خانواده شعبانی: صدام، پسرم را به رجوی لعنتی فروخت
پیرزن آه کشید و گفت: خدا صدام را لعنت کند. من زحمت کشیدم و پسرم را بزرگ کردم ولی پس از اسارت او در جنگ، صدام، پسرم را به رجوی لعنتی فروخت». او ادامه داد «ای کاش درد ما فقط اسارت او در جنگ بود، رجوی ها به ما اجازه نمی دهند حتی او را ملاقات کنیم و از او خبری داشته باشیم. در سال 1382 وقتی به همراه پدر و برادر محسن برای ملاقت پسرم به قرارگاه اشرف رفتیم، فرماندهان فرقه به ما اجازه ندادن تا پسرمان را ببینیم. آنها سه روز ما را دست به سر کردند و هر بار چیزی به ما می گفتند.
خانم قجر، اسب پیر دیگر بدرد بارکشی نمی خورد!!
حتی کشورهای اروپایی هم چون فرانسه و انگلیس و… که مدتهاست به اصطلاح این سازمان را از لیست تروریستی خارج کردند و در مذاکرات نمایندگان سازمان ملل و با دولت عراق چراغ سبزهایی برای پذیرش اعضای سازمان به کشورشان دادند , امروز حتی حاضر به پذیرش اعضایی که تابعیت کشورشان را دارند نمی باشند. کشوری چون فرانسه که از بدو شروع اعمال تروریستی به اصطلاح مبارزه مسلحانه سازمان , رجوی و همقطارانش را پذیرفته و پایگاه اورسورواز را به عنوان پایگاه فرماندهی و اصلی ترورها در داخل ایران در اختیارشان گذاشته حاضر به پذیرش آنها نیست.
با انتخاب اولاند هم آبی برای مریم قجر گرم نمی شود
تقریبا در ساعتهای آخر شب بود تازه از نشست عملیات جاری که جز فحش و ناسزا چیز دیگری نداشت برگشته بودیم و فکر می کردیم که می توانیم یک استراحتی بکنیم ولی به یک باره از بلندگوی لشکر پیام داده شد که به سالن عمومی آمده تا پیام خواهر مریم خوانده شود این مسئله برایمان جالب بود که مریم دوباره چه دسته گلی به آب داده که این وقت شب ما را جمع می کنند. بعد از رفتن به سالن و آمدن خواهران شورای رهبری پیام مریم به مناسبت پیروزی آقای اولاند به ریاست جمهوری فرانسه خوانده شد و همه دست زدیم و شادی کردیم و بعد از صرف شیرینی و تبریک گفتن به همدیگر که بله این بار دیگر کار ایران تمام است و این فرد دوست خواهر مریم!!
خانواده ها: ما خواهان ملاقات با فرزندانمان در کمپ ترانزیت هستیم – قسمت دوم
یکی از خانواده ها آقای علی اکبر باباپور برادر اسیر علی اصغر باباپور که برادرش در درگیری 19 فروردین سال 90 در اشرف از ناحیه پا زخمی شده بود، پرسید: آیا در این جابجایی اولویتی به مصدومین و مجروحین داده اند یا نه؟ که مسئول انجمن در جواب سئوال ایشان پاسخ دادند: برای سران فرقه اصلا مهم نیست که چه کسی چه مشکلی دارد برای اینکه افراد در مراحل اول فرار نکنند سعی کردند نفرات مسئول و سر موضع را به کمپ موقت بفرستند. برادر شما را هنوز در اشرف نگهداشتند چون می ترسند که او هم قبل از انتقال بقیه نفرات خود را به عراقی ها تسلیم کند ولی نگران نباشید این به طول نخواهد کشید و در آینده نزدیک همه بچه ها به کمپ جدید در بغداد منتقل خواهند شد.
رجوی یا معنای عدد هزار را نمی داند یا معنای موشک را
سران فرقه در یک اقدام مسخره باز هم دست به شانتاژ زده و در تلویزیون خود در برنامه ای به نام کانون طغیان به مناسبت سالروز بمباران قرارگاه اشرف پخش کردند در این برنامه دو تن از سرکردگان دروغ پرداز فرقه بنام حسن نظام و مرتضی اسماعیلیان (منصور) حضور داشتند و به تکرار دروغ هایی پرداختند که هر شنونده ای با شنیدن حرفهایشان به خنده افتاده که سران فرقه در انجام گفتن دروغ چه مرزهایی را رد کردند و همانند سلف تاریخی شان یعنی گوبلز که هر چه دروغ بزرگتر باشد باورش بیشتر است دست به این کار می زنند تا شاید باز هم بتوانند خط خودشان را پیش ببرنند.
سوز و گذار رجوی جنایت کار در مورد اشرفی و مجاهد ماندن اعضا!!
این نشست برای رجوی مسئله بود و نبود سازمان بود چرا که به خوبی با ماهیت ضد انقلابی خودش دریافته که وضعیت در کمپ موقت ترانزیت بغایت خراب است و با توجه به فرار تعدادی از نیروهای سازمان در آنجا وی سعی کرده به اعضای وارفته خودش روحیه بدهد و عنوان نماید که چه در اشرف باشم چه در زندان لیبرتی!! مجاهد اشرفی باقی می مانم و از شورای رهبری خود کمک بگیرید و این است انقلاب مریم!!.گفتن من اشرفی هستم و مجاهد باقی می مانم و چرندیات دیگر برای کسی مسئله حل کن نیست.
