چه کسی به فریاد خانواده های رنج دیده و عزیزان به گروگان گرفته شده آنان خواهد رسید؟

فرزندان ما فقط چند صد متر با ما فاصله دارند. آیا نمیشود فقط به نزدیکی این حصارها بیایند تا بتوانیم روی آنها را بعد از سالیان ببینیم؟ سیم های خاردار و حصارها به ترتیبی طراحی شده است که کسی نتواند از داخل اشرف به بیرون فرار کند و نه اینکه کسی نتواند از بیرون به داخل آن برود. این نشان میدهد که اشرف یک زندان بدون ملاقات است.

خانواده ها به روایت تصویر:

انتظاری بی پایان برای دیدار عزیزان – دروازه پادگان اشرف مقر اصلی فرقه رجوی در عراق که بیش از 3000 تن در آن توسط مسعود رجوی به گروگان گرفته شده اند و او علنا تهدید به قتل عام تمامی آنان کرده است

انتظاری بی پایان برای دیدار عزیزان – دروازه پادگان اشرف مقر اصلی فرقه رجوی در عراق که بیش از 3000 تن در آن توسط مسعود رجوی به گروگان گرفته شده اند و او علنا تهدید به قتل عام تمامی آنان کرده است (به قول خودش پایان عاشورا گونه).

مردان و زنان سالخورده و کودکان همانهائی هستند که رجوی آنان را نیروهای قدس سپاه پاسداران ایران می نامد که گویا با تیربار و بازوکا برای تهاجم به اشرف به محل اعزام شده اند.

خانم ثریا عبداللهی مادری که بیش از 10 ماه است در مقابل دروازه پادگان اشرف دست به تحصن زده و اعلام کرده است که تا زمانی که فرزند خود را نبیند محل را ترک نخواهد کرد به استقبال خانواده های جدید الورود میرود. مردان و زنان سالخورده و کودکان همانهائی هستند که رجوی آنان را نیروهای قدس سپاه پاسداران ایران می نامد که گویا با تیربار و بازوکا برای تهاجم به اشرف به محل اعزام شده اند.

آیا شماها واقعا خسته نمیشوید؟ انتظار تا کی؟ مگر در این وانفسای سیاست بین المللی چیزی به نام حقوق انسانی هم مطرح است؟ هر چه هست منافع سیاسی است و فعلا منافع غرب که عراق را اشغال کرده اند بر این قرار گرفته است که این تروریست های آماده و مجانی در اسارت رجوی باقی بمانند شاید روزی به عنوان برده ها و گلادیاتور های نوین مورد استفاده قرار گیرند.

آیا شماها واقعا خسته نمیشوید؟ انتظار تا کی؟ مگر در این وانفسای سیاست بین المللی چیزی به نام حقوق انسانی هم مطرح است؟ هر چه هست منافع سیاسی است و فعلا منافع غرب که عراق را اشغال کرده اند بر این قرار گرفته است که این تروریست های آماده و مجانی در اسارت رجوی باقی بمانند شاید روزی به عنوان برده ها و گلادیاتور های نوین مورد استفاده قرار گیرند.

فرزندان ما فقط چند صد متر با ما فاصله دارند. آیا نمیشود فقط به نزدیکی این حصارها بیایند تا بتوانیم روی آنها را بعد از سالیان ببینیم؟

فرزندان ما فقط چند صد متر با ما فاصله دارند. آیا نمیشود فقط به نزدیکی این حصارها بیایند تا بتوانیم روی آنها را بعد از سالیان ببینیم؟ همانطور که در این عکس مشاهده میشود سیم های خاردار و حصارها به ترتیبی طراحی شده است که کسی نتواند از داخل اشرف به بیرون فرار کند و نه اینکه کسی نتواند از بیرون به داخل آن برود. این تصویر نشان میدهد که اشرف یک زندان بدون ملاقات است.

فاصله خانواده ها تا عزیزانشان را سیم های خاردار، خاکریز، خندق، دیوار های بلند و گشت و پست های داخلی پر کرده است. آیا صدای بلندگوها به عزیزان ما میرسد؟ آیا آنان از وجود خانواده های خود در پشت حصارها اطلاع دارند؟ آیا آنان هم همان احساس ما را دارند؟

فاصله خانواده ها تا عزیزانشان را سیم های خاردار، خاکریز، خندق، دیوار های بلند و گشت و پست های داخلی پر کرده است. آیا صدای بلندگوها به عزیزان ما میرسد؟ آیا آنان از وجود خانواده های خود در پشت حصارها اطلاع دارند؟ آیا آنان هم همان احساس ما را دارند؟

