این نقطه از اردوگاه برای من یاد آور اوج شقاوت و بیدادگری رهبر و مسئولین فرقه بود. بنابراین هر موقع که صالح به سراغم می آمد میگفتم: شما که موافقت نکردید من از سازمان جدا شوم و قرار بر این شد که دوباره مرا به یگان خودم بر گردانید پس چی شد؟ چرا بر نمیگردیم؟
این سلسله مقالات که درحال حاضر با کمک کانون آوا تنظیم و منتشر می گردد در انتها بصورت کتابی در خواهد آمد که تا تجربه ای باشد برای نسل بعد از ما تا دیگر اسیر شیادان دیگری تحت هر عنوان و بخصوص فرقه مجاهدین نشوند.
پس از اتمام حرفهای مسعود رجوی، مریم قجر عضدانلو شروع به صحبت کردن نمود.
وی میگفت: مبارزه ما با رژیم آخوندها کاملاً جدی است و ما در این راه دهها هزار خون داده ایم (معلوم نبود خونهائی که در راه آزادی وطن ریخته شده بود چه ارتباطی به قاتلین آزادی داشت.)و بر سر مسئله مبارزه با آخوندها با هیچ کس و هیچ چیز هم شوخی نداریم. ما نمیتوانیم این را بپذریم که هر کس از راه رسید درون مناسبات ما شورش و اغتشاش راه بیندازد. این برای سازمان اصلاً قابل قبول نیست. اما اشکالی ندارد چونکه ما میدانیم تو گول چندتا بد خواه سازمان را خورده ای و پیش خودت فکر میکردی که راه درست همین است. اما بعد از این بیشترمواظب خودت و دورو برت باش. همه چیز را فراموش کن وضوابط مناسبات را رعایت نما و گوش به فرمان فرمانده هانت باش. اگر واقعاً میخواهی با ملاها مبارزه کنی باید دستانت را در دست سازمان بگذاری و از این سازمان دفاع کنی همانطور که مسعود گفت ضرر نخواهی کرد. من و مسعود نیز به فرمانده هان و مسئولینی که درگیر قضیه تو بوده اند دستور دادیم که هر کار را که تابه حال انجام داده ای نادیده بگیرند. و حرفها وناسزاهائی را که به ما داده بودی را هم فراموش کنند. (مثل اینکه همه چیز برعکس شده بود این من بودم که مورد آماج رکیک ترین فحشها و ناسزاها از طرف مسئولین قرار میگرفتم.) همانطور که گفتم اشکالی ندارد ما این عملکردهای تو را میگذاریم پای حساب جوانی و بی تجربگی تو. پس قول بده از این پس بیشتر در خدمت اهداف سازمان باشی.
از حرفهای آقا مسعود و مریم بانو همین حرفها یادم مانده است. من در جواب روضه خوانی آنان پاسخ دادم چشم برادر و چشم خواهر هر چه شما بگوئید من همان را انجام میدهم. اما واقعاً این حرف دل من نبود. ایستادن در برابر افرادی که مسئول مستقیم وضعیت اسفناک درون تشکیلات فرقه بودند خیلی سخت و دشوار بود آن هم در شرایطی که نمیتوانستی حرف واقعی ات را بزنی ویا اینکه قادر باشی کاری انجام دهی. من دیگر طاقت نداشتم بیشتر در برابر آنان بایستم. صالح فرمانده یگانم گفت برادر ما دیگر باید برویم. مسعود رجوی گفت: باشد بروید اما هوای این جوان را داشته باشید به او فرصت کافی را بدهید که جبران گذشته هایش را بکند. بروید خدا نگهدارتان. صالح مرا کنار کشید و سوار بر خودرو کرد و دوباره مرا به واحدی که در آن مسقر بودم برد. در بین راه صالح میگفت: این چه طرز برخورد با برادر و خواهر بود. ماها آرزو میکنیم که پس از مدتها بتوانیم برادر را ببینیم و حرفهای او را بشنویم اما تو این سعادت و شانس را داشتی که برادر شخصاً خود تو را مورد خطاب قرار دهد اما تو اینطور بی ادبانه برخورد کردی، شرم کن.
