمد رضا گلی

نوشته زندانهای مجاهدین با تمام دنیا تفاوت دارد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

حقیقت مطلق و خشونت: چرا ساختار فرقه‌ای مجاهدین خلق تمامیت‌خواه است؟

مقدمه

در امور انسانی – برخلاف علوم طبیعی – ما با آدم‌هایی روبه‌رو هستیم که اراده، تفسیر و تجربه‌ی متفاوتی دارند. در این حوزه هیچ‌کس نمی‌تواند ادعای تملک کامل حقیقت کند بدون آنکه به خشونت دست زده باشد.
این یادداشت می‌کوشد نشان دهد چگونه “ادعای انحصار حقیقت”، به تمامیت‌خواهی و در نهایت به خشونت سیاسی تبدیل می‌شود – با تمرکز بر ساختار فرقه‌ای سازمان مجاهدین خلق.

ادعای انحصار حقیقت: سنگ بنای ساختار فرقه‌ای مجاهدین خلق

“مطلق‌انگاری معرفتی” یعنی باور به اینکه یک فرد، گروه یا تشکیلات، حقیقت را کامل و انحصاری می‌داند: می‌داند جهان چگونه کار می‌کند، جامعه‌ مطلوب چیست، و راه رسیدن به آن کدام است. در چنین باوری، جایی برای تردید، پرسش یا دیدگاه متفاوت باقی نمی‌ماند.
سازمان مجاهدین این ادعا را از دهه‌های نخست شکل‌گیری نهادینه کرد و با مفهوم “انقلاب ایدئولوژیک” آن را عمیق‌تر ساخت. در این چارچوب، رهبرعقیدتی (مسعود رجوی) نه‌تنها مرجع سیاست، بلکه مرجع درستی و نادرستی فکری، و حتی وجدان اعضا شد. انحصار حقیقت از سطح سیاست به سطح ذهنیت سرایت کرد.

از خطای معرفتی تا خشونت ساختاری

اگر بپذیریم حقیقت مطلق در امور انسانی در دسترس نیست، آن‌گاه ادعای انحصار آن، یک عمل خشونت‌آمیز است – زیرا به‌طور ضمنی می‌گوید صداهای دیگر، تجربه‌های دیگر و زیست‌جهان‌های دیگر فاقد اعتبارند. این، نفی وجود آدم‌ها به‌عنوان انسان است.
در ساختار مجاهدین خلق، این نفی به طرد فیزیکی، انزوای اجباری، قطع ارتباط با خانواده و پاک‌سازی مخالفان درون‌سازمانی تبدیل شد. خشونت این سازمان، پیش از آنکه فیزیکی باشد، “خشونتی معرفتی” است: ابتدا حق تفاوت را سلب می‌کند، سپس حق پرسش را، و در نهایت حق زیستن متفاوت را.

رژه دوچرخه‌سواران: چهره‌ی بصری منطق مطلق

آنچه اخیرا در رژه دوچرخه‌سواران اشرف ۳ دیدیم، چهره‌ بصری همین منطق است: آدم‌هایی که دیگر سوژه نیستند، صرفاً عناصری در یک نمایش‌اند. کنترل بر بدن، لباس و حرکت، بازتاب کنترل پیشین بر فکر است:
نخست می‌گویند “ما حقیقت را می‌دانیم”، سپس می‌گویند “پس تو باید چنین بپوشی، چنین حرکت کنی، چنین فکر کنی.”
یکنواختی بصری — دوچرخه‌های مشابه، لباس‌های مشابه، ریتم مشابه — نشانه‌ی منطقی است که در آن تفاوت، فردیت و انتخاب مستقل، تهدید تلقی می‌شوند.

زنجیره‌ی سه‌گانه: حقیقت، جرم، سرکوب

رابطه‌ میان مطلق‌انگاری و خشونت را می‌توان چنین صورت‌بندی کرد:
ادعای حقیقت مطلق منجر به تعریف انحراف به مثابه جرم و سپس سرکوب جرم به مثابه وظیفه تاریخی تلقی می گردد.
نخست حقیقت مطلق ادعا می‌شود؛ سپس هر انحراف از آن جرم شمرده می‌شود؛ و در نهایت سرکوب آن جرم، نه‌فقط مجاز، بلکه “وظیفه‌ی تاریخی” تلقی می‌گردد.

نکته:
خشونت از مرحله‌ ادعای حقیقت آغاز می‌شود، نه از مرحله‌ استفاده از زور.
خشونت ابتدا در ذهن و زبان رخ می‌دهد – در لحظه‌ای که یک گروه می‌گوید “تنها من حقیقت را می‌دانم.”

غیبت زنان: آزادی گزینشی

سازمانی که سال‌هاست خود را با “رهبری زنانه” و “آزادی زن” معرفی کرده، چرا در یک نمایش عمومی تصویری مرد محور ارائه می‌دهد؟ پاسخ در همان منطق مطلق‌انگارانه است: زن در این ساختار، نه به‌عنوان سوژه‌ آزاد، بلکه به‌عنوان نماد مشروعیت‌بخش به کار گرفته می‌شود.
آزادی اگر گزینشی باشد – یعنی تنها در جاهایی مجاز باشد که به بازتولید تصویر رسمی کمک کند – دیگر آزادی نیست؛ نمایش است.

اتاق پژواک و واقعیت موازی

در ساختار فرقه‌ای، یک روایت بارها بازتولید می‌شود تا جای واقعیت را بگیرد. اعضا به‌جای مواجهه با جامعه‌ واقعی، با نسخه‌ای بازسازی‌شده مواجه‌اند که در آن تفاوت‌ها و مخالفت‌ها حذف شده‌اند.
وقتی فقط صدای خودت را می‌شنوی، خیال می‌کنی اکثریت با توست. رژه‌ دوچرخه‌سواران مجاهدین خلق در اشرف 3 بیش از آنکه نشانه‌ پویایی باشد، نشانه‌ی “حیات مصنوعی” است: جامعه‌ واقعی حذف می‌شود تا سازمان خود را نماینده‌ مردم معرفی کند.

دموکراسی، شیوه‌ شناخت است نه صرفاً شیوه‌ حکومت

دموکراسی یعنی پذیرش اینکه هیچ‌کس صاحب حقیقت کامل نیست، و بنابراین همه باید حق سخن، نقد و حضور داشته باشند. این دقیقاً نقطه‌ مقابل مطلق‌انگاری فرقه‌ای است.
سازمان مجاهدین خلق که در درون خود حق تفاوت و پرسش را به‌رسمیت نمی‌شناسد، نمی‌تواند در بیرون مدعی آزادی و دموکراسی باشد. ادعای مبارزه برای “ایران آزاد” از سوی تشکیلاتی که در درون خود آزادی را سرکوب می‌کند، فاقد وجاهت است.

کلام آخر

حقیقت در امور انسانی نه مطلق است و نه نسبی محض؛ “فرآیندی است که در گفت‌وگوی آزاد و در فضایی که شک و پرسش مجاز است، زنده می‌ماند.” هر ساختاری – چه مجاهدین، چه هر نیروی دیگر – که این فضا را در درون خود مسدود کند، نه‌فقط حقیقت را کشته است، بلکه زمینه‌ خشونت را فراهم ساخته است.

پرسش: مدلی که در آن فردیت و آزادی در درون سازمان مجاهدین خلق سرکوب می‌شود، چگونه می‌تواند الگوی “ایران آزاد” باشد؟ تا زمانی که آزادی و پرسشگری در درون تشکیلات مجاهدین سرکوب شود، ادعای مبارزه برای آزادی ایران فاقد وجاهت است – نه‌چون مدلی بهتر در دست نیست، بلکه چون خود این مدل، مسئله است، نه راه‌حل.

آرش رضایی

نوشته تحلیلی بر ساختار کنترل در سازمان مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در میان گروه‌های سیاسی مخالف نظام جمهوری اسلامی ایران، سازمان مجاهدین خلق الگوی متفاوتی از جدایی کادرهای تشکیلاتی و ریزش نیرو را تجربه می‌کند. برخلاف سایر گروه‌های اپوزیسیون که اعضای جداشده آن‌ها معمولاً یا سکوت می‌کنند و یا به فعالیت‌های پراکنده و بی‌صدا روی می‌آورند، جداشدگان از این سازمان رفتاری کاملاً متفاوت دارند. آن‌ها پس از خروج، به شدت و با ادبیاتی صریح، نسبت به ساختار داخلی، مدیریت و رویکردهای رهبری سازمان خود موضع‌گیری می‌کنند. این رفتار که به نظر می‌رسد یک واکنش تهاجمی است، در واقع ریشه‌های عمیقی در ساختار سیاسی و آسیب‌های روانی ناشی از زندگی در یک سازمان “تمام‌گرا” دارد. این مقاله با نگاهی ساده اما مستدل، به بررسی دلایل این ریزش و چرایی رفتار جداشدگان می‌پردازد.