خانواده ها در حال درخت کاری – پدری میگوید امیدوارم تا زمانی که این نخل خرما بدهد رجوی دلش به رحم آمده باشد و فرزندان ما را آزاد کند. او تا کی میخواهد آنان را اسیر نگاه دارد؟

خانواده ها در حال درخت کاری – پدری میگوید امیدوارم تا زمانی که این نخل خرما بدهد رجوی دلش به رحم آمده باشد و فرزندان ما را آزاد کند. او تا کی میخواهد آنان را اسیر نگاه دارد؟

مسئولین پادگان بلندگوهای قوی بر سر راه خانواده ها و به سمت داخل پادگان نصب کرده اند تا از شنیده شدن صدای خانواده ها جلوگیری به عمل بیاورند.

مسئولین پادگان بلندگوهای قوی بر سر راه خانواده ها و به سمت داخل پادگان نصب کرده اند تا از شنیده شدن صدای خانواده ها جلوگیری به عمل بیاورند. جالب است که فرقه رجوی در برابر قتل یا خودکشی احمد رازانی مدعی شده است که فشار روحی ناشی از صدای بلندگوهای خانواده ها موجب این عمل گردیده است حال آنکه بلندگوهای فرقه که رو به نفرات داخل پادگان است به مراتب قوی تر هستند. راستی چرا رجوی از شنیده شدن صدای خانواده ها اینقدر وحشت دارد؟

برچسب ها

نوشته های مشابه

نامه محمد زنگنه به برادرش رضا زنگنه در کمپ آلبانی

نمی توان در تاریکی زندگی کرد! نامه محمد زنگنه به برادرش رضا زنگنه در کمپ آلبانی

در سوگ مادری که ۳۰ سال در حسرت دیدار با فرزندش سوخت

در سوگ مادر مهین توکلی در سوگ مادری که ۳۰ سال در حسرت دیدار با فرزندش سوخت

مبارزه‌ مادرانه‌ ثریا عبداللهی در برابر ستیزه‌جویی فرقه‌ مجاهدین خلق

از اشرف تا آلبانی ماندگار شد مبارزه‌ مادرانه‌ ثریا عبداللهی در برابر ستیزه‌جویی فرقه‌ مجاهدین خلق

نوشته های مشابه

نامه محمد زنگنه به برادرش رضا زنگنه در کمپ آلبانی 02 شهریور 1405
نمی توان در تاریکی زندگی کرد!

نامه محمد زنگنه به برادرش رضا زنگنه در کمپ آلبانی

رضا سلام خوبی؟ سلامتی؟ برادر عزیزم می خواهم بدانی چقدر دلتنگتم. چند سال است شما را ندیدم. یادت هست زمانی که پیش ما بودی چه لحظاتی با هم داشتیم؟ یادت می آید چقدر با هم شوخی می کردیم؟! مواقعی به گذشته فکر می کنم و با خود می گویم رضا چرا ما را رها کرد؟ […]

در سوگ مادری که ۳۰ سال در حسرت دیدار با فرزندش سوخت 31 مرداد 1405
در سوگ مادر مهین توکلی

در سوگ مادری که ۳۰ سال در حسرت دیدار با فرزندش سوخت

بازهم قلبِ مادری چشم‌انتظار از تپش ایستاد؛ قلبی که ۳۰سال تمام، بی‌وقفه برای “احمدش” می‌تپید. مهین توکلی، مادر رنج‌دیده‌ احمد عبدی، سرانجام در حسرت یک آغوش، چشم از جهان فرو بست.‌ این ضایعه را به همه‌ خانواده‌های چشم‌انتظار تسلیت می‌گوییم، که سال‌هاست جسم و روحشان در حسرت دیدار با عزیزانشان به زنجیر کشیده شده است. […]

مبارزه‌ مادرانه‌ ثریا عبداللهی در برابر ستیزه‌جویی فرقه‌ مجاهدین خلق 31 مرداد 1405
از اشرف تا آلبانی ماندگار شد

مبارزه‌ مادرانه‌ ثریا عبداللهی در برابر ستیزه‌جویی فرقه‌ مجاهدین خلق

داستان خانم ثریا عبداللهی، مادری از شهر اردبیل، روایتی تلخ و در عین حال الهام‌بخش از عشق مادرانه، استقامت و مبارزه با ظلم است. او بیش از دو دهه است که برای رهایی تنها پسرش، امیراصلان حسن‌زاده، از چنگال فرقه مجاهدین خلق تلاش می‌کند. این فرقه که با وعده‌های فریبنده شغل و پناهندگی در اروپا، […]

ثبت دیدگاه

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.