از اینکه سازمان مرا در مسیری قرار داده بود که هر لحظه احساس می کردم از فرزند و شوهرم جدا می افتم و فاصله ها زیادتر می شد خیلی دلخور بودم تا اینکه در همین شرایط بهانه هایم را شروع کردم و گفتم با لادن عملیات نمی روم زیرا معمولا درگیری مفصلی با لادن داشتم و درگیری من و لادن همه روزه اتفاق می افتاد
زنان قرارگاه اشرف در معرض خشونت سیستماتیک
بعداز اینکه کلاس های نظامی تمام شد مجددا سازماندهی افراد را آغاز کردند به نظرم اواخر سال 78 بود که فرمانده مقر، نفرات را یگان به یگان به دفترش صدا می کرد و سازماندهی هر یگان را مشخصا به خودشان می گفت. من نیز با برخی از بچه ها برای سازماندهی به اتاق فرمانده مقر رفتیم. فرمانده مقر همه بچه ها را سازماندهی کرد و وقتی نوبت من و لادن بادیانی شد گفت سازماندهی شما فعلا برای بعد بماند و روزهای آینده سازماندهی جدیدتان را ابلاغ می کنم. دو روز بعد من و لادن بادیانی را به دفترش صدا کرد و گفت بدون اینکه کسی بفهمد شما کمد و وسایل فردی خود را بار جیپ راحله ضابطی بزنید زیرا از این مقر خواهید رفت و افزود: شما یک تیم هستید و به ماموریت اعزام می شوید. ما را پیش سودابه ملازاده بردند. سودابه ملازاده حدوداً 49 سن داشت او عضو شورای رهبری است درمدتی که من اشرف بودم چند بار فرمانده مقر شد. مانی که من از قرارگاه خارج شدم سودابه در ستاد کار می کرد. فکر کنم ایشان از اهالی جنوب ایران بود. بچه ها سودابه را خیلی دوست داشتند چون با بچه ها عاطفی برخورد می کرد و همیشه فهیمه اروانی او را سرزنش می کرد و به او می گفت تو انگار مامان این نیرو ها هستی نه فرمانده. مریم لاری هم در آن موقع پیش سودابه مشغول بود و زیر نظر او قرار داشت. سودابه تا نیمه های شب کار می کرد حدوداً تا ساعت 5/3 الی4 و می گفت در روز فقط دو یا سه ساعت می خوابم. او اخلاق خوبی داشت با بچه ها می رقصید و رقص بندری نیز بلد بود. دفتر سودابه سمت میدان گلها بود در آنجا مقری به نام 14 معروف بود و دفتر سودابه که F مقر بود آنجا قرار داشت. راحله ما را به مکان جدیدمان برد او طوری وسایلمان را جمع و جور کرد و گذاشت داخل ماشین تا کسی قادر نباشد از روی وسایل شخصی ما را شناسایی کند پس از اینکه ماشین را کنار دفتر سودابه پارک کرد. راحله گفت شما با وسایل شخصی تان کاری نداشته باشید من خودم وسایل را می برم موقعی که ما به مقر 14 رسیدیم تقریبا همه شام خورده بودند. راحله شام ما دو نفر را به اتاق کناری سودابه که مستقر شده بودیم، آورد و پس از خوردن شام، خودش ظروف ما را بیرون برد و اجازه نداد از اتاق بیرون برویم. همه این کنترل های شدید به این خاطر بود که تصمیم داشتند تا من و لادن را به عملیات در ایران بفرستند. بعد از اینکه شام را خوردیم من و لادن را به دفتر سودابه بردند در آنجا سودابه گفت دو اتاق در حیاط سمت راست میدان گلها یعنی جنب خیابان 100 قرار دارد و شما باید به آنجا منتقل بشوید. او گفت شما برای مدتی بایستی در قرنطینه بسر برید و در این مدت یکسری آموزش ها را می بینید و کارتان را هم