ساختار سازمان؛ وقتی سیاست با زندگی شخصی ادغام می‌شود

یکی از اصلی‌ترین دلایل ریزش نیرو در مجاهدین خلق، ماهیت خاص ساختار آن است. در احزاب سیاسی معمولی، فرد عضو یک حزب است تا برای اهداف سیاسی فعالیت کند، اما زندگی شخصی، عقاید مذهبی و روابط خانوادگی او تحت کنترل حزب نیست. اما در مجاهدین خلق، ما با ساختاری روبرو هستیم که تمام ابعاد زندگی فرد را در بر می‌گیرد.
این نوع ساختار که می‌توان آن را “سازمان تمامیت خواه” نامید، از طریق کنترل شدید بر زمان، اطلاعات، روابط اجتماعی و حتی احساسات اعضا عمل می‌کند. وقتی یک سازمان سعی می‌کند به جای “هم‌فکری”، “هم‌سویی اجباری” ایجاد کند، شکاف میان واقعیت‌های بیرونی و شعارهای درونی سازمان بزرگ‌تر می‌شود. با گذشت زمان، وقتی اعضا با واقعیت‌های جهان خارج یا تضادهای داخلی سازمان مواجه می‌شوند، این فشار روانی غیرقابل تحمل شده و خروج از سازمان، تنها راه رهایی آن‌هاست.

چرا جداشدگان با شدت به سازمان می‌تازند؟

سوال مهم این است: چرا فردی که سال‌ها برای یک آرمان جنگیده، پس از جدایی، با تمام قدرت علیه آن مبارزه می‌کند؟ پاسخ را می‌توان در دو مفهوم ساده یافت:

الف: بازسازی هویت و فاصله گرفتن از گذشته

فردی که سال‌ها در یک محیط بسیار بسته و کنترل‌شده زندگی کرده، پس از خروج، دچار نوعی “شوک هویتی” می‌شود. او برای اینکه بتواند دوباره خودش را به عنوان یک انسان مستقل تعریف کند، باید تمام آن چیزی را که در سازمان بوده، پس بزند. این یعنی برای اینکه “خود جدید” او شکل بگیرد، باید “خود قدیمی” او که متعلق به سازمان بود، کاملاً تخریب شود. بنابراین، نقد تند و شدید سازمان، در واقع ابزاری است برای جدا کردن خودِ واقعی فرد از گذشته‌ای که برایش دردناک یا اشتباه بوده است.

ب: ناهماهنگی ذهنی و نیاز به حقیقت

وقتی فرد متوجه می‌شود که باورهایش با واقعیت‌های سازمان در تضاد است، دچار نوعی آشفتگی ذهنی می‌شود. برای خلاص شدن از این آشفتگی، او ناچار است تمام آن باورهای غلط را به چالش بکشد تا بتواند دوباره به آرامش ذهنی برسد. در واقع، این خشم، واکنشی است به سال‌ها سرکوب حقیقت در درون تشکیلات.

تفاوت با سایر گروه‌های سیاسی

در گروه‌های دموکراتیک یا حزبی، جدایی معمولاً یک تصمیم سیاسی است؛ فرد از حزب “الف” به حزب “ب” می‌رود یا کناره‌گیری می‌کند. اما در مجاهدین خلق، جدایی یک “قطع رابطه” است. از آنجا که سازمان پیوندهای عاطفی و اجتماعی شدیدی با اعضا ایجاد کرده است، جدایی از آن مانند جدا شدن از یک خانواده اجباری است.

جمعبندی

ریزش نیرو در سازمان مجاهدین خلق صرفاً یک پدیده سیاسی نیست، بلکه نتیجه‌ مستقیم ساختار بسته و کنترل‌گر آن است. این سازمان با تلاش برای کنترل تمامی ابعاد زندگی اعضا، در نهایت باعث ایجاد فشار روانی شدیدی می‌شود که منجر به خروج نیروها می‌گردد. رفتار جداشدگان نیز، اگرچه ممکن است از نگاه بیرونی تند به نظر برسد، اما در تحلیل روان‌شناختی، تلاشی برای بازیافتن هویت مستقل و رهایی از ساختاری است که زندگی آن‌ها را محدود کرده بود.

آرش رضایی (کارشناس ارشد علوم سیاسی و روابط بین الملل)

نوشته از کنترل نیرو تا فروپاشی در تشکیلات مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در تشکیلات گروه مجاهدین اصلا به چنین رویدادهای مهمی اهمیت داده نمی شد و پخش آن ممنوع بود. اما سال 73 وقتی در مرکز 16 بودم همان زمان هم جام جهانی قرار بود در آمریکا برگزار شود. اکثر نفرات دوست داشتند بازی جام جهانی را تماشا کنند تا اینکه در بین نفرات همهمه شد که آیا بازی ها را برایمان پخش می کنند یا نه؟! اما از ترس خوردن مارک زندگی طلبی کسی جرات چنین درخواستی را از مسئولین نداشت. خلاصه همهمه نفرات به گوش مسئول مقر رسید. بالاخره چند نفر داوطلب شده و نزد مسئول مقر که الان اسمش یادم نیست رفته و خواسته نفرات و خودشان را برای پخش بازی ها را منتقل کردند. مسئول مقر اول برآشفت و به آنها گفت: ما درحال آماده سازی برای عملیات سرنگونی هستیم. این چه درخواستی است؟! تا اینکه چند نفر دیگر مجددا التماس کنان از وی خواستند بازی های جام جهانی را پخش کنند.

در نهایت او روز بعد به یکی از فرماندهان دسته گفت نامه ی درخواست پخش بازی ها را برای خواهر مریم بنویسد و بده همه نفرات امضا کنند. دو سه روز بعد مسئول مقر همه را جمع کرد و با منت گذاشتن بر سر ما گفت: همه شما مدیون خواهر مریم هستید چون او با پخش بازی های جام جهانی به این شرط که به آمادگی های عملیات سرنگونی لطمه نخورد موافقت کرده و همه کف و سوت زنان مثلا از خواهر مریم تشکر کردند. درآخر مسئول مقر گفت همه نفرات باید بعد از اتمام بازی توان مضاعفی برای کار آماده سازی سرنگونی بگذارند!

بازی ها شروع شد اما ازآنجایی که مسئولین می ترسیدند افراد با دیدن بازی های جام جهانی غرق در زندگی طلبی شوند عمدا برنامه افتتاحیه بازی ها را نگذاشتند، نشان دادن تماشاگران را سانسور کردند، یک خط درمیان بازی ها را پخش می کردند، بعضا وسط پخش بازی مسئول مربوطه می آمد و پخش بازی را قطع و نفراتی را صدا زده و می گفت کار فوری پیش آمده است، فلانی و فلانی بروند برای انجام کار. خلاصه کاری کردند تا مبادا کسی لذت دیدن بازی ها را ببرد آنقدر رفتارمسئولین حال به هم زن شد که اکثرا غر می زدند و می گفتند حالمون بهم خورد پشیمان شدیم که درخواست پخش بازی ها را دادیم. بطوریکه از دو روز بعد از شروع بازی ها بدلیل رفتار مسئولین تعداد کمی از اعضا برای تماشا بازی به سالن می رفتند.

ذکر این نکته ضروری است که برای رهبران مجاهدین اساسا احساسات اعضا اهمیتی نداشت و هر برنامه نشاط آور ممنوع بود تا مبادا فکر و اذهان آنها راه به زندگی طلبی ببرد و همه می بایست در دنیای بسته تشکیلات فقط گوش به فرمان باشند و نمی بایست به نفکرات فرقه گرایانه رجوی درجهت سوء استفاده از اعضا خدشه ای وارد شود .

حمید دهدار

نوشته ممنوعیت دیدن بازی های جام جهانی در تشکیلات مجاهدین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

– محور چهارم جدایی دین و دولت ، آزادی ادیان و مذاهب

این کلمات در حرف می تواند بسیار جالب و جذاب باشد و هر شنونده ای را به خود جلب کند. اما آیا در درون مناسبات سازمان در اشرف هم این مسائل رعایت می شد؟ خیر. به گوشه هایی از این به اصطلاح آزادی اشاره می کنیم. هیچ کس حق نداشت غیر از اسلامی که رجوی معرفی می کند اسلام دیگری داشته باشد. بطور مثال برادران تسنن وقتی وارد سازمان می شدند باید دین خود را عوض می کردند و حتی مواردی بود که افراد مسلمان نبودند و حاضر به همکاری با سازمان شدند. این افراد مانند نفرات بیمار باید از بقیه جدا شده و در یکان دیگری سازماندهی می شدند. برای نفراتی که حاضر نبودند مذهب خود را عوض کنند چنان تحت فشار سیستم قرار می گرفت که فرد مجبور می شد اسلام رجوی را قبول کند .

