هزاران شهروند آلبانیایی در اعتراض به ساخت یک تفرجگاه ساحلی لوکس مرتبط با جرد کوشنر، داماد دونالد ترامپ، به خیابانهای تیرانا آمدند. این اعتراضات در درجه اول مربوط به نگرانیهای زیستمحیطی، مالکیت زمین، شفافیت، پاسخگویی و اولویت دادن به سرمایهگذاران خارجی مرتبط با خانواده ترامپ است. بسیاری از معترضان از شعارهایی مانند “آلبانی فروشی نیست” […]
هزاران شهروند آلبانیایی در اعتراض به ساخت یک تفرجگاه ساحلی لوکس مرتبط با جرد کوشنر، داماد دونالد ترامپ، به خیابانهای تیرانا آمدند.
این اعتراضات در درجه اول مربوط به نگرانیهای زیستمحیطی، مالکیت زمین، شفافیت، پاسخگویی و اولویت دادن به سرمایهگذاران خارجی مرتبط با خانواده ترامپ است. بسیاری از معترضان از شعارهایی مانند “آلبانی فروشی نیست” استفاده میکنند و از آنچه که آن را تصمیمگیری مبهم دولت میدانند، انتقاد میکنند.
با این حال، ادی راما، نخست وزیر آلبانی، روز جمعه دولت ایران را به دامن زدن به تجمعات جاری در تیرانا متهم کرد. او ادعا میکند که ایران پشت اعتراضات علیه تفرجگاه کوشنر است.
اعتراضات در آلبانی
در سالهای اخیر، همسویی نزدیک آلبانی با ترجیحات سیاسی ایالات متحده، به ویژه در مورد میزبانی مجاهدین خلق (MEK)، به تغییر قابل توجه موضع تهران در قبال تیرانا انجامیده است. این روند، شکست دیپلماتیک را تسریع کرد و به حملات سایبری منتسب به ایران علیه نهادهای دولتی آلبانی منجر شد.
پیش از آن، ایران از حساسیت استراتژیک بالکان غربی و نفوذ غالب نهادهای غربی در منطقه آگاه بود، اما مشارکت محدود این کشور در روابط فرهنگی دوجانبه پس از تصمیم آلبانی برای میزبانی از مجاهدین خلق، گروهی که قبلاً تروریستی شناخته شده بود و سابقه طولانی در اعمال خشونت علیه غیرنظامیان و همچنین مقامات ایرانی داشت، به طور فزایندهای متشنج شد.
انتقال اعضای مجاهدین خلق از عراق به آلبانی، که به شدت توسط ایالات متحده با ادعای بشردوستانه و امنیتی حمایت میشد، نقطه عطفی حیاتی در روابط دوجانبه ایران و آلبانی بود. برای دولت تهران، حضور یک گروه مخالف سازمانیافته که از خاک آلبانی فعالیت میکند، به عنوان یک چالش مستقیم برای منافع سیاسی و امنیتی تلقی میشد.
در حالی که ادی راما سعی دارد مشکلات سیاسی و اقتصادی خود را به ایران نسبت دهد، به گزارش رسانههای جریان اصلی مانند رویترز، گاردین و آسوشیتدپرس، اعتراضات در آلبانی عمدتاً ماهیت داخلی دارند. شعارهای معترضان بر نگرانیهای زیستمحیطی، ادعاهای فساد و نارضایتی گستردهتر از دولت متمرکز است. معترضان حتی خواستار استعفای راما شدهاند.
به نظر میرسد اتهامات راما علیه ایران تلاشی سیاسی برای تغییر چارچوب یک جنجال داخلی در چارچوب امنیت ملی است. و به این ترتیب حضور مجاهدین خلق در آلبانی میتواند به یک مطالبه اعتراضی بزرگ تبدیل شود. یک جنبش اعتراضی متمرکز بر شفافیت و پاسخگویی میتواند به راحتی به مطالبات دیگر گسترش یابد. این امر به طور طبیعی به یک جنبش گستردهتر که از تصمیمگیریهای مبهم و مشورت ناکافی با مردم انتقاد میکند، بسط پیدا میکند.
اگر توجه عمومی به سمت شفافیت دولت معطوف شود، نتیجه سیاسی میتواند این باشد که آلبانیاییهای بیشتری شروع به پرسیدن این سوال کنند که چرا چنین تصمیم مهم سیاست خارجی و امنیتی – که هزاران عضو یک گروه افراطی فرقهمانند را پناه دهند – مورد بررسی عمومی یا بحث پارلمانی قرار نگرفته است. مجاهدین خلق ممکن است به یکی از چندین نمونهای تبدیل شود که وقتی فعالان اجتماعی به دنبال شفافیت بیشتر و نظارت عمومی بر تصمیمات مهم دولتی هستند، به آن اشاره میکنند. به این ترتیب، نگرانیهای گستردهتری توسط ناظران جامعه مدنی و حکومت در مورد شفافیت، مشورت و پاسخگویی در آلبانی مطرح خواهد شد.
مزدا پارسی