اعتراف رجوی های دیکتاتور به سانسور و خفقان حاکم بر اسیران در اشرف
علاوه بر دستگاه های ارتباط تلفنی می توان به دستگاه ها و تجهیزات صوتی و تصویری نیز اشاره نمود. در اشرف تلویزیون تنها در سالن های غذاخوری و یا اتاق فرماندهان فرقه یافت می شد و بقیه افراد از داشتن آن محروم بودند و وجود آن در بقیه اماکن ممنوع بود. تلویزیون های سالن های عمومی، مدار بسته بوده و فقط در هنگام ناهار یا شام، اخبار و برنامه های مشخص شده از طرف پرسنلی کل قرارگاه اشرف را پخش می کرد. استفاده دیگری که از تلویزیون در اشرف می شد، پخش نوارِ نشست های مغزشویی رجوی ها بود.
یاوه گویی های پر تناقض رجوی ها در مورد ترانزیت (لیبرتی)
اخراج از اشرف آنقدر کمرشکن بود که رجوی های پلید را کاملا گیج و منگ کرده و هنوز بعد از گذشت چند ماه از آغاز پروسه اخراج، نتوانسته اند به یک حرف و تحلیل واحد در مورد این قضیه برسند. در این مدت هرگاه آنها درباره کمپ موقت ترانزیت یا همان لیبرتی چیزی گفتند، چند روز بعد به ناچار درست 180 درجه عکس نکته قبلی چیز دیگری گفته اند. یک روز می گویند لیبرتی مساحتش آنقدر کوچک است که ما حاضر نیستیم به آنجا برویم و روز دیگر می گویند چون مسیر بنگال ها تا سالن غذاخوری در لیبرتی زیاد است، برای رفتن به سالن غذاخوری نیاز به خودرو داریم!
خانواده ها: ما خواهان ملاقات با فرزندانمان در کمپ موقت ترانزیت هستیم
آقای نظری در رابطه با دستاوردهای حضور خانواده ها در جلوی قرارگاه برای حاضرین توضیح داد: از دستاوردهای دیگر حضور خانواده ها در عراق دلگرم شدن افراد اسیر در قرارگاه بود آنها خانواده ها را پشتوانه خود در مقابل تشکیلات فرقه ای می دانستند به همین دلیل در دو سال حضور شما در عراق بیش از 70 نفر از اشرف فرار کردند.در تکمیل بحث مسئول نشست آقای عین الله شعبانی یکی از فراریان جدید از اشرف اظهار داشت: وقتی به هر دلیل یک روز بلندگوها خاموش می شد و خانواده ها پیام نمی دادند وقتی افراد در اشرف به هم می رسیدند با نگرانی از هم می پرسیدند”چی شد یعنی رفتند؟”
از شقاوتِ « خروج ممنوع» تا ذلتِ گدائی « درخواست رفتن به خارج »
کار خدا را ببینید که رجوی ها را به چه ذلتی کشانده تا بعنوان خواسته اصلی بگویند « ما را از لیست در آورده و افراد مان را به خارج ببرید » هر چند این هم یک ترفند کثیف از سوی آنها است تا مانع از آزادی افراد شده و با حفظ تشکیلات، حصارهای ذهنی را با وجود تخریب حصارهای فیزیکی حفظ نمایند، اما نشان از آن دارد که آنان و تشکیلات مخوف شان در حضیض ذلت قرار گرفته و در حال نابودی هستند. در تایید این مدعا همین بس که شعار و عملی که روزی مرز سرخ تشکیلات رجوی محسوب می شد و بابت حفظ آن به شدیدترین نوع سرکوب متوسل شدند، امروز خواسته اصلی آنها است!!!
رجوی جنایت کار جرات موضعگیری علیه آمریکا را ندارد
بعد از سرنگونی صدام رجوی حتی تظاهر به موضعگری ضد غربی گذشته خودش هم نمی تواند بکند و مطمئن هستیم که حتی جنایت های سنگین تری هم چون بمباران اتمی علیه مردم ایران انجام شود رجوی جیره خوار از ترس جرات یک موضعگیری کوچک علیه آنان را ندارد اکنون رجوی پا را فراتر گذاشته و برای اثبات چاکر منشی خود به غرب و اسرائیل، آنان را ترغیب و تشویق حمله به ایران می کند.
زیر بار زور نمی رویم مگر آن که سمبه پر زور باشد
مریم بارها گفته که همیشه به فکر ماست فقط تناقض ما جا ماندگان در اشرف این است که چرا وقتی خواست از اشرف و کلا از عراق بخاطر جنگ بگریزد ما را فراموش کرد و هیچ اطلاعی هم به ما نداد؟ و ما از دنیا بی خبرها، ماه ها بعد آن هم بعد از اینکه خود سازمان چند روز بعد از دستگیر شدن مریم به ما این خبر را داد این سوال از ذهن مان گذشت که مگر مریم در فرانسه است؟ مگر او به ما نگفته بود که در عراق می ماند و در نوک پیکان خواهد بود؟!!