– محور پنجم برابری کامل زنان و مردان در حقوق سیاسی و اجتماعی و فرهنگی و لغو هرگونه تبغیض ، حق انتخاب آزادانه پوشش ، ازدواج و طلاق و منع بهره کشی از زنان تحت هر عنوان

در باره این محور می توان ساعتها نوشت چون تنها چیزی که مسعود و مریم رجوی قبول ندارند حقوق برای زنان است. ابتدا در مورد برابری زنان و مردان باید عنوان داشت در درون سازمان بعد از انقلاب طلاق ، زنان در بند چهار انقلاب باسمه ای قدرت مطلق در مناسبات شدند. امور باید توسط زنان اداره می شد و دیگر به هیچ مردی اعتمادی وجود نداشت. زنان در محل اتاق کار نشسته و مردان بد بخت باید در گرمای زیاد عراق کار می کردند و صدایشان در نمی آمد. رجوی برای فریبکاری عنوان نمود این کار برای آزاد سازی پتانسیل زنان می باشد ولی در عمل شاهد بودیم که مردان بعد از مدتی دچار تناقض شده و توان کار کردن نداشتند .

زنان در درون سازمان حق انتخاب شوهر برای ازدواج و پوشش و طلاق را نداشتند. هر چیزی که تشکیلات به آنان می گفت باید اطاعت کورکورانه می کردند. هیچ مادری نمی توانست چند روز در کنار فرزندش باشد. رجوی به خاطر اینکه پدران و مادران را در گروگان داشته باشد و کسی به فکر جدا شدن نیفتد در انتهای سال 69 به بهانه بمباران عراق، کودکان را به اروپا فرستاد و دیگر خانواده ها هیچ خبری از فرزندان خود نداشتند. زنان در درون سازمان بسیار مورد بهره کشی قرار می گرفتند چون خود مریم رجوی عنوان می کرد باید زنان در گرمای عراق کار کنند و صورت شان سوخته شده تا کسی به آنان نگاه نکند. زنان در درون سازمان از وسایل آرایش محروم بودند. بعد از مدتی زنان هم ظرافت زنانه خود را از دست داده و خشن می شدند. البته این مسئله فقط در مورد زنان نبود در مورد مردان هم صادق بود. مردان حق استفاده از ادکلن نداشتند، پمپ بنزین جدا سازی شده بود ، مردان حق نداشتد در داخل خودرو کنار یک زن بنشینند. مردان حق نداشتند بطور جداگانه و تکی با زنان صحبت کنند.

اکنون وقتی مریم رجوی از حق انتخاب شوهر و ازدواج و پوشش حرف می زند بسیار مضحک است. دیدگاه ارتجاعی رجوی این گونه بود که اعتقاد داشت همه زنان عالم باید در خدمت او باشند. یعنی حرمسرایی برای خود درست کرده و مدیر برنامه هایش مریم رجوی بود. البته این افشاگری توسط زنانی انجام گرفت که از مناسبات جدا شدند و بخوبی ماهیت ضد انسانی رجوی را نشان دادند. مریم رجوی دم از آزادی پوشش و ازدواج و پاک بودن مناسباتش می زند اما دروغی بیش نیست و خودش بهتر می داند که در درون مناسبات سازمان در اشرف چه کثافت کاری وجود داشت و حتی خودش در نشستی عنوان داشت ما جلوی رابطه زن با مرد را گرفتیم ولی اکنون شاهد رابطه مرد با مرد هستیم . آیا مریم رجوی این حرفها را فراموش کرده است ؟

آیا خارج کردن رحم زنان، آزادی زنان نام داشت؟ برای ما روشن است پز دمکراسی و دمکراتیک بودن حرفهای بیهوده ای است که ما با پوست و گوشت آنها را لمس کردیم و به ماهیت ضد بشری رجوی ها پی بردیم .

ادامه دارد…

هادی شبانی

نوشته نقد و بررسی برنامه ده ماده ای مریم رجوی – قسمت دوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مقدمه

ویرجینیا وولف*، نویسنده و متفکر برجسته انگلیسی، معتقد بود که معنای راستینِ انسانیت در “حق انتخاب” تجلی می‌یابد؛ حتی در سخت‌ترین شرایط، این حق انتخاب است که انسان بتواند جهانِ خود را بازتعریف کند. اما وقتی نگاهی به ساختار سیاسی و اجتماعی سازمان مجاهدین خلق و به‌ویژه جهان‌بینی مریم رجوی می‌اندازیم، با پارادوکسی روبرو می‌شویم که نه تنها حق انتخاب را هدف قرار داده، بلکه بر پایه “سلبِ عاملیت” بنا شده است.
ویرجینیا وولف، لایه‌ای عمیق و اخلاق‌محور به موضوع می‌افزاید. وقتی وولف می‌گوید حتی “بدترین انسان‌ها حق انتخاب دارند”، در واقع بر اراده‌ آزاد و مسئولیت اخلاقی تأکید می‌کند. در فلسفه اخلاق، انسانیت زمانی معنا می‌یابد که فرد در میان انتخاب‌های دشوار، بتواند بر غریزه‌ بقا یا فشار گروه، و انتخاب مسیرِ درست ایستادگی کند.
در مقابل، نظام تمامیت‌خواه که مریم رجوی و ساختار مجاهدین خلق نمایندگی می‌کنند، دقیقاً با هدفِ “از بین بردن حق انتخاب” طراحی شده است. در این نظام، نه تنها انتخابِ بیرونی، بلکه میزانِ انتخابِ درونی (احساس، میل و اراده) نیز توسط تشکیلات مصادره می‌شود.
به عبارتی دقیق تر، برای تحلیل این تناقض بنیادین میان شعار و عمل در جهان‌بینی مریم رجوی، می‌توانیم از دریچه همان دیدگاه و باور ویرجینیا وولف به موضوع بنگریم. اگر انسانیت را در گرو “حق انتخاب” بدانیم، ساختار تحت رهبری مریم رجوی دقیقاً در نقطه مقابل “معنای راستین انسانیت” قرار می‌گیرد، چرا که تمامیِ سازوکارهای آن، در جهتِ سلبِ حق انتخاب بنا شده است.

پارادوکس رهبری زنانه و سلب عاملیت

مریم رجوی شعار “رهبری زنان” را به‌عنوان ویترینِ دموکراتیک سازمان به بیرون از تشکیلات ارائه می‌دهد. اما در تحلیلِ معرفت‌شناختی، این “رهبری” نه یک رهایی‌بخشی، بلکه نوعی ابزاری‌سازیِ جنسیت است.
در فلسفه دموکراتیک، “رهبری زنانه” زمانی معنا دارد که زنانِ آن مجموعه دارای “عاملیتِ فردی” باشند؛ یعنی حق انتخابِ پوشش، سبک زندگی، پیوند عاطفی و حقِ نقدِ رهبری را داشته باشند.
واقعیت تشکیلاتی: شهادتِ تعدادی از کادرهای تشکیلاتی جدا شده و با سابقه مجاهدین خلق چون بتول سلطانی، حمیرا محمدنژاد، نسرین ابراهیمی ، زهرا میرباقری و زینب (ژینا) حسین نژاد نشان می‌دهد که این “رهبری” صرفاً یک سلسله‌مراتبِ اقتدارگرایانه است. در این ساختار، زن نه یک سوژه آزاد، بلکه ابزاری است که برای بقای هسته مرکزی قدرت مانیپوله (دستکاری) می‌شود. وقتی فرد حق انتخاب سبک پوشش خود را ندارد یا عواطف انسانی‌اش را در قالب پیوندِ زناشویی تجربه کند، او عملاً از “انسانیت” به معنای مورد نظر وولف خلع شده است.

استبداد درونی به‌مثابه‌ «ضد دموکراسی»

تمامیت‌خواهی مریم رجوی در یک اصل بنیادین روان‌شناختی ریشه دارد: “کنترل بر حریم خصوصی برای کنترل بر اراده سیاسی.”
وقتی رهبری می‌تواند تعیین کند که یک زن چطور لباس بپوشد یا چگونه فکر کند، یعنی نفوذش را از حوزه عمومی به پستوهایِ ذهن و بدنِ فرد برده است.
این مدل رفتاری دقیقاً همان منطق “اتاق پژواک”** است که پیش‌تر به آن اشاره شد. در این اتاق، تفاوت جنسیتی یا ابرازِ میلِ انسانی (مانند عشق)، عامل فساد و انحراف از مبارزه تعریف می‌شود تا کنترل رهبری بر تمامی ابعاد زندگی اعضا حفظ شود. شعار دموکراسی در دهان کسی که حتی حق انتخاب پوشش اعضای پیرامونش را به رسمیت نمی‌شناسد، یک دروغ ساختاری است.

