سازمان مجاهدین خلق خود را مدافع مردم ایران و حامل حس وطندوستی معرفی میکند، اما سابقه و مواضع آن با این ادعا در تناقض است. این مقاله چند محور را جمعبندی میکند: همکاری با عراق در زمان جنگ، خشونت دهه ۶۰، ساختار بسته درونی، حمایت از تحریم و فشار حداکثری، ابهامات مالی و خیانتهای پشتپرده […]
سازمان مجاهدین خلق خود را مدافع مردم ایران و حامل حس وطندوستی معرفی میکند، اما سابقه و مواضع آن با این ادعا در تناقض است.
این مقاله چند محور را جمعبندی میکند: همکاری با عراق در زمان جنگ، خشونت دهه ۶۰، ساختار بسته درونی، حمایت از تحریم و فشار حداکثری، ابهامات مالی و خیانتهای پشتپرده این سازمان تروریستی.
سابقه و ساختار سازمان
سازمان در ۱۳۴۴ تأسیس شد و از اوایل دهه ۵۰ فعالیت مسلحانه داشت. پس از انقلاب ۱۳۵۷ مسعود رجوی رهبری آن را بر عهده گرفت و پس از درگیری با حکومت در ۱۳۶۰ به مبارزه مسلحانه و سپس به خارج از کشور رفت .
همین ابتدا یک الگو میبینید: سازمانی که از آزادی و مردم سخن میگوید، اما تصمیمهای اصلی در دست یک رهبری محدود است و تغییر مسیرهای بزرگ، از مبارزه مسلحانه تا استقرار در عراق، بدون پاسخگویی روشن در برابر جامعه ایران انجام شده است.
جنگ و همکاری با رژیم بعث
استقرار سازمان در عراق و همکاری نظامی با ارتش صدام در سالهای جنگ هشتساله، دیدار رجوی با طارق عزیز، وزیر خارجه وقت عراق، در دی ۱۳۶۱ نمادی است از خیانت این سازمان به مردم ایران. اما سازمان وقیحانه آن را گفتوگو برای صلح معرفی کرده است در حالی که رجوی هیچ منصب دولتی و نظامی از جانب حکومت و مردم ایران نداشته است.
عملیات خائنانه موسوم به فروغ جاویدان در مرداد ۱۳۶۷، پس از پذیرش قطعنامه ۵۹۸، با پشتیبانی عراق از مرز غربی آغاز شد و به شکل فاجعه باری بر سر مسعود رجوی و سازمان تروریستی اش آوار شد. تعداد تلفات سازمان در این عملیات ابلهانه جبران ناپذیر بود.
چرا سازمانی که خود را مدافع مردم میداند، در این دوره در کنار رژیمی قرار داشت که با ایران در جنگ بود.
گزارشهای برخی نهادها و پژوهشگران، از جمله دیدهبان حقوق بشر، از همراهی نیروهای سازمان مجاهدین خلق با ارتش عراق در سرکوب قیامهای سال ۱۳۷۰ (۱۹۹۱) حکایت دارد. علیرغم همه این اسناد اما سازمان به شکلی وقیحانه این مشارکت را رد میکند.
خشونت دهه ۶۰ و قربانیان عادی
پس از ۳۰ خرداد ۱۳۶۰، عملیات مسلحانه سازمان شامل ترور مقامها و بمبگذاریهایی بود که غیرنظامیان را هم قربانی کرد. منتقدان میگویند ادعای دلسوزی برای مردم با تحمل این هزینه انسانی سازگار نیست.
سازمان این عملیات را پاسخ به سرکوب گسترده حکومت در آن سالها میخواند. اما پرسش این است که سرکوب حکومت چه توجیهی برای آسیب رساندن به شهروندان عادی فراهم میکند.
ساختار بسته و کنترل درونی
یکی از جدیترین نقدها به رفتار درونی سازمان برمیگردد. در ۱۳۶۴ رجوی طلاق اعضای متأهل را اعلام کرد که با عنوان “انقلاب ایدئولوژیک” شناخته میشود. روایت اعضای جداشده و برخی گزارشهای پژوهشی از دخالت سازمان در زندگی خصوصی اعضا حکایت دارد. سازمان آن را انتخاب داوطلبانه میخواند.
جداشدگان از تشکیلات رجوی از فشار و دشواری خروج و قطع همکاری با سازمان گفتهاند. این روایتها، مثل پژوهش مؤسسه رند (۲۰۰۹)، مبنای نقدها است؛ سازمان این اسناد و افشاگری ها را نیز کار عوامل حکومت جمهوری اسلامی عنوان می کند.
علاوه بر این، نحوه رهبری توسط رجوی و بعدها مریم رجوی نیز تناقضی آشکار در شعار آزادی و ساختاری بسته را به نمایش می گذارد.
از اشرف تا آلبانی
کمپ اشرف در عراق از دهه ۶۰ پایگاه اصلی سازمان بود و اعضا سالها در آن زندگی شبهه نظامی داشتند. پس از ۲۰۰۳ و با تحولات عراق، اعضا بهتدریج به آلبانی منتقل شدند و مقر کنونی سازمان نزدیک تیرانا است.
