خانم مرضیه قرصی، نظریه انتقادی و رهبران مجاهدین

همه ی اعضای جدا شده ی مجاهدین معتقدند که رهبری مجاهدین بایستی ارزش های مشمئز کننده ی حاکم بر مناسبات فرقه ای مجاهدین را مورد بازنگری عمیق و همه جانبه قرار دهد تا بتواند ارزش های دیگر را جایگزین آن سازد. ارزش هایی که فلسفه ی وجودی حیات سیاسی و یا تشکیلاتی آنها را تضمین کند.

اخیرا در سایت افشاگری متعلق به دارودسته تروریست رجوی علیه خانم مرضیه قرصی از اعضای با سابقه مجاهدین که پس از تحمل فشارهای روانی و ذهنی سیستماتیک از سوی رهبران مجاهدین به ویژه خانم فهیمه اروانی از قرارگاه اشرف خارج و به کمپ امریکا و سپس به میهن عزیزمان ایران بازگشته است، فریبکارانه و اغواگرانه به موضوعاتی اشاره کرده اند که ردی و اثری از واقعیت در آن وجود ندارد. مایلم به صراحت اشاره کنم، ادعاهای نادرست رهبری مجاهدین در باره ی خانم مرضیه قرصی عضو سابق ارتش آزادیبخش ملی که زمانی همچون یک الگوی انقلابیون از ایشان نام برده می شد. و بارها خانم مریم عضدانلو در میان افراد مستقر در قرارگاه اشرف از ایشان چون نمونه ی بی بدیل برای مجاهدین یاد کرده است، چیزی جز از هم گسیختگی ذهنی رهبران مجاهدین و بن بست نهائی آن گروه تروریست نمی باشد. در واقع هذیان گوئی رهبران مجاهدین علیه خانم مرضیه قرصی و بی احترامی و اهانت به ایشان که از اعضای موثر و مطرح در میان افراد مستقر در قرارگاه اشرف و ارتش آزادیبخش ملی بشمار می رفت. مناسباتی زشت، سیاه و نابخردانه و نیز نوعی شیوه ی بهره گیری از انسان در مسیر اهداف تبهکارانه ی فرقه ای را برای ما تداعی می کند. چگونه ممکن است این همه تناقض در گفتار و کردار رهبران مجاهدین را مشاهده نمود و از سلامت عقلانی و روانی آنان سخن گفت. براستی آن چه که آدمی را رنج می دهد و در عین حال شگفت زده می کند شیوه ی بهره گیری از انسانها در تشکیلات مخوف مجاهدین برای عملیات تروریستی نفرت انگیز و تبهکارانه و به زیان آزادی و استقلال نیروهای تحت سیطره ی مجاهدین است. در واقع واکاوی، بررسی و پرداختن به هذیان گوئی و ادعاهای نادرست رهبران مجاهدین علیه یکی از نیروهای موثر و مطرح خویش یعنی خانم مرضیه قرصی، صرفا بیان ناخشنودی، انتقاد و یا مویه گری بر نابودی ارزش های انسانی و اخلاق مدنی در میان رهبران مجاهدین نیست، زیرا در این باب بسیاری از کادرهای جدا شده از مجاهدین سخنان و تحلیل های بسیار گفته اند. بلکه سعی دارم به رهبران مجاهدین تفهیم کنم که شیوه ی تفکر و زاویه ی دید خود را بر اساس هنجارهای دنیای مدرن و حقیقت سازگار نمایند. و از ارائه ی تحلیل ها، دیدگاهها و مواضع مبتنی بر خیال پردازی مجرد و انتزاعی خودداری کنند. همه ی اعضای جدا شده ی مجاهدین معتقدند که رهبری مجاهدین بایستی ارزش های مشمئز کننده ی حاکم بر مناسبات فرقه ای مجاهدین را مورد بازنگری عمیق و همه جانبه قرار دهد تا بتواند ارزش های دیگر را جایگزین آن سازد. ارزش هایی که فلسفه ی وجودی حیات سیاسی و یا تشکیلاتی آنها را تضمین کند. معطوف نمودن ذهن رهبری مجاهدین به این نکته بنیادین و مهم که دوران سرکوب آزادی فردی و خودمختاری انسانها با درگیر کردن آنها در سیستمی توتالیتر، سرکوبنده و بازدارنده ای که نابودی و تلاشی ذهنی و روانی آدمی را هدف قرار گرفته است، از بین رفته و واقعیت موجود این است که در عرف جوامع انسانی در دنیای مدرن، دیگر انسان موجودی تک ساحتی و ذوب شده در رهبری عقیدتی تلقی نمی گردد و منحصرا ارزش های فرقه ای، تابوها و دگم های ایدئولوژیک زمام مقدرات او را به دست نمی گیرند. بی شک نیل بدین آگاهی در میان رهبران مجاهدین، مبداء تفکر و نظریه ی انتقادی و بازنگری در خط مشی تروریستی و مناسبات فرقه ای و توتالیتر آنان را موجب خواهد گردید.

به امید آن روز آرش رضایی مسئول انجمن نجات دفتر آذربایجانغربی

برچسب ها

محاکمه در قرارگاه حبیب – قسمت اول 25 آبان 1405
انسان یا ربات فرمان‌بردار

محاکمه در قرارگاه حبیب – قسمت اول

حدودا سال 80 بود که پس از تغییر سازماندهی در قرارگاه ۷، تحت مسئولیت فردی به نام ضیا مقدم قرار گرفتم. من در وضعیت پاسیوی بودم و تا چند روز اول کاری با من و بقیه نفرات کاری نداشتند. اما این آرامش چندان دوام نیآورد و خیلی زود نوبت یکی دیگر از بحث‌های ایدئولوژیک و […]

وقتی فشارهای تشکیلاتی مجاهدین مرا به مرز خودکشی رساند 20 آبان 1405
تخت بیمارستان هم پناهگاه نبود

وقتی فشارهای تشکیلاتی مجاهدین مرا به مرز خودکشی رساند

در مقطعی از حضورم در قرارگاه بنیاد علوی، در قرارگاه یازدهم و در یگان توپخانه سازماندهی شدم. فرمانده دسته ما عباسعلی دارایی و فرمانده یگان نیز فرشاد پورکشکول بود. دو نفر به نام‌های محمود دادوند و مسلم محمدی هم به‌عنوان “تن واحد” در کنار من قرار داشتند. در آن مقطع، بحث‌های موسوم به “دیگ و […]

روایت دو سال مهمانخانه، تا شکنجه و توبه اجباری 19 آبان 1405
توبه‌ای که اعتقاد نبود

روایت دو سال مهمانخانه، تا شکنجه و توبه اجباری

یکی از تلخ‌ترین تجربه‌های من در دوران حضور در تشکیلات مجاهدین خلق، مربوط به نشست‌های موسوم به “طعمه” در دوران مسعود رجوی است؛ نشست‌هایی که به نام مقابله با نفوذ و حفظ امنیت تشکیلات برگزار می‌شد، اما در عمل به ابزاری برای سرکوب مخالفان، تحقیر اعضا و درهم‌شکستن اراده کسانی تبدیل شده بود که جرئت […]

ثبت دیدگاه

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.