تقلیل زن به نماد

مریم رجوی در سخنرانی‌هایش از آزادی زنان به‌عنوان شاخصِ تمدن یاد می‌کند، اما در مناسبات درونی، زن را به “نماد وفاداری” تقلیل می‌دهد.
شواهدی که توسط بانوانی چون ژینا حسین‌نژاد مطرح شده است، نشان می‌دهد که چگونه ساختارِ تشکیلاتی، زنان را وادار می‌کند تا هویت خود را در ایثار برای رهبری ذوب کنند. این یک نوع کلاسیک از مسخ‌شدگی است.
در این جهان‌بینی، آزادی یک مفهومِ ابزاری است که فقط برای مصرف بیرونی (جذب حمایت بین‌المللی) تولید می‌شود، در حالی که در محیط درونی، با عریان‌سازی فرد از هویت شخصی‌اش مواجه هستیم.

تناقض معرفتی: اجبار به‌نام انتخاب

مریم رجوی ادعا می‌کند که اعضای سازمان آگاهانه این مسیر را انتخاب کرده‌اند. اما بر اساس متدولوژی معرفت‌شناختی، انتخاب در فضایی که اطلاعات متفاوت در دسترس نیست (انزوای مطلق) و فشارِ گروهی برای همرنگ شدن با جماعت وجود دارد، انتخاب آزاد نیست؛ بلکه تسلیم ساختاری است.
دیدگاه و یاور ویرجینیا وولف مبنی بر اینکه “حق انتخاب، معنای راستین انسانیت است”، تیرِ خلاصی بر جهان‌بینی تمامیت‌خواهانه سازمان است.
سازمان مجاهدین، دقیقاً در جایی که حق انتخاب (حتی در ساده‌ترین شکل آن یعنی عشق و پوشش) را از زنان سلب می‌کند، انسانیت آن‌ها را مصادره کرده است.

کلام آخر

مریم رجوی نمی‌تواند “دموکرات” باشد، چون دموکراسی بر پایه احترام به تفاوت و انتخاب فردی بنا شده است؛ در حالی که ساختارِ تحت رهبری او بر پایه هم‌شکلی اجباری و انکارِ فردیت استوار است.
این تناقض آشکار بین شعارهای حقوق بشری در پاریس و واقعیت‌های تلخ درونی در آلبانی، نه یک خطای مدیریتی، بلکه جوهره‌ اصلی یک “سیستم توتالیتر” است که برای بقای خود، نیاز دارد تا انسان‌ها را از “حق انتخاب” محروم کند.
اگر انسانیت در گروی حق انتخاب و بازتعریف ارزش‌ها توسط خود انسان باشد، پس هر ساختاری که انتخاب را از فرد سلب کند، در واقع در حال “انسانیت‌زدایی” است. مریم رجوی و ساختار سیاسی او، نه با هدف توانمندسازی انسان، بلکه با هدف ساختن “ابزارهای ایدئولوژیک” فعالیت می‌کنند. در این میان، شعارهای مربوط به “برابری جنسیتی” و “دموکراسی”، نه به عنوان مقصد، بلکه به عنوان ابزار پوششی برای مشروعیت‌طلبی بین‌المللی به کار می‌روند.

آرش رضایی

* ویرجینیا وولف یکی از برجسته‌ترین و تأثیرگذارترین نویسندگان، داستان‌نویسان و منتقدان ادبی انگلستان در قرن بیستم بود. او به عنوان یکی از ستون‌های اصلی «مدرنیسم» در ادبیات شناخته می‌شود. وولف خود یکی از پیشگامانِ بررسیِ پیچیدگی‌هایِ «روان‌شناسی زنانه» و «موضع زن در جامعه» بود.
تمرکز بر «درونیات» و «روان»: وولف به جای توصیف صرف وقایع، به دنبال کشف جریان آگاهی بود. وقتی ما از منظر او به موضوع «حق انتخاب» و «ماهیت انسانی» در ساختارِ سازمان نگاه می‌کنیم، در واقع داریم از لایه بیرونی (شعارها) به لایه درونی (فروپاشی شخصیت و سلب اراده) نفوذ می‌کنیم.
نقد ساختارهای مردسالارانه و اقتدارگرا: اگرچه او مستقیماً به سیاست‌های تشکیلاتی نمی‌پرداخت، اما در آثارش (مانند اتاق خود) به زیبایی به این موضوع می‌پردازد که چگونه محیط‌های اجتماعی و ساختارهایِ قدرت، مانع از شکوفایی «خلاقیت» و «آزادی فردی» می‌شوند.

** اصطلاح «اتاق پژواک» یک مفهوم بسیار مهم در جامعه‌شناسی، روان‌شناسی و علوم سیاسی است که برای توصیف یک وضعیتِ “انزوای فکری” به کار می‌رود.

نوشته تقابل شعارهای جنسیتی مریم رجوی با ساختار سلب عاملیت اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

– محور اول برنامه مریم رجوی از نه به ولایت فقیه و آری به حاکمیت مردم در یک جمهوری با رای آزاد و کثرت گرا و …. حرف می زند .

آیا در مناسبات مجاهدین این مورد دیده نمی شود؟ ما در مناسبات شاهد بودیم سازمان مجاهدین تا ته خط به ولایت فقیه اعتقاد دارد آنان رجوی را ولایت مطلقه فقیه سازمان معرفی کرده و هیچ کس حق انتقاد از وی را ندارد. هیچ کس نباید از وی در مورد عملکردش سئوال کند. به هیچ کس پاسخگو نیست ، او خودش را جای امام زمان قرار داده و از همه می خواهد که او را بپرستند. اگر رجوی این را ولایت فقیه نمی داند چه اسمی می تواند روی آن بگذارد؟ حتی پا را فراتر گذاشته و مریم رجوی در نشست صلیب عنوان داشت شما نان نماینده امام زمان را می خورید ولی شکرش را بجا نمی آورید و این گونه ولایت مطلقه فقیه رجوی را اعلام نمود .

اما در مورد حاکمیت مردم و رای آزاد باید عنوان داشت در مناسبات سازمان تنها چیزی که وجود ندارد رای آزاد است. اعضای سازمان در طی سالیان گذشته به عینه دیدند باید به تنها کاندید مطرح شده در مناسبات رای بدهند. کسی حق ندارد به انتخاب مریم رجوی به عنوان رئیس جمهور موقت رای بدهد. هر کسی که رای منفی می داد مورد تفتیش و بازجویی قرار می گیرد. انتخابات در درون سازمان فقط یک کاندید بیشتر نداشت و همه ملزم بودند به او رای بدهند. سئوال اصلی این است آیا سازمانی که در درونش هیچ حقی برای اعضای خود در مورد آزادی قائل نیست چگونه می تواند دم از حاکمیت مردم در یک جمهوری بزند ؟ به گفته های مهدی ابریشم چی بسنده می کنیم. او عنوان می کرد که وقتی به ایران برسیم پیاده روها را زنانه و مردانه می کنیم تا کسی دچار لحظه جنسی نشود حال می توان فهمید که وقتی ذهن مسئولین و رجوی این قدر خراب است چگونه می خواهد حاکمیت مردمی برقرار کند ؟

– در محور دوم مریم قجر مدعی آزادی بیان و احزاب ، اجتماعات ، مطبوعات و فضای مجازی می شود . آیا واقعا آنان اعتقادی به حرفهایشان در این زمینه دارند؟

جواب منفی است. در درون مناسبات هیچ کسی حق انتقاد به مسئول بالاترش را ندارد چه برسد به مسعود و مریم رجوی. در تشکیلات دو فرد نمی توانند با همدیگر حرف بزنند ، در درون مناسبات دو همشهری نمی توانند با زبان محلی خود صحبت کنند ، کسی جرات ندارد در مورد مسائل مختلف سازمان به اظهار نظر بپردازد ، در مورد مطبوعات افراد به هیچ گونه رسانه خارج از تشکیلات دسترسی ندارند ، استفاده از فضای مجازی ممنوع است و اگر ضرورتی داشته باشد حتما باید در حضور مسئول و چند نفر دیگر انجام گیرد ، افراد حق دسترسی آزادانه به کامپیوتر را ندارند. همه چیز باید تحت کنترل تشکیلات باشد .

مریم در ادامه محور دوم خود مدعی می شود که سپاه پاسداران و بسیج و نهادهای دیگر باید منحل شود و…
حال نگاه کنیم به مناسبات مجاهدین خلق؛ ما در درون مناسبات سازمان مشاهده گر افرادی بودیم که قداره بندهای سازمان بودند. آنان در هر لشکری حضور داشتند. وظیفه آنان این بود که افراد ناراضی را با برخوردهای فیزیکی و ضرب و شتم سر جایشان بنشانند و اگر جواب نمی داد به زندان افکنده و مورد شکنجه قرار بگیرند. مریم رجوی بهتر است مدعی انحلال فلان سازمان نشود در حالی که خودش تا ته خط به اختناق و به زنجیر کشیدن نیروهایش ادامه می دهد .