با راحله دنبال می کنید. حتی در مدتی که در قرنطینه بودیم غذایمان را راحله می آورد و جز او به کسی اجازه نمی دادند به ما نزدیک شود. اشرف تقوایی مسئول و مربی آموزش مخابرات داخل شهر و کدهایی بود که باید بکار ببریم. و دوباره خمپاره 60 را آموزش دیدیم و نیز نحوه جاسازی آن را. ضمنا مدتی بر روی نقشه تهران و زمین دشمن نیز کار کردیم. شبها شخص سودابه برای ما نشست ع. ج (عملیات جاری) می گذاشت می گفت چرا فاکتهایتان کم است و ما را بشدت زیر فشار قرار می داد او معولا تاکید داشت در نشست بعدی زیاد فاکت بنویسیم. یکی از روزها که من کاملا از آزار غیر منطقی سودابه ناراحت بودم به او گفتم وقتی ما فاکتی برای ارائه نداشته باشیم باید چکار کرد؟ سودابه با عصبانیت گفت: ممکن نیست شما فاکتی نداشته باشید حتما در طی روز در ذهن یا رفتارتان مشکلی به وجود آمده و باید در عملیات جاری به صورت گزارش نویسی مطرح کنید و بدین صورت ما تحت فشار سودابه قرار داشتیم و مجبور بودم از خودم فاکت ببافم تا زیر تیغ سودابه نباشم و او آزارم ندهد. از اینکه سازمان مرا در مسیری قرار داده بود که هر لحظه احساس می کردم از فرزند و شوهرم جدا می افتم و فاصله ها زیادتر می شد خیلی دلخور بودم تا اینکه در همین شرایط بهانه هایم را شروع کردم و گفتم با لادن عملیات نمی روم زیرا معمولا درگیری مفصلی با لادن داشتم و درگیری من و لادن همه روزه اتفاق می افتاد. شبی که نشست ع. ج (عملیات جاری) شروع شد سر همین موضوع درگیری با لادن در فاکت ام اشاره داشتم که مایل نیستم با لادن به عملیات داخل ایران بروم اما سودابه سعی داشت به هر نحوی شده مرا با لادن چفت کند او تلاش می کرد تا رابطه ام با لادن خوب شود ولی هر روز درگیری من و او بدتر می شد. در یکی از روزها ما را با جیپ به میدان تیر بردند. جیپ کاملا از داخل استتار شده بود تا کسی ما را نبیند، به ما می گفتند سرتان را پایین بیندازید تا شما نیز کسی را نبینید. چند روزی این روال ادامه داشت. تا اینکه روزی راحله به من گفت: مرضیه با من بیا سودابه با تو کار دارد. وقتی به دفتر سودابه وارد شدم مشاهده کردم برخی از اعضای رهبری شورای در آنجا هستند از جمله خود سودابه، فائزه و چند نفر دیگر. سودابه در آن جمع گفت: چی شده؟ چرا این کارها را می کنی؟ گفتم نمی خواهم تو تیم باشم. سر این موضوع با من بحث کردند و گفتند: مسئله ای نیست تو تیم نمی خواهی مهم نیست یک واحد راهگشایی الان درست شده برو واحد آنها. و بدین شکل من مجبور شدم مخالفتی نداشته باشم و با پیشنهاد آنها موافقت کردم. سپس مرا از لادن جدا کردند و به مرکز 15 واحد مریم واحدی که فرمانده یگان سوسن معماری بود انتقالم دادند. مریم واحدی فرمانده واحد بود و لیلا کاظم معاون سوسن در مخابرات. کیمیا نظری آر پی جی زن و سوسن قبادی باژارزن و پروین پوراقبال و سوسن معماری خمپاره انداز بودند و من مسئول B.K.P شدم. مریم صدیق مجری کنونی برنامه تلویزیونی سازمان که معمولا در برنامه پرونده آرش رضایی را زیر تیغ می برد نیزجلودار بود. در این یگان کلاسهای نقشه