من جواب دادم:مگر من حرف بدی زدم و یا اینکه حرفهایم غیر واقعی بود که شما ناراحت شدید؟!
صالح گفت:اشکالی ندارد، اما از این پس سعی کن که آدم سر به راهی باشی. من نیز در این راه هر کمکی از دستم بر بیایید کوتاهی نمیکنم. هر کاری که داشتی و هر چیز که خواستی به من بگو که برایت انجام دهم. تو فرد خوش قلبی هستی من مطمئنم که اگر خودت ارداده کنی تو میتوانی یکی از بهترین نفرات سازما باشی.
من گفتم: باشه سعی خودم را میکنم.
پس از این ماجرا چند روز دیگر نیز من در آن در واحد مستقر بودم. هر روز پزشک فرقه به من سر میزد و بدن من را چک میکرد. آثار شکنجه هائی که بر روی بدنم قرار داشت و مشخص بودند، داشتند از بین میرفتند اما فقط زیر چشمم هنوز کبود بود. دوباره داشتم انرژی جسمانی از دست رفته ام را باز می یافتم هر چند که از لحاظ روحی، دروناَ خیلی ضعیف و افسرده شده بودم. به خودم میگفتم که باید خودم را هر طور که شده سالم نگه دارم تا در موقعیت مناسب و در شرایط کاملاً مطمئن راهی برای خلاص شدن از دست این فرقه شیطانی پیدا کنم. به خودم میگفتم اما باید خیلی مواظب باشم، این بار باید حساب شده عمل کنم و در ظاهر باید به گونه ای رفتار کنم که مسئولین فکر کنند من از رفتار گذشته ام پشیمان شده ام به شیوه ای که آنان فکر کنند من دیگر در خدمت فرقه هستم وبر علیه آنان کاری نخواهم کرد. این کاری بس سخت و دشوار بود. من اینرا میدانستم که اگر بار دیگر با فرقه درگیر شوم، اینبار دیگر دژخیمان و جلادان فرقه مرا سالم نخواهند گذاشت. پس میبایست خیلی مواظب بود.
هر روز صالح از واحد من سرکشی میکرد واز من میپرسید اوضاع و احوالت چطور است؟
من میگفتم خیلی خوب، عالی. باچهره ای در ظاهر معمولی اما در درون شکست خورده با وی صحبت میکردم. او هم به اصطلاح بامن درد دل میکرد. اما درد دلهای اعضای فرقه هم جالب و در عین حال مسخره آمیز بود. درد دلهای وی حول این موضوع بود که در فلان تاریخ در عملیات جاری فعالانه شرکت نکرده است ویا در نشست غسل هفتگی چندتا از فاکتهایش را تعمداَ نخوانده است و بعداَ پشیمان شده و جبران مافات کرده است. و…………
برای من دیگر باقی ماندن در این واحد خیلی سخت بود چونکه هنوز صدای ناله ها و فریاد های خودم در زیر شکنجه ها را میشندیم. در و دیوار آن محیط برایم نفرت انگیز بود. چونکه در و دیوار آنجا بوی شکنجه شدن، بوی ضربات قندان اسلحه بر روی بدنم، بوی اعدام مصنوعی شدن و بوی…… را میداد. دوست نداشتم بیشتر از این در آن محیط باقی بمانم هر چند که همه جای اردوگاه کار اجباری اشرف یکی بود و در همه جای آن جور، ستم و بیداد موج میزد و بیدادگران فرقه نعره ظالمانه میکشیدند. اما این نقطه از اردوگاه برای من یاد آور اوج شقاوت و بیدادگری رهبر و مسئولین فرقه بود. بنابراین هر موقع که صالح به سراغم می آمد میگفتم: شما که موافقت نکردید من از سازمان جدا شوم و قرار بر این شد که دوباره مرا به یگان خودم بر گردانید پس چی شد؟ چرا بر نمیگردیم؟
صالح میگفت: باشد بر میگردیم، اما تو باید هنوز کمی صبر کنی چونکه یکسری کارهای اداری مانده است که باید انجام شود. پس از اتمام این مراحل دوباره تو را به پیش بچه ها بر میگردانیم. البته دیگر باید یواش یواش باید شروع کرد چونکه تو خیلی از آموزشها عقب افتاده ای. آیا آمده هستی تا روزی که کارت اینجا تمام میشود با هم آموزشهای تشکیلاتی را مرور کنیم. من سعی میکنم تو را به بچه های دیگر برسانم که عقب نیفتی. خب چی میگوئی آماده هستی؟
من گفتم: آره آماده ام.