– محور سومی که مریم رجوی در برنامه ده ماده ای خود بیان می کند دم زدن از آزادی ها و حقوق فردی و اجتماعی و ممنوعیت شکنجه و لغو حکم اعدام می باشد .

در مورد حقوق فردی افراد باید عنوان داشت در مناسبات سازمانی کسی معنی حقوق فردی را نمی داند. چون در مناسبات بسته رجوی همه باید مطیع امر رهبری باشند کسی جرات ندارد فکر کند ، کسی جرات ندارد با خانواده اش تماس داشته باشد ، حتی او نباید در خواب هم خانواده اش را به یاد بیاورد و … . اگر مریم رجوی مدعی حقوق فردی و اجتماعی ست، بهتر است این شرایط را برای نیروهایش فراهم کند تا بتوانند آزادانه با خانواده خود تماس داشته و با مردم عادی جامعه آلبانی ارتباط داشته باشند. اما مریم رجوی این کار را انجام نمیدهد و به خوبی می داند که در این صورت دیگر تشکیلاتی برایش باقی نخواهد ماند .

ادامه دارد

هادی شبانی

نوشته نقد و بررسی برنامه ده ماده ای مریم رجوی – قسمت اول اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اعضایی که دیگر نیروی عملیاتی نیستند

اکنون بیشتر اعضای قدیمی سازمان، از مرز شصت و هفتاد سالگی گذشته‌اند. بسیاری با بیماری‌های ناشی از افزایش سن دست‌وپنجه نرم می‌کنند و طبیعتاً دیگر توان انجام فعالیت‌های سخت تشکیلاتی یا نظامی را ندارند. با این حال، خروج آنان همچنان با موانع جدی روبه‌روست.
اگر این افراد دیگر نقشی در آینده تشکیلات ندارند، چرا سرکرده تشکیلات مجاهدین اجازه نمی‌دهد سال‌های باقی‌مانده عمر خود را در کنار خانواده یا در جامعه‌ای آزاد سپری کنند؟ پاسخ این پرسش را باید در منافع تشکیلاتی جست‌وجو کرد.

حفظ آمار؛ حفظ ظاهر تشکیلات

یکی از مهم‌ترین دلایل، حفظ تعداد اعضاست. هر سازمان سیاسی برای اثبات موجودیت خود به نیروی انسانی نیاز دارد. در شرایطی که سال‌هاست جذب نیروی جدید تقریباً متوقف شده، خروج هر عضو به معنای آشکارتر شدن روند ریزش نیروهاست.

به همین دلیل، حتی اعضای سالخورده نیز برای تشکیلات اهمیت پیدا می‌کنند؛ نه به دلیل توانایی‌شان، بلکه به دلیل آنکه حضورشان تصویری از تداوم و انسجام سازمان ارائه می‌دهد. از نگاه بسیاری از منتقدان، این افراد بیش از آنکه عضو فعال باشند، به بخشی از آمار و سرمایه تبلیغاتی تشکیلات تبدیل شده‌اند.

بزرگ‌ترین نگرانی؛ افشاگری جداشدگان

تجربه سال‌های گذشته نشان داده است که بسیاری از واقعیت‌های درون تشکیلات توسط کسانی منتشر شده که موفق به جدایی شده‌اند. هر عضو جداشده، شاهد سال‌ها زندگی در فضای بسته سازمان است و می‌تواند روایت خود را از مناسبات داخلی، محدودیت‌ها و شیوه اداره تشکیلات بیان کند.

به همین دلیل، منتقدان معتقدند سرکرده تشکیلات مجاهدین بیش از آنکه نگران از دست دادن یک عضو سالخورده باشد، از آنچه او پس از جدایی خواهد گفت، هراس دارد. افزایش تعداد جداشدگان، به معنای افزایش روایت‌هایی است که می‌تواند تصویر دیگری از درون تشکیلات در برابر افکار عمومی قرار دهد.

خانواده؛ حلقه‌ای که تشکیلات از آن واهمه دارد

یکی از مشترک‌ترین روایت‌های جداشدگان، محدودیت ارتباط با خانواده است. خانواده برای هر انسان، مهم‌ترین تکیه‌گاه عاطفی است و می‌تواند انگیزه بازگشت به زندگی عادی را زنده کند.

به همین دلیل، منتقدان معتقدند محدودیت در تماس تلفنی، استفاده از اینترنت، دیدار حضوری و ارتباط آزاد با بستگان، صرفاً یک اقدام امنیتی نیست، بلکه بخشی از سازوکار حفظ وابستگی اعضا به تشکیلات است. هرچه ارتباط با خانواده کمتر باشد، امکان تصمیم‌گیری مستقل نیز دشوارتر خواهد شد.

سالمندانی که حق انتخاب از آنان گرفته شده است

دردناک‌ترین بخش ماجرا، وضعیت کسانی است که تمام جوانی و میانسالی خود را در تشکیلات سپری کرده‌اند و امروز نیز دوران سالمندی را در همان فضای بسته می‌گذرانند.

برخی جداشدگان از افزایش شمار درگذشت اعضای سالخورده بر اثر بیماری و کهولت سن سخن گفته و از آن با عنوان “قطار مرگ” یاد کرده‌اند.

جمع‌بندی

امروز مهم‌ترین مطالبه خانواده‌ها و جداشدگان، مطالبه‌ای انسانی است…

فریدون ابراهیمی

نوشته سالخوردگانی که همچنان از حق زندگی آزاد محروم مانده‌اند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

“… مقاومت ایران از ۴۰ سال پیش پرچم‌دار جدایی دین و دولت، مدافع ملیت‌های ستمزده و هدایتگر جنبش بزرگ برابری زن و مرد بوده است. مسئولیت‌های کلیدی جنبش از ۳۰سال پیش برعهده زنان است. از دستاوردهای بزرگ این مقاومت، افشای پروژه‌های هسته‌ای و سایت‌های مخفی رژیم است که بدون آن، می‌توانست به بمب اتمی دست پیدا کند… ”

این یک تناقض آشکار و بسیار جدی است. سخنان مریم رجوی ، تصویری ایده‌آل و مترقی از سازمان مجاهدین خلق ترسیم می‌کند، در حالی که شهادت‌های متعدد اعضای جدا شده، واقعیت بسیار تلخ و متفاوتی را از مناسبات درون‌سازمانی این گروه نشان می‌دهد.

پروپاگاندا و تصویرسازی ایدئولوژیک

به نظر می‌رسد که اینگونه اظهارات مریم رجوی، در درجه اول با هدف مخاطبان خارجی، سازمان‌های بین‌المللی، و دولت‌های غربی صورت می‌گیرد. مجاهدین خلق برای کسب مشروعیت و حمایت بین‌المللی، تلاش می‌کنند تا خود را به عنوان یک نیروی دموکراتیک، مدافع حقوق بشر و برابری جنسیتی معرفی کنند.

پرواضح است با توجه به سابقه این سازمان در استفاده از خشونت، همکاری با صدام حسین، و ماهیت فرقه‌گرایانه‌اش، این تصویرسازی تلاش می‌کند تا گذشته و حال بحث‌برانگیز آن را نادیده بگیرد یا به حاشیه براند.

این نوع پروپاگاندا، به طور فاحشی با شهادت‌های اعضای جدا شده و گزارش‌های نهادهای حقوق بشری که به نقض سیستماتیک حقوق بشر در درون سازمان اشاره دارند، در تضاد است.

ماهیت فرقه‌گرایانه و کنترل شدید درون‌سازمانی و سرکوب مخالفان

شهادت‌های اعضای جدا شده به وضوح نشان می‌دهد که مجاهدین خلق تحت رهبری فرقه ای مسعود و مریم رجوی، ساختاری به شدت بسته و کنترل‌شده دارند. این ساختار، هرگونه انتقاد، استقلال فردی و ارتباط با دنیای خارج را سرکوب می‌کند.

محدودیت ارتباط با خانواده و دنیای بیرون، ممنوعیت ارتباطات مجازی، سرکوب نیازهای عاطفی و جنسی، و برگزاری نشست‌های اجباری همراه با فشارهای روانی و حتی شکنجه، نمونه‌های بارزی از نقض حقوق بشر در درون سازمان هستند.

این اقدامات سرکوبگرانه، به طور کامل با شعارهای ظاهری سازمان در مورد آزادی، دموکراسی و حقوق بشر در تضاد است.

ابزاری برای حفظ قدرت و کنترل

این کنترل شدید و سرکوب هرگونه استقلال، مکانیسمی برای جلوگیری از ریزش نیروها و حفظ انسجام ظاهری سازمان است. رهبری مجاهدین خلق به خوبی آگاه است که ارتباط اعضا با دنیای آزاد و شنیدن دیدگاه‌های دیگر، می‌تواند منجر به تردید و جدایی آن‌ها شود.

