تلکس
اظهارات یکی از جداشدگان اخیر فرقه رجوی
رجوی گفت (رو به جمعیت):”اگر بریدی بریده حکمش چیست؟” و جمعیت به هیجان آمده فریاد زدند:”اعدام، اعدام، اعدام” خلاصه ما از ساعت ۲ بعد از ظهر تا ساعت یک شب زانو زده بودیم و درد کمر و زانو ما را بیچاره کرده بود. این روال هر شب ادامه داشت. شبهای بعد فهمیدیم که این خودش یک روش شکنجه است که دیگر فکرمان کار نکند و خودمان التماس کنیم تا اسممان را جزو ارتش آزادیبخش ملی بنویسند.
مجاهدین در پاریس چه می کنند
“ژون آفریک” با ذکر این که مجاهدین حتی در میان مخالفین هم جایگاهی ندارند، می نویسد جای تعجب دارد که سیاستمداران غربی تا این حد به آنها علاقه مندند. به گزارش خبرگزاری مهر، هفته نامه”ژون آفریک” چاپ فرانسه، به مناسبت برگزاری کنفرانس مجاهدین در حاشیه پاریس، حضور آنها را زیر سوال برده است. نویسنده فرانسوی این سوال را مطرح می کند:”چگونه سازمانی به این مخوفی و منفوری می تواند باعث تجمع تعداد زیادی از افراد و شخصیتها شود؟”
اولین گروه از نفرات مجاهدین خلق به آلمان منتقل شدند
دفتر سازمان ملل در عراق اعلام نمود که اولین گروه از نفرات مجاهدین خلق به آلمان رسیدند. دفتر سازمان ملل در بغداد در بیانیه ای که کپی آن به اخبار العراق ارسال شده است از قول آقای مارتین کوبلر می گوید:”من از دولت آلمان که به این دسته از افراد محل سکونت جدیدی را اعطا نموده است تشکر می کنم. حرکتی که بشدت برای حمایت از جامعه بین المللی مورد نیاز است”.
مجاهدین فرقهای دغلباز و چندشآور است
مشاور سابق پنتاگون و محقق موسس «امریکن اینترپرایز» سازمان مجاهدین را یک فرقه دغل باز و چندش آور خواند که مورد تنفر مردم ایران است.اقدامات تروریستی این گروه که منجر به کشته شدن نه تنها مسئولین نظام بلکه شهروندان معمولی شد، علاوه بر پذیرفتن کمک و سرپناه از صدام حسین پس از حمله عراق به ایران، این گروه را از چشم مردمی که ادعا می کند نماینده آنهاست انداخت.
پیام اصلی ویلپنت، بازگشت به اشرف
بعد از بیرون آمدن از لیست تروریستی شاید اصلیترین هدفی که رجوی به دنبال حل و فصل آن است وضعیت نابسامان مستقر در کمپ لیبرتی است. چرا که شرایط لیبرتی و بازگشت موقتی آنها به کمپ اشرف موضوع محوری تمام سخنرانهای جلسه ویلپنت بود. خواستهای که به قول مسئولان برگزاری ویلپنت، باصطلاح نمایندگانی از صد کشور جهان در آن، همه با یک تم ثابت خواهان اجرای بدون شرط آن شدند.
از این ستون به آن ستون کردن رجوی ها
آنان که دیگر زمانی به زمانبندی داده شده برای سرنگونی ندارند با علم کردن روز 18 تیر بعنوان یک سر فصل برای رسیدن به خواسته خود اعلام نموده و از آحاد مردم!! می خواهند حداقل در این روز به خیابانها بیایند تا بتوانند با گرفتن چند عکس از خیابانهای خالی از مردم و تنظیم چند اطلاعیه این پیام را به نیروهای خود بدهند که هنوز این سازمان وجود داشته و برای سرنگونی!! مبارزه می کند البته از مدل غربی آن.
