نامه ای از برادران لطفی به برادرشان علیمراد اسیر در اردوگاه مانز آلبانی

برادرجان سلام، ما خانواده‌ات هستیم. سال‌ها تلاش کردیم که شاید از طریق ارسال نامه و شکایت به ارگان‌های بین‌المللی نشانی از تو به دست بیاوریم، اما هر بار که اقدام کردیم هیچ پاسخی نگرفتیم. در این سال‌های دوری همیشه به یاد تو بوده و هستیم و انتظار داریم تو هم مانند دوستان قدیمی‌ات که اکنون […]

برادرجان سلام، ما خانواده‌ات هستیم. سال‌ها تلاش کردیم که شاید از طریق ارسال نامه و شکایت به ارگان‌های بین‌المللی نشانی از تو به دست بیاوریم، اما هر بار که اقدام کردیم هیچ پاسخی نگرفتیم. در این سال‌های دوری همیشه به یاد تو بوده و هستیم و انتظار داریم تو هم مانند دوستان قدیمی‌ات که اکنون به زندگی عادی برگشته‌اند، راه درست را انتخاب کنی و خودت را از این غل و زنجیری که گرفتار آن شده‌ای نجات دهی.
برادرجان، می‌دانی که مادر از انتظار و چشم‌به‌راهی برای تو دق‌مرگ شد. اکنون ما برادرانت انتظار داریم که شرایط را درک کنی و خودت انتخاب کنی؛ دیگر برای همه روشن شده است که هرکس در این تشکیلات است باید بماند و بمیرد.
تا دیر نشده خودت را رها کن و به زندگی در دنیای آزاد برگرد.
به امید آن روز.
برادرانت : ولی و احمد علی لطفی

*علیمراد لطفی از اسرای جنگی جنگ ایران وعراق است که درسال 1361 و زمانی که تنها 16 سال داشت، اسیر ارتش عراق شد. اما در یک معامله بین رجوی و صدام بلاجبار به فرقه رجوی داده می شود واز آن زمان تا کنون آقای علیمراد لطفی در گروگان رجوی قرار دارد .