ساختار فرقه‌گرایانه و سرکوب فردیت، با هدف ایجاد وفاداری مطلق به رهبری و ایدئولوژی سازمان طراحی شده است.

گزارش‌های متعددی از شکنجه، آزار جسمی و روانی اعضای ناراضی و کسانی که قصد جدایی از سازمان را داشته‌اند، منتشر شده است. این شکنجه‌ها شامل ضرب و شتم، حبس‌های طولانی‌مدت، و حتی اعدام بوده است.

تناقض در شعارهای مریم رجوی

برابری جنسیتی:

در حالی که مریم رجوی از “رهبری زنان” و “برابری جنسیتی” در سازمان صحبت می‌کند، شهادت‌های اعضای جدا شده نشان می‌دهد که زنان در داخل سازمان تحت کنترل شدید قرار دارند و از حقوق اولیه‌ی خود محروم هستند.

دموکراسی و حقوق بشر

ادعای مریم رجوی در مورد دفاع از دموکراسی و حقوق بشر، با واقعیت‌های موجود در داخل سازمان که نشان‌دهنده سرکوب آزادی بیان، اندیشه و ارتباطات است، در تضاد کامل قرار دارد.

تاکید برافشای پروژه‌های هسته‌ای و استفاده ابزاری

در مورد دستاورد افشای پروژه‌های هسته‌ای ایران، اگرچه این اقدام از نظر بین‌المللی اهمیت داشته است، اما نمی‌تواند نقض حقوق بشر و ماهیت سرکوبگرانه درون‌سازمانی را توجیه کند. به نظر می‌رسد که رهبری مجاهدین خلق از این موضوع به عنوان یک برگ برنده برای کسب مشروعیت استفاده می‌کند.

تحلیل نهائی: چرا تناقض و عوامفریبی؟

سخنان مریم رجوی ، تلاشی برای ارائه یک تصویر مطلوب و مدرن از سازمانی است که در واقعیت، مناسبات درون‌سازمانی آن به شدت با استانداردهای حقوق بشر و آزادی‌های فردی در تضاد است. شهادت‌های متعدد اعضای جدا شده، پرده از واقعیت تلخ و سرکوبگرانه‌ای برمی‌دارد که در پشت شعارهای ظاهری این سازمان پنهان شده است. این تناقض آشکار، نشان‌دهنده شکاف عمیق بین پروپاگاندای سازمان و واقعیت‌های موجود در مناسبات داخلی آن است و لزوم توجه جدی به شهادت‌های قربانیان و گزارش‌های حقوق بشری را برجسته می‌کند. به نظر می‌رسد که هدف اصلی این تصویرسازی، جذب حمایت خارجی و مشروعیت بخشیدن به سازمانی است که در درون خود، حقوق اساسی اعضایش را به شدت نقض می‌کند.

آرش رضایی

نوشته تناقضات آشکار در گفتار و کردار مریم رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

برای روشن شدن بحث اول باید به تعاریف رجوع کرد:

در هر جامعه ای مجموعه ای از بایدها و نبایدهای فرهنگی وجود دارد که به عنوان تابو شناخته می شود. به عنوان مثال شاید شما نیز چنین مواردی را شنیده باشید که ”چنین کاری را باید انجام بدهید، زیرا هرگز در خانواده ما کسی این کار را انجام نداده است” و یا ممکن است آنها بگویند که ”انجام این کار در دین ما ممنوع است” و یا گفتن این جمله که ”این کار گناه است و تو باید تنبیه شوی”.

به صورت کلی تابو ممنوعیت چیزی است که معمولا در برابر یک گفته یا رفتار مبتنی بر حساسیت فرهنگی که آن را بیش از حد نفرت انگیز، مقدس یا صرفا توسط افراد خاصی مجاز است. در تمام جوامع و فرهنگ ها تابو و ممنوعیت های خاصی وجود دارد که افراد آن جامعه ملزم هستند به آنها احترام بگذارند.

برخی تابوها به هنجارهای فرهنگی جامعه مربوط می شود. این محیط می تواند یک خانواده، کشور، قومیت و یا یک نژاد باشد. به عنوان مثال ممکن است در یک خانواده بعد از ۹ شب به خانه آمدن به عنوان یک تابو شناخته شود. یا مثلا در یک فرهنگ مثل فرهنگ اعراب، ازدواج با پسر عمو و دختر عمو واجب است. در جایی مصرف الکل در خیابان و در جایی پوشش زنان به عنوان تابو شناخته می شود. رابطه با محارم در دوره ای از مصر باستان جز آداب دربار به حساب می آمد اما اکنون به تابو تبدیل شده است. انجام تابوهای اجتماعی، معمولا باعث می شود تا فرد تنبیه شود و از سمت اعضای جامعه طرد می شود.

برای مقایسه به برخی قوانین مناسبات رجوی ، که فقط برای اعضاء اجرا می شد می پردازیم :

– تردد زنان بصورت تکی اساسا ممنوع می باشد، مخصوصا در مواجهه با مردان ، باید دو نفره باشد.
– هیچ زنی حق ندارد ، یک مرد را سوار ماشین خود کند ، مگر ماشین وانت باشد و مرد باید با فاصله و در پشت ماشین سوار شود!
– میز غذاخوری زنان باید در سالن ها از مردان جدا و با فاصله ای از یگدیگر قرار داده شوند.
– پمپ بنزین اشرف ، به روزهای زن و مرد تفکیک شده و هیچ تداخل و هم زمانی نباید داشته باشد.
– پیک تردد زنان با مردان باید جدا باشد.
– محل استراحت زنان باید با فاصله ای بسیار زیاد وبا حصارهای بلند ایزوله از مردان باشد.
– نگاه مستقیم زنان و مردان به یکدیگر ممنوع است.
– پوشیدن لباس های رنگی ممنوع است .
– مردان حق پوشیدن لباس آستین کوتاه را در منظر عمومی ندارند.
– شنا در استخرهای مردانه و زنانه که جدا از هم بودند، با لباس های بلند و گشاد مجاز است.
– هیچ زن و مردی حق ندارند ، کار مشترکی انجام دهند.
– داشتن لوازم آرایش برای زنان ممنوع است.
– حتی تار موئی از روسری زنان بیرون بزند ، مستوجب مجازات است.

و صدها قانون و آئین نامه ی محدود کننده ی دیگر …

اما در مناسبات انبوه فاکت های جنسی وجود داشت که نشانگر نقض این قوانین در خلوت ها بود.

بعنوان مثال ، خانم فاطمه غلامی معروف به “فاطی کماندو”، زمانی از فرماندهان شورای رهبری بود، ایشان بدلیل اعمال خلاف عفت، با یک یا چند مرد، خلع مسئولیت شده و به اردگاه رمادی تبعید شده بود، اما در سال 1376 مجددا به مناسبات و البته ابتدا به آشپزخانه برگردانده شده بود و در پذیرش فرمانده کل آن قسمت شده بود و مستقیما صدها مرد را فرماندهی می کرد. جرم او که البته بعد از سالیان برای ما رو شد، هم خوابگی با یک یا چند مرد بوده است، ایشان بشدت تحت غضب رهبری قرار گرفته بود و ماهها حبس انفرادی و … تا تبعید به رمادی ( این اردوگاه مخصوص برخی پناهندگان کرد و … بود که تحت نظارت غیرمستقیم سازمان هم قرار داشت، شرایط زیستی آنجا بشدت زیر خط فقر و در حد یک زندان روباز بود…).

یا گفته شد، روزی مردی در پادگان اشرف از دور محل استراحت زنان را زیر نظر داشته است و با زنی قرار و مدار گذاشته است، وقتی زنان دیگر به نشستی مهم می روند، گویا آن زن مورد نظر ایشان، در مقر زنان تنها مانده بوده است و با هم گویا قرار داشتند، مرد مورد نظر وارد محل استراحت زنان شده و بعد از نزدیکی و … آن زن را با روسری خفه می کند و در همانجا هم گویا دستگیر شده و تحت شدیدترین برخوردهای تشکیلاتی قرار می گیرد، بطوریکه دیگر آن مرد را کسی در مناسبات ندیده است، این موضوع را در کمپ آمریکائی ها از زبان حمید … مسئول امنیت یکی از قرارگاهها بعد از جدائی ایشان از سازمان بصورت مستقیم شنیدم، اسم آن مرد یا زن را اکنون بخاطر ندارم ، شاید سایر دوستان با اسم و رسم آنها را بشناسند.

همه می دانیم زنان در سازمان مجاهدین خلق تحت شدیدترین نوع استثمار جنسی قرار دارند و مسعود رجوی همواره از آنان کامجوئی اجباری می کرده است.

