حضار محترم نمایندگان سازمانهای بینالمللی، وکلای محترم، روانشناسان، مددکاران اجتماعی و فعالان حقوق بشر، دوستان عزیز، خانوادهها و شرکتکنندگان گرامی، امروز ما فقط برای یک کنفرانس گرد هم نیامدهایم. امروز ما یک تریبون وجدان انسانی بنا کردهایم. طی این روز، صدای متخصصان را شنیدیم — وکلایی که از قانون گفتند، روانشناسانی که از آسیبهای روانی […]
حضار محترم نمایندگان سازمانهای بینالمللی،
وکلای محترم، روانشناسان، مددکاران اجتماعی و فعالان حقوق بشر،
دوستان عزیز، خانوادهها و شرکتکنندگان گرامی،
امروز ما فقط برای یک کنفرانس گرد هم نیامدهایم. امروز ما یک تریبون وجدان انسانی بنا کردهایم. طی این روز، صدای متخصصان را شنیدیم — وکلایی که از قانون گفتند، روانشناسانی که از آسیبهای روانی سخن گفتند، مددکاران اجتماعی که درباره باز ادغام اجتماعی و کرامت انسانی صحبت کردند.
هر سخنرانی بخشی از یک داستان مشترک بود: داستان انسانهایی که حق آزادی، حق ارتباط با خانواده و حق زندگی با کرامت را مطالبه میکنند. امروز، بهعنوان رئیس انجمن نجات آلبانی، مسئولیت و افتخار دارم این مسیر مشترک را جمعبندی کنم و پیام نهایی این کنفرانس را بیان کنم.
سخنرانی وکیل بر یک حقیقت حقوقی تأکید کرد: حقوق بشر قابل مذاکره نیست.
روانشناس به ما یادآوری کرد که عدالت فقط حکم دادگاه نیست، بلکه درمان روانی نیز هست.
مددکار اجتماعی دیدگاه بینالمللی را مطرح کرد: بدون مشارکت اجتماعی، توسعه پایدار ممکن نیست.
و امروز همه این دیدگاهها در یک پیام واحد جمع میشوند: کرامت انسانی بالاتر از هر ساختار، هر ایدئولوژی و هر سازمانی است. قانون بینالمللی روشن است. اعلامیه جهانی حقوق بشر این موارد را تضمین میکند:
ماده ۱: همه انسانها آزاد و برابر در کرامت و حقوق به دنیا میآیند.
ماده ۳: حق زندگی، آزادی و امنیت شخصی.
ماده ۵: ممنوعیت رفتار غیرانسانی یا تحقیرآمیز.
ماده ۱۲: حق زندگی خانوادگی و ارتباط.
ماده ۱۳: آزادی رفت وآمد.
ماده ۱۹: آزادی اندیشه و بیان.
اینها صرفاً اصول اخلاقی نیستند — بلکه تعهدات حقوقی بینالمللی هستند. وقتی این حقوق بهطور سیستماتیک نقض شوند، جامعه بینالمللی وظیفه دارد واکنش نشان دهد.
در طول سالها، بسیاری از افراد ایرانی که از سازمان مجاهدین خلق (MEK) جدا شدهاند، مشکلات جدی گزارش کردهاند، از جمله محدودیت تماس با خانواده، انزوای اجتماعی، فشار روانی، محدودیت استقلال فردی، موانع در ادغام اجتماعی پس از جدایی.
این مسائل موضوع بحث سیاسی نیستند، بلکه مسائل حقوق بشری هستند. هیچ ساختاری نمیتواند بالاتر از حقوق بنیادین فرد قرار گیرد زیرا انسان متعلق به سازمان نیست. سازمانها باید در خدمت انسان باشند.
یکی از موضوعات تأثیرگذار این کنفرانس، جدایی خانوادگی بود. خانواده قدیمیترین نهاد انسانی است. حق ارتباط با والدین، فرزندان یا خواهر و برادر یک امتیاز نیست — بلکه حقی است که در سطح بینالمللی محافظت میشود. انزوای خانوادگی موجب آسیبهای روانی، از دست رفتن هویت و آسیبهای عاطفی بلندمدت میشود.
انجمن نجات آلبانی همواره برای بازسازی این پلهای انسانی تلاش کرده است زیرا هر تماس تلفنی میان یک والد و فرزند، پیروزی برای انسانیت است. انجمن ما فعالیت خود را بر سه مأموریت بنا کرده است:
حمایت حقوقی
حمایت انسانی و اجتماعی
بازسازی ارتباطات خانوادگی
ما به افراد در روندهای حقوقی کمک کردهایم، راهنمایی اجتماعی ارائه دادهایم، به ادغام در جامعه کمک کردهایم، صدای خود را در نهادهای ملی و بینالمللی بلند کردهایم. این کار علیه کسی نیست. این کار برای انسانیت است.
