سخنرانی اخیر رضا پهلوی در فرانکفورت تناقضات تازه‌ای در راهبرد او را نشان داد که پیش‌تر از دهان سران مجاهدین خلق و به طور خاص مریم رجوی شنیده بودیم. “راه سوم” که اکنون رضا پهلوی پس از درخواست از اسراییل و آمریکا برای حمله به ایران (کمک بشر دوستانه!) و کشتار مردم بی‌گناه و تخریب […]
سخنرانی اخیر رضا پهلوی در فرانکفورت تناقضات تازه‌ای در راهبرد او را نشان داد که پیش‌تر از دهان سران مجاهدین خلق و به طور خاص مریم رجوی شنیده بودیم. “راه سوم” که اکنون رضا پهلوی پس از درخواست از اسراییل و آمریکا برای حمله به ایران (کمک بشر دوستانه!) و کشتار مردم بی‌گناه و تخریب اموال خصوصی و عمومی، پیشنهاد می‌دهد همانی است که رجوی سالها به عنوان “راه حل سوم” ادعا می‌کرد. عبارت “نه جنگ، نه مماشات” که هر دو نفر ریاکارانه از آن استفاده میکنند، در بررسی کارنامه آنها بشدت متناقض و مبهم است. همین تناقضات که مجاهدین خلق را برای چند دهه در بن بست راهبردی قرار داد و هر روز منزوی‌تر از گذشته کرد امروز گریبان پهلوی را گرفته است.
در حالی که رضا پهلوی ادعا می‌کند که همواره از راه سوم دفاع کرده است؛ یعنی موافق دیپلماسی با حکومت ایران و حمله نظامی به ایران نبوده است، در جملات بعدی توضیح می‌دهد که اگر از آمریکا و اسرائیل درخواست کمک نظامی کرده است به این دلیل است: “پس از کشتار معترضان و با درد و تاثر فراوان، مجبور شدیم بپذیریم که فشار نظامی می‌تواند به تضعیف رژیم و فراهم شدن فرصت برای مردم ایران کمک کند”. این جمله نشان می‌دهد که او زمانی به حمله نظامی معتقد بوده است و راه سوم ایده تازه‌ای است اما پیش از او رجوی ادعای آن را داشته است. چنان که رجوی نیز 8 سال در جنگ ایران و عراق در انواع عملیات‌های نظامی و جاسوسی با صدام حسین همکاری کرد؛ تبدیل به ارتش خصوصی او شد و تنها پس از خلع سلاح شدن، به “راه حل سوم” روی آورد.
باید به هر دوی این رهبران اپوزیسیون که ادعا دارند نماینده مردم ایران هستند، یادآوری کرد که پیشنهاد راه سوم در برابر “مماشات و جنگ”، وقتی با درخواست فشار حداکثری همراه می‌شود –که هر دو نفر ادعا میکنند به آن باور راسخ دارند— تنها شامل تحریم و تحدید نمی‌شود بلکه جنگ، حمله نظامی، تخریب زیرساخت و روساخت‌های وطن را نیز در برمی‌گیرد.
در این موضع گیری مشترک، پهلوی و رجوی مرز میان راه سوم و حمله نظامی را مبهم نگه می‌دارند. اگرچه رجوی “راه حل سوم” را “حمایت از مقاومت ایران” و پهلوی “راه سوم” را “توانمندسازی مردم ایران” می‌خوانند، در مفهوم مورد ادعای آنها سایه جنگ و محرومیت همواره بر سر مردم ایران سنگینی می‌کند و گاه حتی آوار می‌شود.
علاوه بر تناقض راهبردی و به بن بست رسیدن در سیاستشان، پهلوی و رجوی مسئله مشترک دیگری دارند و آن مسئله مشروعیت و نمایندگی مردم ایران است. رجوی ادعا می‌کند که نماینده مردم ایران است و “کانونهای شورشی” و “هسته‌های مقاومت” او در سراسر ایران گسترده و فعال هستند، در حالی که ما ایرانیان، هیچ نمودی از آنها نمی‌بینیم.
از سوی دیگر، رضا پهلوی در سخنرانی تجمع فرانکفورت می‌گوید که نماینده مردم نیست، بلکه “امانت‌دار” ملت ایران است. او فراموش کرده است که هنگامی که در دی ماه گذشته از مردم درخواست کرد که به خیابان‌ها بیایند و نهادهای دولتی را تصرف کنند و سپس از آمریکا درخواست حمایت نظامی کرد، خود را عملا نماینده مردم ایران دانست.
واقعیت این است که آنچه رجوی در طول سالهای همکاری با دشمن خارجی علیه هموطنان خود کرد و آنچه پهلوی از سال گذشته تا کنون بر مردم ایران تحمیل کرده است، مشروعیت و حق نمایندگی مردم را از هر دوی اینها سلب میکنند.
رهبران اپوزیسیون ادعا میکنند که فشار حداکثری موجب می‌شود که حکومت تا مرز فروپاشی برود، اما انکار میکنند که جنگ، آسیب‌های شدید اقتصادی جدی و تخریب اموال مردم همه بخشی از فشار حداکثری هستند. آنها حتی اگر واقعا مخالف آسیب دیدن مردم باشند، باید بدانند که مرزبندی میان آسیب به مردم و فشار به حکومت، در تعیین سیاست‌های دشمنان ایران راهی ندارد.
اگر هدف رجوی و پهلوی چنانکه ادعا میکنند حمایت از مردم ایران است، باید بدانند که آنچه پیشنهاد میکنند در جهان سیاست واقع‌گرایانه نیست. تجربه رجوی باید برای پهلوی عبرت آموز باشد که تکیه بر قدرت خارجی و اصرار بر برخی ادعاها، ابتدا موجب انسداد سیاسی می‌شود و نهایتا به انزوا می‌انجامد.
مزدا پارسی