صالح: پس برای استارت زدن از عملیات جاری شروع میکنیم. امروز بنشین و فاکتهای امروزت را بنویس، شب نشست عملیات جاری داریم.
اما من میدانستم که این کار آنها و ادامه دادن استقرار من در ضد اطلاعات فرقه برای این بود که علائم شکنجه ها کاملاَ از روی بدن من پاک شود تا دیگران متوجه شکنجه شدن من نشوند. برای فرقه فقط سکوت من وسایر منتقدین مهم بود. آنان میخواستند که ما را مطیع کنند حالا به هر قیمتی که شده. و در مورد من نیز موفق شده بودند. البته در ظاهر آنان توانسته بودند مرا وادار به سکوت و تسلیم کنند. و من خودم را خوب میشناختم، من کسی نبودم که در برابر بیدادگری ها و یاغی گرهای رجوی و سایر همدستانش ساکت بنشینم وتسلیم شوم. اما در آن موقعیت مصلحت بر این بود که در ظاهر کوتاه آمد. من در آن شرایط به این نتیجه رسیده بودم و یا بهتر است بگویم که مرا به این نتیجه رسانده بودند. درستی و یا نادرستی این کار را من در آن شرایط نمیدانستم. اما تنها راه برای زنده ماندن این بود که فعلاً باید صبر کرد. خیلی بی تاب شده بودم دوست داشتم سریع به یگانم بر گردم، آخه میخواستم ببینم چه بلائی به سر سایر بچه ها آمده است. خیلی دلم شور میزد. میگفتم خدا کند سر سایر دوستانم را زیر آب نکرده باشند. تا اینکه یکروز صالح به سراغم آمد و به من گفت لوازمت را جمع کن و برو دوش بگیر و سر و رویت را مرتب کن میخواهیم برویم به یگان خودمان. آماده شو، من یکی دو ساعت دیگر می آیم به سراغت. میدونم که دلت برای بچه ها تنگ شده. بچه ها هم یکسر سراغت را از ما میگرند. پس برو آماده شو تا سریع برگردیم.
ادامه دارد
محسن عباسلو 25.09.2007
برچسب ها
محاکمه در قرارگاه حبیب - قسمت اول حدودا سال 80 بود که پس از تغییر سازماندهی در قرارگاه ۷، تحت مسئولیت فردی به نام ضیا مقدم قرار گرفتم. من در وضعیت پاسیوی بودم و تا چند روز اول کاری با من وبقیه نفرات نداشتند . اما این آرامش چندان دوام نیآورد و خیلی زود نوبت یکی دیگر از بحثهای ایدئولوژیک و تشکیلاتی رسید. یک روز یک نوار تصویری از مریم رجوی پخش کردند که در آن یکی از بندهای انقلاب ایدئولوژیک به نام "مفتخوری" مطرح شده بود. پس از پخش این نوار، همه نفرات موظف شدند فاکتهای خود را درباره مفتخوری نوشته و در جمع ارائه کنند. به بیان دیگر، هرکس باید خودش را در برابر دیگران محکوم و به اصطلاح روسیاه و اعتراف میکرد که از امکانات تشکیلات استفاده نموده اما بهای آن را با فداکاری مورد انتظار نپرداخته است.! یکی از محورهای اصلی این بحث، همان شعار معروف "عمر چریک شش ماهه است" بود. استدلالشان این بود که اگر کسی هنوز زنده مانده و به اصطلاح شهید نشده، پس حتماً مفتخور بوده است! نوبت به من رسید تا مثلا فاکت های مفت خوری را بنویسم ، اما واقعاً من چیزی برای نوشتن نداشتم چون نمیتوانستم چیزی را که در وجودم نبود، صرفاً برای راضی کردن مسئولان بسازم وهمین موضوع را به مسئولین گفتم! آنها برای اینکه مرا تحت فشار بیشتری قرار دهند و به اصطلاح به قله انقلاب مریم نزدیک کنند، تعدادی از همشهریهایم را که در قرارگاه ۱۰ حبیب بودند، برای انجام کار