شوی ویلپنت، طوفانی در فنجان
این عفریته پیر،دم از ارزشهایی مانند؛ آزادی بیان و رسانه ها،و داشتن حق فعالیت آزاد برای همه ادیان ومذاهب زده و سخن ها به گزاف گفت. مریم قجر در سخنان سراسر دروغ خود،ادعای اعتقاد به نظام سکولار،و آزادی بیان و اندیشه و حق رای و….، آزادی زندانیان سیاسی و آزادی احزاب و گروهها و….. حرفهای بی محتوا،ممکن است برای هرشنونده ای که این عفریته را نشناسد، یا از مناسبات درونی فرقه ای آن آگاهی نداشته باشد،سخنان دل ربایی باشند.
مرگ های مشکوک درون سازمانی مجاهدین خلق ایران
از نوشته های حسین روحانی و محسن نجات حسینی چنین بر می آید که مرتضی هودشتیان در لحظات پایانی زندگی اش از شدت فشار شکنجه و همچنین فشار روانی مضاعف شکنجه شدن توسط همرزمانش، در شرایط بسیار بحرانی جسمی و روانی قرار داشته است. وی بعد از اینکه به کمک دو تن از افراد سازمان به توالت می رود، در آنجا تعادل خود را از دست می دهد و بی هوش می شود. افراد سازمان سپس وی را به داخل اتاق منتقل می کنند، ولی وی دیگر برای همیشه به هوش نیامد.
جواد خراسان جلاد، تبهکار شکنجه گر بدنام مجاهدین خلق چرا به آلبانی منتقل شد؟
آقای خراسان و امثال او جزء دست راستی های فرقه رجوی محسوب می شوند و هر کجا نیاز به نیروی کمکی باشد مسعود (رجوی) آنها را وارد بازی می کند مخصوصا الان که مسعود به غیبت خودساخته فرو رفته و از ترس، خودی نشان نمی دهد چه کسی بهتر از جواد خراسان که فرامین او را یکی پس از دیگری به مرحله اجرا بگذارد.
دیدار صمیمی ۷ نفر از اعضای جدا شده فرقه مجاهدین ساکن اروپا ـ قسمت اول
قابل ذکر است که بدانیم پس از قطع ارتباط با مناسبات فرقه (بتناسب مدت زمانی که فرد در اسارت جسمی و ذهنی بسر برده است) دوران گذار از شرایط بحرانی برای ترمیم آسیب های روحی به شرایط نرمال آغاز می گردد. مددکاران تجربی (جداشدگان از فرقه رجوی) در این مورد می توانند در پروسه ترمیم آسیب های وارده و بازگشت به هویت فردی، نقش بسیار مهمی را ایفا نمایند.
چه کسی برای مجاهدین باقی مانده است؟
آنچه مسلم است نمایش اخیر مجاهدین در پاریس، مطلقاً ایرانی نبود. سخنرانان، بیشتر غربی به ویژه امریکایی بودند؛ شرکت کنندگان دانشجویان ومهاجران فریب خورده ای بودند که به امید تور ارزان قیمت به پاریس آمده بودند. حتی یک سخنران ایرانی، به غیر از شخص رهبر فرقه، در این مراسم سخنرانی نکرد چرا که روشنفکران و سیاسیون ایرانی – حتی کسانی که مخالف جمهوری اسلامی هستند – اگر از مجاهدین خلق متنفر نباشند برای آن ها تره هم خرد نمی کنند.
مراسم ویلپنت پاریس و تناقض گوییهای مریم رجوی
تناقض اساسی دیگرکه ماهیت واقعی این فرقه و سران آن را به بهترین شکل بروز می دهد،اینست که آنها درعین حالی که ادعای قیام مردمی و به اصطلاح اتکا به نقش عنصر مردمی برای سرنگونی را دارند، دست اشغالگران خارجی را هم می بوسند و ازآنها می خواهند که با آنها در امر سرنگونی نظام، همچون نیروهای مزدور و تروریست درسوریه، کمکهای تسلیحاتی کنند!! درجریان همین مراسم خانم رجوی خطاب به رهبران کشورهای خارجی گفت، به رئیس جمهور منتخب مردم ایران اعتماد نکنند