امروز از این کنفرانس، یک درخواست نهادی مطرح میکنیم:
1. تمدید مجوزهای اقامت
افرادی که زندگی آزاد را انتخاب کردهاند باید امنیت حقوقی و ثبات داشته باشند. بیثباتی اداری، بیثباتی اجتماعی و روانی ایجاد میکند.
2. دسترسی کامل به اسناد هویتی
مدارک هویتی کلید ادغام اجتماعی هستند. بدون مدارک، کار نیست، خدمات نیست، کرامت اجتماعی نیست.
3. چشمانداز تابعیت و گذرنامه آلبانیایی
برای افرادی که سالها در آلبانی زندگی کردهاند، مشارکت کردهاند و قانون را رعایت میکنند، باید مسیر روشنی برای ادغام حقوقی بلندمدت وجود داشته باشد. ادغام، جامعه آلبانی را تقویت میکند و ثبات اجتماعی را افزایش میدهد.
آلبانی تاریخ مهماننوازی دارد. این کشور در دورههای دشوار تاریخی پناهگاه انسانها بوده است. امروز فرصت دارد به یک الگوی اروپایی برای حمایت از پناهندگان، ادغام انسانی، احترام به حقوق جهانی بشر تبدیل شود.
جامعه مدنی وجدان دموکراسی است. وقتی نهادها سکوت میکنند، جامعه مدنی سخن میگوید. وقتی افراد میترسند، سازمانهای انسانی کنار آنها میایستند.
انجمن نجات آلبانی وجود دارد زیرا انسانها به یک صدا نیاز دارند. ما خواستار موارد زیر هستیم:
نظارت مستمر بر حقوق بشر
حمایت از بازادغام اجتماعی
همکاریهای بینالمللی انسانی
زیرا حقوق بشر مرز جغرافیایی نمیشناسد. امروز ما در پی درگیری نیستیم. ما مسئولیت میخواهیم. جدایی نمیخواهیم. ارتباط میخواهیم. سکوت نمیخواهیم. شنیده شدن میخواهیم. زیرا تاریخ نشان داده است که هرگاه صدای فرد خاموش شود، جامعه بخشی از انسانیت خود را از دست میدهد.
بیایید آیندهای بسازیم که در آن هیچکس از خانواده جدا نشود. هیچکس بدون هویت حقوقی زندگی نکند، هیچکس از انتخاب زندگی آزاد نترسد. باشد که این کنفرانس پایان یک بحث نباشد، بلکه آغاز یک جنبش انسانی باشد.
بسیاری از افرادی که از سازمان مجاهدین خلق جدا شدهاند، بهطور علنی ابراز کردهاند که رهبری آن، از جمله مسعود رجوی و مریم رجوی، آنها را به سوی انزوای طولانی اجتماعی و شخصی سوق داده و سپس بدون حمایت کافی برای زندگی مستقل رها کرده است.
اینها ادعاها و تجربیات روایتشده توسط افراد مختلف هستند — و دقیقاً به همین دلیل نیاز به شنیده شدن جدی، بررسی نهادی و رسیدگی در چارچوب قانون و استانداردهای بینالمللی حقوق بشر دارند زیرا وقتی هزاران نفر احساس رهاشدگی میکنند، جامعه وظیفه اخلاقی دارد گوش دهد.
امروز میخواهم بسیار واضح باشم. وقتی میگوییم آنچه بسیاری از اعضای سابق آن را فرهنگ ترس، انزوا یا فشار روانی توصیف میکنند را مقابله و مبارزه خواهیم کرد، ما از درگیری یا خشونت صحبت نمیکنیم. ما از این موارد صحبت میکنیم: مبارزه حقوقی، مبارزه نهادی، مبارزه اخلاقی و دموکراتیک علیه هرگونه افراطگرایی یا نقض حقوق بشر.
ما این کار را از طریق قانون، شفافیت، مستندسازی، حمایت از قربانیان و گفتوگوی بینالمللی، انجام خواهیم داد زیرا تروریسم، افراطگرایی یا هر عملی که آزادی فردی را نقض کند، با نفرت شکست نمیخورد — بلکه با عدالت، قانون و نور افکار عمومی شکست میخورد. باشد که این لحظه یک نقطه عطف باشد.
لحظهای که بهروشنی میگوییم: انزوا راهحل نیست، جدایی خانوادگی قابل توجیه نیست. هر فرد حق دارد زندگی خود را بدون ترس انتخاب کند.
و بهعنوان رئیس انجمن نجات آلبانی، متعهد میشوم که این کار ادامه یابد — با قانون، با مسئولیت و با احترام به ارزشهای جهانی انسانی زیرا نبرد ما علیه انسانها نیست. نبرد ما برای آزادی، کرامت و حقوق بشر است.
سپاسگزارم.