در ایران ما، زنان محترم ما ، از بسیاری از محدودیت ها مبری هستند، امروز زن ایرانی ، در نوک قله نیست اما در مسیر قله ی آزادی های فردی است ، از حق تحصیل و اشتغال آزادانه تا حق ازدواج و آزادی های اجتماعی و خانوادگی برخوردار است، اصلا و ابدا با وضعیت زنان در سازمان ضدخلقی مجاهدین ، قابل قیاس نیست. نمی دانم مسعود رجوی و مریم ، به کدام مزیت زنان سازمان می نازند که زنان ایرانی را عقب تر از خود می دانند؟

با تغییر نگرش نسبت به زن ایرانی در دهه های اخیر، زنان توانستند حضور پررنگی در عرصه اجتماعی و سیاسی پیدا کنند، با وجود نظام حقوق سیاسی و همچنین فرهنگ سیاسی مشارکتی ، شرایط مهیا گشته است تا زنان بتوانند حضور خود را در عرصه های مختلف به خصوص در عرصه ی سیاسی به اثبات برسانند.

اکنون با اشراف به این بحث ، می توانیم جسورانه مدعی شویم که تابوی جنسی در سازمان مجاهدین ضد خلقی، جزو بالاترین تابوها بود وتخطئی ازاصول تشکیلاتی مربوطه ، مستوجب حتی مرگ نیز بود.

محمدرضا مبین

نوشته تابو، در مناسبات مجاهدین خلق چیست؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مقدمتا عرض کنم که مریم رجوی کفتارگونه از سر بهره وری نابخردانه از مرگش او را مجاهدی والا نام برد و سایت رسوایش هم برایش کلی سابقه تراشی تولید کرد شاید که بتواند اصل نارضایتی یزدان تیموریان و زن و فرزندانش در مناسبات نکبت رجوی را لاپوشانی کند!

و اصلا و ابدا اشاره ای نکرد که یزدان دارای خانواده بود و از سال ۱۳۷۴ چقدر تحت فشار تشکیلات بود!

اما سال ۱۳۷۴ و پیشتر از آن چه اتفاقی برای یزدان و خانواده اش در تشکیلات فریبنده رجوی افتاد را به اختصار توضیح خواهم داد. که با خروج دخترانش از عراق در سال 69 شروع شد. و متعاقبا فرزند پسر و همسرش از تشکیلات مجاهدین جدا شدند.

یزدان تیموریان متولد ۱۳۳۱ از شهر ورامین با خانم اقدس عدنانی ازدواج کرد که حاصل آن ۳ فرزند با مشخصات زیر شد.
موسی تیموریان متولد ۱۳۵۳
سحر تیموریان متولد ۱۳۵۸
سپیده تیموریان متولد ۱۳۵۹

یزدان که تحصیل کرده مدیریت بازرگانی بود بعد از انقلاب ۱۳۵۷ فریب شعارهای به ظاهر انقلابی و مردمی رجوی را خورد و ۴ سال هم زندان کشید که بهایش را همسر و فرزندان خردسالش پرداختند.

این قربانی نگون بخت رجوی بی آنکه همسر و فرزندانش نقشی در تصمیم گیری اش داشته باشند در سال ۱۳۶۵ از مرز شرقی کشور گریخته و بواسطه گری رجویها به پاکستان و بعد یک سال به عراق اعزام شدند که اسارت و از هم گسستن خانواده اش کلید خورد.

در جریان جنگ خلیج دخترانش سپیده و سحر که زیر ۱۰ سال سن داشتند از آغوش والدین دزدیده و در بهمن ماه ۱۳۶۹ به هلند فرستاده شدند که خود داستانی دارد که آنان چگونه و با چه رنج و عذابی در غربت روزگار گذراندند.

و اما یزدان و همسر و دیگر فرزندش موسی در حالیکه بشدت آسیب دیده بودند ناگزیر و موقتا زیر بمباران مهیب جنگ دوام آوردند.

بنده در همان ایام با یزدان آشنا شدم که در پایین ترین سطح تشکیلاتی در یکان مهندسی راننده لودر بود. بخاطر دارم که روزی از موضع بازدید و سرکشی به محل کار لودرها رفتم و یزدان را دیدم که بی حوصله دست از کار کشیده و تند تند چایی می‌خورد و سیگار می کشید.

تا خواستم سر صحبت را باز کنم با لحن تندی گفت خسته شدم از کار … درد مرا که نداری و بهایی که من دادم را هم ندادی که بچه هایت را گرفته و آواره اروپا شده باشند و از همسرت نیز بیخبر باشی و الان تو با ۱۵ سال سن کوچکتر از من کلت به کمر آمدی بالای سرم و میخوای حسابرسی بکنی از من.

در پاسخ حرفی برای گفتن نداشتم و لذا نشستم یک چایی با هم خوردیم و ادامه درد دلش را گوش دادم..

بعد اتمام جنگ فرزند پسرش موسی هم از تشکیلات برید و ناپدید شد که خبر دقیقش را ندارم.

و اما همسرش اقدس عدنانی هم بدنبال فرزندانش برید و رفت و من در پائیز ۱۳۷۳ وی را در پایگاهی در کشور سوئد دیدم که اوضاع روحی خوبی نداشت و چندی بعد جدا و ناپدید شد که دیگر ندیدمش.

با این توضیحاتم متوجه می شوید که چطور بنیاد یک خانواده ۵ نفره در تشکیلات مجاهدین از هم پاشیده شد که فرقه بعد ازمرگ یزدان هیچ اشاره ای بدان نکرده و نمی‌کند! چرا که در آن صورت آبروی نداشته خودشان می‌رود و خوب است که به تحقیق عنوان بکنم و گواهی بدهم که خانواده یزدان تیموریان یکی از بیشمار قربانیان تشکیلات سیاه رجوی میباشد که روزی نه چندان دور رجوی می بایست در پیشگاه عدالت پاسخگو باشد.

علی پوراحمد

نوشته یزدان تیموریان از قربانیان رجوی بود اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این سومین مورد فوت گزارش‌شده در میان ساکنان اردوگاه مانز از آغاز سال ۱۴۰۵ به شمار می‌رود. پیش از این نیز کبری مختار، ۷۰ ساله اهل تهران، در سوم فروردین‌ماه و فرهاد دورودیان، ۷۱ ساله اهل تهران، در ششم اردیبهشت‌ماه جان باخته بودند. همچنین گزارش‌هایی وجود دارد که نشان می‌دهد در سال ۱۴۰۴ نیز دست‌کم ۱۱ مورد مرگ ناشی از بیماری‌های صعب‌العلاج، از جمله سرطان، در این اردوگاه ثبت شده است.

اگرچه مرگ افراد سالخورده یا مبتلا به بیماری‌های مزمن امری غیرمعمول نیست، اما آنچه نگرانی‌های جدی حقوق بشری را برمی‌انگیزد، شرایط زندگی و میزان دسترسی ساکنان این اردوگاه به حقوق بنیادین انسانی است. پرسش اصلی این است که آیا افراد ساکن در این مجموعه از حق ارتباط آزاد با خانواده، دسترسی مستقل به خدمات درمانی، آزادی رفت‌وآمد و امکان تصمیم‌گیری آزادانه درباره سرنوشت خود برخوردار هستند یا خیر.

اردوگاه مانز که در حومه تیرانا، پایتخت آلبانی قرار دارد، پس از انتقال اعضای سازمان مجاهدین خلق از عراق به این کشور ایجاد شد. طی سال‌های گذشته خانواده‌های بسیاری از اعضای ساکن این اردوگاه بارها خواستار برقراری تماس تلفنی، مکاتبه یا ملاقات حضوری با بستگان خود شده‌اند. با این حال، منتقدان و خانواده‌ها مدعی‌اند که این ارتباطات با محدودیت‌های گسترده مواجه بوده و بسیاری از ساکنان عملاً از ارتباط مستقیم و آزاد با نزدیکان خود محروم هستند.

از منظر حقوق بشر، حق برخورداری از زندگی خانوادگی یکی از حقوق شناخته‌شده در اسناد بین‌المللی از جمله اعلامیه جهانی حقوق بشر و میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی است. محروم کردن افراد از تماس با خانواده، در صورتی که بدون رضایت آزادانه آنان و خارج از چارچوب‌های قانونی صورت گیرد، می‌تواند موضوع نگرانی جدی نهادهای حقوق بشری باشد. همچنین حق دسترسی به مراقبت‌های درمانی مناسب، حق برخورداری از کرامت انسانی و حق انتخاب آزادانه محل زندگی و رفت‌وآمد از دیگر اصول بنیادینی هستند که باید درباره وضعیت ساکنان چنین اردوگاه‌هایی مورد بررسی مستقل قرار گیرند.