خوانی خمپاره 82، برایمان گذاشتند در واقع کلاسهای تکمیلی بود که یکماه طول کشیدو بعد از آن قرار بود به عملیات برویم. تا اینکه در یکی از روزها برخی از برادران را به یگان ما انتقال دادند تا به ما آموزش چگونگی عبور از میدان مین را بدهند این برادران خودشان چند بار مرز رفته و عملیات کرده بودند و شیوه هایی که سریع و راحت بود را به ما آموزش می دادند. پریچهر فرمانده پشتیبانی بود و کارها را او دنبال می کرد. قرار گذاشته بودند قبل از عملیات ما را پیش مژگان پارسایی که همه عملیاتها زیر نظر او بود، ببرند. چند روز بعد به پیش مژگان رفتیم. مژگان در دفترش از برادران خواست ماموریت ما را توضیح دهند و قرار بر این شد ما پشتیبانی آتش برادران باشیم اما به علت اینکه 9 نفر از افرادی که به عملیات رفته بودند و در مرز ناپدید شده بودند، عملیات ما را منتفی کردند و یک تیم از یگان مردها به عملیات رفتن. نحوه منتفی شدن عملیات ما هم به این صورت بود، در روز عملیات همه تجهیزات و وسایل جنگ افزار و… را بار آیفا زدیم وقتی خواستیم برای عملیات سوار ماشین هایمان بشویم سودابه ملازاده ما را به دفترش صدا زد و گفت ماموریت منتفی شد چون 9 نفر در مرز گم شدند و شما لو می روید و بدین علت ما را به اشرف بازگرداندند. چند روز بعد من به همراه اعضای تیم برای شناسایی مرزی سه بار به نقاط مرزی ایران و عراق در منطقه جلولا رفتیم اما درگیر نشدیم.
ادامه دارد…
تنظیم از آرش رضایی
14/7/1386
برچسب ها
محاکمه در قرارگاه حبیب - قسمت اول حدودا سال 80 بود که پس از تغییر سازماندهی در قرارگاه ۷، تحت مسئولیت فردی به نام ضیا مقدم قرار گرفتم. من در وضعیت پاسیوی بودم و تا چند روز اول کاری با من وبقیه نفرات نداشتند . اما این آرامش چندان دوام نیآورد و خیلی زود نوبت یکی دیگر از بحثهای ایدئولوژیک و تشکیلاتی رسید. یک روز یک نوار تصویری از مریم رجوی پخش کردند که در آن یکی از بندهای انقلاب ایدئولوژیک به نام "مفتخوری" مطرح شده بود. پس از پخش این نوار، همه نفرات موظف شدند فاکتهای خود را درباره مفتخوری نوشته و در جمع ارائه کنند. به بیان دیگر، هرکس باید خودش را در برابر دیگران محکوم و به اصطلاح روسیاه و اعتراف میکرد که از امکانات تشکیلات استفاده نموده اما بهای آن را با فداکاری مورد انتظار نپرداخته است.! یکی از محورهای اصلی این بحث، همان شعار معروف "عمر چریک شش ماهه است" بود. استدلالشان این بود که اگر کسی هنوز زنده مانده و به اصطلاح شهید نشده، پس حتماً مفتخور بوده است! نوبت به من رسید تا مثلا فاکت های مفت خوری را بنویسم ، اما واقعاً من چیزی برای نوشتن نداشتم چون نمیتوانستم چیزی را که در وجودم نبود، صرفاً برای راضی کردن مسئولان بسازم وهمین موضوع را به مسئولین گفتم! آنها برای اینکه مرا تحت فشار بیشتری قرار دهند و به اصطلاح به قله انقلاب مریم نزدیک کنند، تعدادی از همشهریهایم را که در قرارگاه ۱۰ حبیب بودند، برای انجام کار توضیحی درخصوص ضرورت عبور از بحث های انقلاب نزد من فرستادند. در مناسبات مجاهدین، مسئله فقط