تصور سران سازمان این بود که نظام قادر نیست خودش را جمع و جور کند و ضربه اول را پاسخ گوید. در تحلیل سازمان، افکار عمومی آماده قیام علیه نظام بود و از بعد نظامی هم به دلیل اشغال [کشور توسط عراق] در اوج استیصال بود. از نظر تشکیلاتی و سازمان‌دهی نیز نظام توان و آمادگی سازمان دادن به طرف‌دارانش را نداشت و از بعد اجتماعی مردم از نظام جدا شده بودند. از بعد سیاسی و دیپلماتیک نیز کشورهای منطقه آماده بودند به یک جایگزین که با آنها هم‌گرایی بهتر و سنخیت بیشتر داشته باشد، تن دهند و امریکا و اروپا هم نظر مساعد در این خصوص نشان داده بودند.

اینجانب سیاوش رستار با اسم تشکیلاتی نادر افشار که از سال ۱۳۸۰ تا ۱۳۹۴ به مدت ۱۴ سال در مناسبات سازمان مجاهدین خلق در عراق، قرارگاه اشرف، کمپ لیبرتی و همچنین کشور آلبانی در حال فعالیت بوده ام به علت اعتراض به رفتار این سازمان با خانواده های قهرمان مجاهدین که مسعود رجوی آنها را” الدنگ” نام گذاری کرده، جدایی خود را از مجاهدین خلق اعلام می دارم و تاکید می کنم که هر گونه تهدید، ناامنی و صدمه ای در خاک البانی و شهر تیرانا برای من اتفاق بیفتد، مسئول اول و آخر آن مسعود رجوی و پادوهای این فرقه در آلبانی، مرتضی اسماعیلیان و افشین ابراهیمی می باشند.

دفتر سازمان ملل در بغداد مدتی است که برنامه انتقال سری جدیدی از پذیرفته شدگان توسط آلبانی را به جریان انداخته است. اولین سری از این پذیرفته شدگان فردا با پرواز مستقیم فرودگاه بغداد را برای همیشه ترک خواهند کرد. تعداد گروه اول پانزده نفر است و رجوی در دنیای مالیخولیایی خودش”سرگروه” هم برای آنها تعیین کرده است.”حبیبه طاولی” مامور رجوی و”سرگروه” و”بپا”ی این گروه پانزده نفره میباشد.

فرقه رجوی یک سری اطلاعات دروغی را در رابطه با هتل مهاجر بغداد پخش کرده با این ادعا که سازمان مجاهدین این اخبار را با استفاده از عناصر اطلاعاتی خود در عراق و خارج به دست آورده است و وانمود کرده که در پوش خانواده هایی که فرزندانشان در لیبرتی است یا در پوش افراد جدا شده یا مخالف سازمان و از طریق دنیای مجازی یعنی اینترنت و شبکه هایی مانند فیس بوک ….. با افرادی که در داخل هتل مهاجر بودند ارتباط برقرار می کردند و بطور غیر مستقیم بدون اینکه نفر متوجه شود آنها را تخلیه اطلاعاتی می کردند. در حالیکه آنها در همین شبکه ها با افرادی رابطه برقرار کرده و یک سری اطلاعات کلی بدست آمده را کنار هم می چینند

افراد فرقۀ رجوی برای تأمین سیاهی لشکر بصورت کاملا لو رفته ای با یک بسیج گسترده و بصورت فله ای همه ساله از یک و نیم ماه قبل از برنامه در تمام کمپ های پناهندگی در سرتاسر اروپا به افراد مراجعه نموده و با راضی کردن افراد تحت عنوان تور پاریس با بلیط رفت و برگشت؛ هزینه هتل و خورد و خوراک و دادن حقوق یک روز بین ۵۰ تا ۷۰ یورو آنها را به مراسم می آورند که شامل پناهندگان عرب و آفریقایی و اسیایی هستند. علاوه بر این از کشورهای اروپای شرقی هم بصورت گسترده دانشجویان و دانش اموزان را تحت عنوان تور پاریس به مراسم جهت سیاهی لشکر و تهیۀ عکس و فیلم از صندلیهای پر شده به هر قیمت می آوردند.

بله سازمانی که در سال شصت تعداد قابل توجهی را به تظاهرات در تهران کشانده بود اکنون حدود سه هزار و سیصد نفر نیروی سالخورده و بیمار دارد که در کمپ لیبرتی عراق گرفتار هستند و منتظر انتقال به کشورهای امن ثالث هستند و سازمان اکنون برای برگزاری مراسم همان سی خرداد سال شصت که آن همه خطر کشته شدن و دستگیری داشت ؛ بقول خودش پانصد هزار نفر را به خیابانها کشانده بود قادر نیست که پانصد نفر را به این مراسم بی خطر بیاورد و مجبور هست که از چند ماه قبل با خرجهای کلان و با وعده و وعید های دروغین عده‌ای از افغانی ها و دانشجویان بلوک شرق و آفریقایی ها را به این مراسم رسوا و تکراری و بی رونق بکشاند. و به نظر بنده دلیل اصلی این وضعیت اسف بار سازمان مجاهدین در شرایط کنونی کارنامه سیاه و سراسر خیانت بار رجوی در این سالیان هست که در بالا به گوشه ای از از به صورت گذرا اشاره کردم.