افزایش شمار مرگ‌ومیرها در میان ساکنان سالخورده اردوگاه مانز، صرف‌نظر از علت مستقیم هر مورد، ضرورت انجام تحقیقات شفاف و بی‌طرفانه را بیش از پیش آشکار می‌سازد. افکار عمومی، خانواده‌های ساکنان و مدافعان حقوق بشر حق دارند بدانند که وضعیت سلامت، شرایط نگهداری، امکانات درمانی و میزان آزادی فردی افراد حاضر در این اردوگاه چگونه است و آیا استانداردهای بین‌المللی حقوق بشر در مورد آنان رعایت می‌شود یا خیر.

بنابراین مرگ یزدان تیموریان، همانند دیگر موارد مشابه، تنها یک آمار یا خبر کوتاه نیست؛ بلکه یادآور مسئولیتی است که جامعه جهانی، نهادهای حقوق بشری، دولت آلبانی و تمامی طرف‌های ذی‌ربط در قبال حفظ کرامت انسانی و حقوق بنیادین ساکنان این اردوگاه بر عهده دارند. شفافیت، نظارت مستقل و تضمین حقوق انسانی، حداقل انتظاری است که در قبال این افراد باید محقق شود.

سعید پارسا

نوشته پرسش‌های بی‌پاسخ درباره حقوق انسانی ساکنان کمپ مجاهدین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

داستان دکتر رضا رئیس طوسی و تجربیات ایشان با سازمان مجاهدین خلق، تصویری روشن از تحولات درون این سازمان و برخوردهای آن با منتقدان ارائه می‌دهد.

نکات کلیدی که از این مقاله می‌توان استخراج کرد:

– دکتر رضا رئیس طوسی به عنوان یکی از اعضای اولیه و منتقد سازمان

دکتر رضا رئیس طوسی از اعضای اولیه سازمان مجاهدین خلق بود اما به دلیل اختلاف با تغییر ایدئولوژی سازمان به سمت مارکسیسم و همچنین انتقاد از عملکرد رهبری جدید، از سازمان جدا شد.

– تغییر ایدئولوژی و برخورد با منتقدان

سازمان مجاهدین خلق در طول تاریخ خود دو تغییر ایدئولوژیکی مهمی داشته و با منتقدان داخلی به شدت برخورد کرده است. این برخوردها اغلب با تهدید، توهین و طرد همراه بوده است.

– اهمیت تشکیلات بر اعتقاد

در سازمان مجاهدین خلق، تشکیلات و اطاعت از دستورات رهبری بر اعتقادات فردی ارجحیت دارد. این امر باعث شده است که بسیاری از اعضای سازمان، حتی در صورت داشتن تردید، از بیان آن هراس داشته باشند.

– نقش رضا رئیس طوسی در افشای ماهیت سازمان

دکتر رئیس طوسی با انتشار کتاب “روند جدایی” و بیان تجربیات خود، به افشای ماهیت واقعی سازمان مجاهدین خلق کمک شایانی کرد.

– میراث دکتر رئیس طوسی

دکتر رئیس طوسی به عنوان یک پژوهشگر و فعال سیاسی، میراث ارزشمندی از خود به جای گذاشت. آثار ایشان به ویژه کتاب “زوال نظام اجتماعی و فروپاشی دولت قاجار” از منابع مهم برای مطالعه تاریخ معاصر ایران است.

داستان دکتر رئیس طوسی، یک نمونه بارز از چالش‌هایی است که بسیاری از اعضای سازمان مجاهدین خلق با آن روبرو بوده‌اند. این داستان نشان می‌دهد که چگونه یک سازمان که زمانی با شعارهای آزادی و برابری شکل گرفته بود، به تدریج به یک فرقه بسته تبدیل شده است.

نکاتی که قابل تأمل است:

اهمیت نقد و گفتگو

نقد و گفتگوی آزاد یکی از اصول اساسی هر سازمان دموکراتیک است. سازمان مجاهدین خلق با سرکوب نقد و مخالفت، نشان داده است که از این اصل دور شده است.

نقش شخصیت‌ها در سازمان‌های سیاسی

شخصیت رهبران و اعضای ارشد یک سازمان، تأثیر بسیار زیادی بر جهت‌گیری و عملکرد آن سازمان دارد.

ضرورت بررسی انتقادی سازمان‌های سیاسی

هر سازمان سیاسی باید به طور مداوم مورد نقد و بررسی قرار گیرد تا از انحراف آن جلوگیری شود.

اغلب اعضای جدا شده مجاهدین خلق معتقد هستند که مسعود رجوی رهبرعقیدتی سازمان فردی خودشیفته و خودکامه است و پس از انقلاب ایدئولوژیک در سال 1364 شمسی با برگزاری نشست های متعدد برای کادرهای تشکیلاتی سعی کرده هاله ای از تقدس بر رهبری خود بکشد و خود را نماینده خدا نامیده است و به اعضای مجاهدین می گفت که همه نفرات تشکیلات به او پاسخگو هستند و او به هیچکس پاسخگو نیست جز خدا. بر این اساس و مبنای ایدئولوژیک او سعی کرد که افراد فرهیخته ای ای مثل دکتر رضا رییس طوسی که شخصیت و نقطه نظرات انتقادی آنها می توانست کیش شخصیت و اتوریته رهبرعقیدتی مجاهدین یعنی مسعود رجوی را به چالش بکشد را طرد ، نفی و تحقیر کند.

تحلیل ادعای خودشیفتگی و خودکامگی مسعود رجوی و تأثیر آن بر سازمان مجاهدین خلق

ادعای خودشیفتگی و خودکامگی مسعود رجوی به عنوان رهبرعقیدتی سازمان مجاهدین خلق، یکی از انتقادات رایجی است که از سوی منتقدان و اعضای سابق این سازمان مطرح می‌شود. این ادعا با توجه به روایت‌هایی مانند آنچه در مورد دکتر رضا رئیس طوسی ذکر شد، قابل تامل است.

شواهدی که از این ادعا حمایت می‌کنند:

انقلاب ایدئولوژیک سال 1364
این انقلاب ایدئولوژیک که با ازدواج مجدد مسعود رجوی همراه بود، به نوعی تقدیس از شخصیت او و تمرکز قدرت در دست او انجامید. این اقدام، به جای تقویت وحدت و انسجام سازمان، باعث ایجاد شکاف و تردید در میان اعضای آن شد.

کیش شخصیت
برگزاری جلسات متعدد برای کادرهای تشکیلاتی و تلاش برای ایجاد هاله تقدس پیرامون شخصیت مسعود رجوی، نشان از تمایل او به ایجاد یک کیش شخصیت در سازمان دارد. این امر با اصول دموکراسی و آزادی اندیشه در تضاد است.

عدم تحمل مخالف
طرد و نفی افرادی مانند دکتر رضا رئیس طوسی که دارای شخصیت مستقل و دیدگاه‌های انتقادی بودند، نشان می‌دهد که مسعود رجوی تحمل مخالفان را نداشته و به دنبال ایجاد یک سازمان بسته و یکدست بوده است.

پاسخگو نبودن در برابر هیچکس جز خدا
این ادعا که مسعود رجوی تنها در برابر خدا پاسخگو است، به معنای قرار دادن او فراتر از هرگونه نقد و ارزیابی است و این امر با اصول یک سازمان دموکراتیک مغایرت دارد.

پیامدهای این رویکرد:

تبدیل سازمان به یک فرقه
این رویکرد، سازمان مجاهدین خلق را به سمت یک فرقه تبدیل کرد که در آن، وفاداری مطلق به رهبر، بر هرگونه تفکر انتقادی و استقلال فردی ارجحیت دارد.

کاهش اعتماد و مشارکت اعضا
این رویکرد باعث کاهش اعتماد و مشارکت اعضای سازمان شد و بسیاری از افراد را به ترک سازمان وامی‌داشت.

تضعیف سازمان در درازمدت
تمرکز قدرت در دست یک نفر و عدم تحمل مخالفان، در درازمدت باعث تضعیف سازمان و کاهش انعطاف‌پذیری آن می‌شود.

تأثیر بر دکتر رضا رئیس طوسی
تجربه دکتر رضا رئیس طوسی نشان می‌دهد که چگونه یک فرد با سابقه طولانی در سازمان و دارای شخصیت مستقل، به دلیل انتقاد از رهبری سازمان، مورد طرد و آزار قرار گرفته است. این تجربه، نشان‌دهنده اهمیت آزادی بیان و نقد در هر سازمان و جامعه‌ای است.

ادعای خودشیفتگی و خودکامگی مسعود رجوی، با توجه به شواهد موجود و تجربیات افرادی مانند دکتر رضا رئیس طوسی، به نظر می‌رسد که تا حد زیادی صحیح باشد. این رویکرد، نه تنها به سازمان مجاهدین خلق آسیب رساند، بلکه به اعتبار مبارزات دموکراتیک در ایران نیز لطمه زد.

آرش رضایی

نوشته تاملی بر یادداشت آقای ابراهیم خدابنده به مناسبت درگذشت رضا رئیس طوسی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.