انجام کار یا اجرای دستور نبود؛ حتی ذهن و حافظه انسان هم باید تحت کنترل تشکیلات قرار میگرفت. مدام به ذهن و گذشته افراد از جمله من گیر میدادند. تمام خاطرات زندگیام در ذهنم زنده بود و گذشتهام برایم به نوعی نوستالژی تبدیل شده بود. بارها به من میگفتند باید حافظهات را پاک کنی؛ حافظه تو حامل ارزشهای بورژوازی و ارتجاعی است و باید فرهنگ و ارزشهای مجاهدین را جایگزین آن کنی.! واقعاً از نظر روحی و روانی به وضعیت دشواری رسیده بودم. من در جامعه عادی زندگی آرامی داشتم و دغدغههای معمول زندگی خودم را دنبال میکردم، اما حالا در بیابانهای عراق گرفتار مناسباتی شده بودم که هر روز با یک بحث جدید، ذهن و روان ما را درگیر میکردند. اگر فقط از ما بیگاری میکشیدند، شاید تحملش آسانتر بود؛ اما مسئله این بود که لحظهای اجازه نمیدادند ذهن انسان از فشارهای تشکیلاتی آزاد شود. گاهی با خودم فکر میکردم اگر مسعود رجوی توانایی چنین کاری را داشت، حتماً یک تراشه در مغز تکتک ما کار میگذاشت تا دیگر هیچ فکر و خاطره مستقلی نداشته باشیم و کاملاً به رباتهایی تبدیل شویم که فقط فرمان میگیرند و اجرا می کنند. در همین دوران، وضعیت روحی من روزبهروز بدتر میشد. بطوریکه دچار کابوسهای شبانه شده بودم. بارها در خواب وحشتزده با فریاد از خواب میپریدم. این وضعیت حتی باعث اعتراض تنواحدیهایم شده بود. کار به جایی رسید که تخت خوابم را جابهجا کردند و مرا به انتهای آسایشگاه منتقل کردند تا مزاحم دیگران نباشم. اما کسی نمیپرسید چرا یک انسان در محیطی که ادعای آرمانخواهی و رهایی دارد، باید تا این اندازه دچار اضطراب و آشفتگی روانی شود. کار بجایی رسید که طی نامه ای به مسئولین اعلام جدایی خودم از تشکیلات را مطرح کردم. درپی این این درخواستم یک روز مرا به ستاد فرماندهی قرارگاه حبیب نزد ژیلا دیهیم، مسئول ستاد، بردند. او از من پرسید: چرا در مناسبات اکتیو نیستی و چرا مسئولانت از تو رضایت ندارند؟ من که دیگر نمیخواستم طفره بروم. صریح به او گفتم: : فکرهایم را کردم. نمیتوانم ادامه بدهم. میخواهم از سازمان جدا شوم . ژیلا دیهیم در پاسخ گفت: روزی که تو را از لعیا تحویل گرفتم، او مشکلاتت را برای من توضیح داده بود. سپس جزوهای از زندگینامه یکی از اعضای کشتهشده سازمان به نام آرام گفتاری به من داد. شروع کرد به تعریف کردن سرگذشت او و گفت که آرام نیز پروسهای شبیه به من داشته، حتی به زندان ابوغریب فرستاده شده و برای تأمین مایحتاج صنفی خود، مجبور بوده با طناب به داخل چاه سپتیک زندان برود و با سطل آن را تخلیه کند. به گفته او، آرام آنقدر تحقیر و خوار شده بود تا سرانجام ابراز ندامت کرده و درخواست بازگشت به مناسبات را داده بود و سازمان هم منت بر سرش گذاشته و او را پذیرفته بود. ژیلا در پایان با لحنی تهدیدآمیز به من گفت: حواست باشد، قلوسبازی درنیار! ممکن است تو را هم به زندان مخوف ابوغریب بفرستیم! برای من کاملاً روشن بود که این صحبتها نه برای کمک به حل مشکلاتم، بلکه برای ترساندن و منصرف کردنم از تصمیم جدایی مطرح میشود . بعد