طبق آمار و ارقام اینترنتى تقریبا ۲۰۰۰۰ ایرانی در کشور فرانسه و در کل اروپا حدود ۲۰۰۰۰۰ و در آمریکا و کانادا حدود ۴ میلیون ایرانی زندگى میکنند. سازمانى که خود را آلترناتیو و تنها آلترناتیو جمهورى اسلامى میداند و ادعاى آن را دارد در طى این ۳ دهه اخیر چند درصد از این ایرانیان خارج از وطن را توانسته جذب خود کند؟ آلترناتیو بودن باید بر اساس محبوبیت و مقبولیت در بین جوامع ایرانى باشد , واقعا اگر اینفرقه مدعى آلترناتیو بودن است پس چرا در اکسیونهایش به تعداد انگشتان دست ایرانى شرکت میکند و در مراسم بزرگ ویلپنت پاریس به جز چند صد ایرانى مابقى آفریقایى, عرب، افغانى، لهستانى, بلغارى و،،،،،،،،،،،،،،،،،، میباشند این یک تناقض آشکار در آلترناتیو بودن اینفرقه نمیباشد؟

آقای رییس! افتادن در بازیهای سیاسی و معامله کردن حق با ناحق٬نادیده گرفتن و ناشنیده گرفتن حرفها و فریادهای کسانیکه به آنها ظلم شده است٬ قطعا در این دنیا بی پاسخ نخواهد ماند!من بعنوان یک انسان٬ یک انسانی که قربانی خشونت و تروریسم و قربانی یک فرقه بوده ام٬ از شما میخواهم که بعنوان یک فرد مسئول و قطعا تاثیرگذار٬ به کاری که قصد دارید انجام دهید٬ بیشتر تامل داشته باشید! به جرات خدمت شما عرض میکنم که بیش از 95 درصد از کسانیکه از عراق به کشورشما منتقل شده اند و پناهنده شما هستند٬ بدلیل سالیان سال تحت فشارهای روحی و روانی بودن٬ نیاز به کمک دارند! کمک برای اینکه بتوانند به تعادل برسند و برای آینده خود٬ خود٬ تصمیم بگیرند! برای اینکه بتوانند زندگی جدیدی را بدور از فشارهای تشکیلاتی و فرقه ای آغاز کنند!

در انتهای کار نیز کاغذ هایی را با مضمون سوگند ماندن پخش کردند که هر گروه به صورت جمعی با گوینده تکرار می کردند در تاریخ 24 اسفند 74 من هم به اتفاق 5 نفر دیگر برگه هواداری از سازمان را قرائت و در نهایت امضاء کردیم که در این لحظات حالت رجوی خیلی دیدنی بود چرا که از این پنج نفر فقط من از خانواده باصطلاح مجاهدین و شهدایشان بودم و همین موضوع در آن جمع حدودا 500 نفره و شخص رجوی خیلی ضربه محکمی بوده است چرا که آنها انتظار جدایی من از سازمان بلکه قرار گرفتن در موضع و مسئولیت بالاتر را داشتند که من با رد همه این مسئولیت ها به آن جمع و شخص رجوی نشان دادم که ماندنم فقط با زور و ضرب تشکیلات است و لاغیر و به همین دلیل بعد از نشست حوض همواره با اسکورت تک نفره یا دونفره و بعضا چند نفره در کارها و ماموریت ها البته (داخل تشکیلات) می فرستادند. و

این آقا مهران کاکاوند که از دوستان قدیمی ما بوده است٬ ظاهرا کفگیر سازمان بدجور به ته دیگ خورده است که این”شازده پسر” زرنگ شده و دست بزن پیدا کرده است! مهران کاکاوند از بریده های خیلی رو و روشن سازمان بود. بطور خاص٬ بعد از سال 1370 که طلاق های اجباری در سازمان عمومی شد و او هم مجبور بود که زنش را طلاق دهد و دو دستی تقدیم”برادر مسعود” برای انداختن در خمره رهایی کند٬ مهران کاکاوند بشدت بقول بچه های سازمان٬” فشل” شد! یعنی که پنچر شد!

اسکان متمرکز اعضای مجاهدین در تیرانا پایتخت آلبانی، سران فرقه را بر آن داشته که برنامه ریزی های تازه ای برای ابقای فرقه در آنجا انجام دهند. دعوت از رئیس جمهور آلبانی برای شرکت در شو تبلیغاتی سالانه ی مجاهدین در ویلپنت پاریس، نشان از این دارد که سازمان روی صاحب خانه ی جدید حساب باز کرده است و این بار با رویکرد و شگردهای تبلیغاتی تازه کار خود را پیش می برد.

چند روز پیش وقتی درمنزل نشسته ونگاه تلویزیون می کردم دفترنقاشی اش را به من نشان داد وبا شیرین زبانی گفت به این تصویری که کشیدم نگاه کن اینجا جایی است که رفته بودیم عموعلی را ببینیم ولی به ما سنگ زدند! که یکباره اورا دربغل گرفته وبوسیدم وبه همسرم گفتم ببین چگونه بعد ازگذشت چندین سال هنوز رفتاروحشیانه عوامل رجوی را بخاطر دارد! مارال گفت بابا، عمو علی کی میاد پیش ما؟!! آهی کشیدم وجواب دادم نگران نباش خدابزرگه.