توضیحی درخصوص ضرورت عبور از بحث های انقلاب نزد من فرستادند. در مناسبات مجاهدین، مسئله فقط انجام کار یا اجرای دستور نبود؛ حتی ذهن و حافظه انسان هم باید تحت کنترل تشکیلات قرار میگرفت. مدام به ذهن و گذشته افراد از جمله من گیر میدادند. تمام خاطرات زندگیام در ذهنم زنده بود و گذشتهام برایم به نوعی نوستالژی تبدیل شده بود. بارها به من میگفتند باید حافظهات را پاک کنی؛ حافظه تو حامل ارزشهای بورژوازی و ارتجاعی است و باید فرهنگ و ارزشهای مجاهدین را جایگزین آن کنی.! واقعاً از نظر روحی و روانی به وضعیت دشواری رسیده بودم. من در جامعه عادی زندگی آرامی داشتم و دغدغههای معمول زندگی خودم را دنبال میکردم، اما حالا در بیابانهای عراق گرفتار مناسباتی شده بودم که هر روز با یک بحث جدید، ذهن و روان ما را درگیر میکردند. اگر فقط از ما بیگاری میکشیدند، شاید تحملش آسانتر بود؛ اما مسئله این بود که لحظهای اجازه نمیدادند ذهن انسان از فشارهای تشکیلاتی آزاد شود. گاهی با خودم فکر میکردم اگر مسعود رجوی توانایی چنین کاری را داشت، حتماً یک تراشه در مغز تکتک ما کار میگذاشت تا دیگر هیچ فکر و خاطره مستقلی نداشته باشیم و کاملاً به رباتهایی تبدیل شویم که فقط فرمان میگیرند و اجرا می کنند. در همین دوران، وضعیت روحی من روزبهروز بدتر میشد. بطوریکه دچار کابوسهای شبانه شده بودم. بارها در خواب وحشتزده با فریاد از خواب میپریدم. این وضعیت حتی باعث اعتراض تنواحدیهایم شده بود. کار به جایی رسید که تخت خوابم را جابهجا کردند و مرا به انتهای آسایشگاه منتقل کردند تا مزاحم دیگران نباشم. اما کسی نمیپرسید چرا یک انسان در محیطی که ادعای آرمانخواهی و رهایی دارد، باید تا این اندازه دچار اضطراب و آشفتگی روانی شود. کار بجایی رسید که طی نامه ای به مسئولین اعلام جدایی خودم از تشکیلات را مطرح کردم. درپی این این درخواستم یک روز مرا به ستاد فرماندهی قرارگاه حبیب نزد ژیلا دیهیم، مسئول ستاد، بردند. او از من پرسید: چرا در مناسبات اکتیو نیستی و چرا مسئولانت از تو رضایت ندارند؟ من که دیگر نمیخواستم طفره بروم. صریح به او گفتم: : فکرهایم را کردم. نمیتوانم ادامه بدهم. میخواهم از سازمان جدا شوم . ژیلا دیهیم در پاسخ گفت: روزی که تو را از لعیا تحویل گرفتم، او مشکلاتت را برای من توضیح داده بود. سپس جزوهای از زندگینامه یکی از اعضای کشتهشده سازمان به نام آرام گفتاری به من داد. شروع کرد به تعریف کردن سرگذشت او و گفت که آرام نیز پروسهای شبیه به من داشته، حتی به زندان ابوغریب فرستاده شده و برای تأمین مایحتاج صنفی خود، مجبور بوده با طناب به داخل چاه سپتیک زندان برود و با سطل آن را تخلیه کند. به گفته او، آرام آنقدر تحقیر و خوار شده بود تا سرانجام ابراز ندامت کرده و درخواست بازگشت به مناسبات را داده بود و سازمان هم منت بر سرش گذاشته و او را پذیرفته بود. ژیلا در پایان با لحنی تهدیدآمیز به من گفت: حواست باشد، قلوسبازی درنیار! ممکن است تو را هم به زندان مخوف ابوغریب بفرستیم! برای من کاملاً روشن بود که این صحبتها نه برای کمک به حل مشکلاتم، بلکه برای ترساندن