از این صحبتها، ژیلا برای اینکه شاید بتواند مرا مثلا شرمنده نماید یک خودنویس به من هدیه داد و گفت این خودنویس متعلق به دخترم بوده اما آن را به تو هدیه میدهم. اما من که مصمم به جدایی بودم هدیه و تهدید هیچکدام تأثیری در تصمیم من نداشت و همچنان بر جدایی ام از تشکیلات تأکید کردم. اما اینباراین بار ژیلا عصبانی شد و به یکی از مسئولین بنام حمید گفت: داریوش (نام مستعار من) را ببرید تا اورا تعیین وتکلیف کنیم یعنی می خواستند مرا در برابرجمع قرار دهند. این بود که فردای آن روز، ساعت ۹ صبح، تمام کارها تعطیل شد و همه نفرات به سالن اجتماعات رفتیم. حتی تعدادی از افراد قرارگاه ۱۰ نیز در نشست حضور داشتند. ژیلا دیهیم نشستی گذاشت ودر ابتدای آن گفت همانطور که میدانید، ما نفرات پذیرشی را برای یک دوره امتحانی به قرارگاه میآوریم و اگر صلاحیتشان احراز شد، درتشکیلات باقی میمانند. سپس ادامه داد این نشست در ادامه نشست ۳۸۰ برگزار میشود و با اشاره به اصطلاحات تشکیلاتی، به جمع کد داد که سطح و اشل این نشست چیست. منظور او نشریه مجاهد شماره ۳۸۰ بود که در سال ۱۳۷۳ منتشر شده بود و در آن اسامی تعدادی از افرادی که خواهان جدایی از سازمان بودند، مطرح شده بود. در آن ماجرا، تشکیلات مجاهدین با طرح اتهام نفوذی و مأمور رژیم بودن، تلاش کرده بود با علنی کردن این اتهامات و گرفتن اعتراف از افراد، برای دیگر اعضا زهرچشم بگیرد. داریوش قنواتی محاکمه در قرارگاه حبیب – قسمت اول
تخت بیمارستان هم پناهگاه نبود وقتی فشارهای تشکیلاتی مجاهدین مرا به مرز خودکشی رساند
توبهای که اعتقاد نبود روایت دو سال مهمانخانه، تا شکنجه و توبه اجباری
محاکمه در قرارگاه حبیب – قسمت اول
حدودا سال 80 بود که پس از تغییر سازماندهی در قرارگاه ۷، تحت مسئولیت فردی به نام ضیا مقدم قرار گرفتم. من در وضعیت پاسیوی بودم و تا چند روز اول کاری با من وبقیه نفرات نداشتند . اما این آرامش چندان دوام نیآورد و خیلی زود نوبت یکی دیگر از بحثهای ایدئولوژیک و تشکیلاتی […]
وقتی فشارهای تشکیلاتی مجاهدین مرا به مرز خودکشی رساند
در مقطعی از حضورم در قرارگاه بنیاد علوی، در قرارگاه یازدهم و در یگان توپخانه سازماندهی شدم. فرمانده دسته ما عباسعلی دارایی و فرمانده یگان نیز فرشاد پورکشکول بود. دو نفر به نامهای محمود دادوند و مسلم محمدی هم بهعنوان “تن واحد” در کنار من قرار داشتند. در آن مقطع، بحثهای موسوم به “دیگ و […]
روایت دو سال مهمانخانه، تا شکنجه و توبه اجباری
یکی از تلخترین تجربههای من در دوران حضور در تشکیلات مجاهدین خلق، مربوط به نشستهای موسوم به “طعمه” در دوران مسعود رجوی است؛ نشستهایی که به نام مقابله با نفوذ و حفظ امنیت تشکیلات برگزار میشد، اما در عمل به ابزاری برای سرکوب مخالفان، تحقیر اعضا و درهمشکستن اراده کسانی تبدیل شده بود که جرئت […]
ثبت دیدگاه
- دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
- پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
- پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.