این فاصله جغرافیایی و زندگی در کمپ بسته، سازمان را از جامعه ایران جداتر کرده است. کسی که میخواهد نماینده مردم باشد باید در میان مردم باشد، نه در پایگاهی دورافتاده در خارج از کشور.
تحریم و فشار حداکثری
شورای ملی مقاومت و شبکه سیاسی سازمان سالهاست از سیاست فشار شدید بر تهران حمایت میکنند. تحریمهای گسترده، پیش از هر کس بر زندگی بیمار، کارگر و بازنشسته اثر میگذارد و حمایت از آن یعنی پذیرفتن این هزینه به نام مردم.
اما تروریست های طمعکار موسوم به مجاهدین خلق خیلی ابلهانه پاسخ میدهد که هدفشان فشار بر حکومت است نه مردم. محور نقد روشن است: سازمانی که ادعای دلسوزی برای مردم را دارد، از سیاستی دفاع میکند که هزینهاش را مردم عادی میپردازند.
پول و نفوذ
رسانههای غربی گزارش دادهاند که چند مقام سابق آمریکایی در گردهماییهای سازمان سخنرانی کردهاند و برخی از آنها دستمزد گرفتهاند. این نشانه خریداری نفوذ است و نه نفوذ از طریق مقبولیت.
از سوئی سازمان هیچ گاه بطور شفاف توضیح نداده است که منبع مالی این هزینهها چیست.
جالب است که سازمان حضور مقامات خارجی در برنامه هایش را حمایت سیاسی داوطلبانه میخواند.
افشاگری هستهای و همکاری با اسرائیل
شورای ملی مقاومت در ۱۳۸۱ از وجود تأسیسات نطنز و اراک خبر داد و بعدها آژانس بینالمللی انرژی اتمی وجود آنها را تأیید کرد. سازمان آن را افتخار خود میداند. اما این افشاگریها زمینه فشارهای بینالمللی علیه ایران را فراهم کرد، فشارهایی که در نهایت مردم هزینهاش را پرداختند.
برخی رسانههای غربی هم گزارش دادهاند که اسرائیل ممکن است در ترور دانشمندان هستهای از افرادی در شبکه تروریستی مجاهدین خلق کمک گرفته باشد.
فضای مجازی و پایگاه اجتماعی
پژوهش و گزارش پلتفرمها از شبکههای هماهنگ و حسابهای جعلی در شبکههای اجتماعی خبر دادهاند که به سازمان نسبت داده شده است. تبلیغاتی که با هویت دروغین ساخته شود، صدای واقعی مردم نیست. طبق قانون خبرگزاری هر گزارش باید با نام و تاریخ مشخص نقل شود تا قابل راستیآزمایی باشد اما رسانه های خبری این سازمان که اساس کارشان دروغ پراکنی است هیچ گاه این پروتکل را رعایت نکرده اند.
در مورد پایگاه اجتماعی هم، سازمان خود را “بدیل دموکراتیک” مینامد، اما در جامعه ایران پایگاه قابل قبولی ندارد.
ادعای نقش پشتپرده در جنگ و تحریم
برخی گزارش ها حکایت از نقش پشت پرده سازمان مجاهدین خلق در آغاز جنگ 12 روزه و تحریمهای پس از آن دارند.
عملکرد خائنانه و مواضع جنایتکارانه و لابی های علنی سازمان تروریستی مجاهدین خلق برای تشدید فشار بر ایران و تغییر حکومت از جمله مواردی است که نشان می دهد سازمانی که از طرف مردم ایران حرف میزند، از ابزارهایی دفاع میکند که هزینه های جانی و مالی اش را همین مردم می پردازند.
پاسخها و دیدگاه مقابل
سازمان دائماً همه این اتهامها را رد میکند یا آنها را پروپاگاندای جمهوری اسلامی میخواند. حذف نامشان از فهرستهای تروریستی بریتانیا (۲۰۰۸)، اتحادیه اروپا (۲۰۰۹) و آمریکا (۲۰۱۲) را نشانه رد بودن اتهامات تروریسم میداند.
در مورد عراق، سازمان همکاری خود را دفاع مشروع در برابر سرکوب حکومت توصیف میکند. در مورد تحریم، میگوید فشار را برای حکومت میخواهد نه مردم. و درباره روایت اعضای جداشده، آنها را در معرض فشار یا نفوذ ماشین تبلیغاتی حکومت میداند.
حذف از فهرستها یعنی دولتهای یادشده در آن زمان دلیل کافی برای ادامه فهرست ندیدند. این به معنای تأیید عملکرد سازمان نیست.
جمعبندی
فاصله میان ادعای دلسوزی برای مردم و عملکرد واقعی سازمان تروریستی مجاهدین ضد خلق، در سه جا بیشتر از همه دیده میشود: همکاری با عراق در جنگ، ساختار بسته درونی و حمایت از فشار حداکثری.
مخالفت با حکومت، نماینده مردم بودن را ثابت نمیکند.
سالاری