و منصرف کردنم از تصمیم جدایی مطرح میشود . بعد از این صحبتها، ژیلا برای اینکه شاید بتواند مرا مثلا شرمنده نماید یک خودنویس به من هدیه داد و گفت این خودنویس متعلق به دخترم بوده اما آن را به تو هدیه میدهم. اما من که مصمم به جدایی بودم هدیه و تهدید هیچکدام تأثیری در تصمیم من نداشت و همچنان بر جدایی ام از تشکیلات تأکید کردم. اما اینباراین بار ژیلا عصبانی شد و به یکی از مسئولین بنام حمید گفت: داریوش (نام مستعار من) را ببرید تا اورا تعیین وتکلیف کنیم یعنی می خواستند مرا در برابرجمع قرار دهند. این بود که فردای آن روز، ساعت ۹ صبح، تمام کارها تعطیل شد و همه نفرات به سالن اجتماعات رفتیم. حتی تعدادی از افراد قرارگاه ۱۰ نیز در نشست حضور داشتند. ژیلا دیهیم نشستی گذاشت ودر ابتدای آن گفت همانطور که میدانید، ما نفرات پذیرشی را برای یک دوره امتحانی به قرارگاه میآوریم و اگر صلاحیتشان احراز شد، درتشکیلات باقی میمانند. سپس ادامه داد این نشست در ادامه نشست ۳۸۰ برگزار میشود و با اشاره به اصطلاحات تشکیلاتی، به جمع کد داد که سطح و اشل این نشست چیست. منظور او نشریه مجاهد شماره ۳۸۰ بود که در سال ۱۳۷۳ منتشر شده بود و در آن اسامی تعدادی از افرادی که خواهان جدایی از سازمان بودند، مطرح شده بود. در آن ماجرا، تشکیلات مجاهدین با طرح اتهام نفوذی و مأمور رژیم بودن، تلاش کرده بود با علنی کردن این اتهامات و گرفتن اعتراف از افراد، برای دیگر اعضا زهرچشم بگیرد. داریوش قنواتی محاکمه در قرارگاه حبیب – قسمت اول
تخت بیمارستان هم پناهگاه نبود وقتی فشارهای تشکیلاتی مجاهدین مرا به مرز خودکشی رساند
توبهای که اعتقاد نبود روایت دو سال مهمانخانه، تا شکنجه و توبه اجباری
محاکمه در قرارگاه حبیب – قسمت اول
حدودا سال 80 بود که پس از تغییر سازماندهی در قرارگاه ۷، تحت مسئولیت فردی به نام ضیا مقدم قرار گرفتم. من در وضعیت پاسیوی بودم و تا چند روز اول کاری با من وبقیه نفرات نداشتند . اما این آرامش چندان دوام نیآورد و خیلی زود نوبت یکی دیگر از بحثهای ایدئولوژیک و تشکیلاتی […]
وقتی فشارهای تشکیلاتی مجاهدین مرا به مرز خودکشی رساند
در مقطعی از حضورم در قرارگاه بنیاد علوی، در قرارگاه یازدهم و در یگان توپخانه سازماندهی شدم. فرمانده دسته ما عباسعلی دارایی و فرمانده یگان نیز فرشاد پورکشکول بود. دو نفر به نامهای محمود دادوند و مسلم محمدی هم بهعنوان “تن واحد” در کنار من قرار داشتند. در آن مقطع، بحثهای موسوم به “دیگ و […]
روایت دو سال مهمانخانه، تا شکنجه و توبه اجباری
یکی از تلخترین تجربههای من در دوران حضور در تشکیلات مجاهدین خلق، مربوط به نشستهای موسوم به “طعمه” در دوران مسعود رجوی است؛ نشستهایی که به نام مقابله با نفوذ و حفظ امنیت تشکیلات برگزار میشد، اما در عمل به ابزاری برای سرکوب مخالفان، تحقیر اعضا و درهمشکستن اراده کسانی تبدیل شده بود که جرئت […]
ثبت دیدگاه
- دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
- پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
- پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.