7 آبان ماه 1394، اسارتگاه لیبرتی در عراق ، که با فرمان مریم رجوی اعضای سازمان در آنجا محبوس شده بودند، توسط مردم ناراضی از حضور مجاهدین در عراق مورد حمله موشکی قرار گرفت . 24 نفر از اعضای سازمان در لیبرتی بر اثر شلیک موشک از سوی مردم عراق کشته شدند و بسیاری نیز […]
7 آبان ماه 1394، اسارتگاه لیبرتی در عراق ، که با فرمان مریم رجوی اعضای سازمان در آنجا محبوس شده بودند، توسط مردم ناراضی از حضور مجاهدین در عراق مورد حمله موشکی قرار گرفت .
24 نفر از اعضای سازمان در لیبرتی بر اثر شلیک موشک از سوی مردم عراق کشته شدند و بسیاری نیز زخمی شدند.
هنوز مریم رجوی اصرار داشت که باید سازمان در عراق بماند و هرگز عراق را ترک نخواهد کرد، مسعود رجوی هم گفته بود که اگر کوهها از جای خود تکان بخورند ، اشرف و مجاهدین در عراق از جای خود نخواهند جنبید!
از آن تاریخ به بعد ، در هر سال، مریم رجوی با ژست حقوق بشری و با مظلوم نمائی، این رویداد را محکوم کرده و عاملین آنرا به مجازات تهدید می کند. گویا این او نبوده است که در سرفصل های قبلی می گفت ما اگر لازم باشد شهروند عراق خواهیم شد و در عراق خواهیم ماند.
این یکی از طنزهای تاریخ است که قاتل ، قربانیان خود را کشته و سپس برای آنها مراسم سوگواری تدارک دیده و اشک تمساح می ریزد.
این درجه از وقاحت و بی شرمی ، فقط از مریم رجوی برمی آید و بس .
24 نفری که سالهای سال در اسارت و تجرد اجباری در درون اسارتگاههائی محبوس بودند که به آنها قول داده بودند که در سال 1365 ، همین امسال به تهران خواهند رفت! هر سال بار سفر می بستند که امسال به تهران خواهیم رفت ، نزدیک به چهل سال گذشت و یکی یکی به کام مرگ فرستاده شدند و خبری از تهران رفتن هم نشد!
مریم رجوی و مسعود رجوی ، خونخوارانی هستند که از خون ارتزاق می کنند و بدان نیز افتخار می کنند، خون آشامان بی رحمی که دختران و پسران جوان ، مردان و زنان سالمند نیز ، گریزی از این قتلگاه نداشتند. هزاران هزار کشته شدند ، تا مریم رجوی با بهترین امکانات رفاهی در آغوش رژیم کودک کش و آمریکا ، زندگی ننگین خود را دوام بخشد.
محمدرضا مبین
