شعارهای اخلاقی در برابر آنچه درون مجاهدین می‌گذشت

گروه مجاهدین همواره کوشیده است چهره‌ای موجه، اخلاق‌گرا و آرمان‌خواه از خود به نمایش بگذارد. سران این تشکیلات با تکرار مفاهیمی مانند “انسان تراز مکتب”، صداقت، فداکاری و پاک‌بازی، مدعی برخورداری از ارزش‌های والای انسانی هستند. اما آنچه من در سال‌های حضورم در مناسبات تشکیلاتی تجربه کردم، فاصله‌ای عمیق با این ادعاها داشت. وقتی حتی […]

گروه مجاهدین همواره کوشیده است چهره‌ای موجه، اخلاق‌گرا و آرمان‌خواه از خود به نمایش بگذارد. سران این تشکیلات با تکرار مفاهیمی مانند “انسان تراز مکتب”، صداقت، فداکاری و پاک‌بازی، مدعی برخورداری از ارزش‌های والای انسانی هستند.

اما آنچه من در سال‌های حضورم در مناسبات تشکیلاتی تجربه کردم، فاصله‌ای عمیق با این ادعاها داشت.

وقتی حتی حق‌الزحمه یک دندانپزشک هم از دستبرد در امان نبود!

یکی از رفتارهای غیراخلاقی که در سطوح مختلف تشکیلات شاهد آن بودم ــ و حتی با تشویق و حمایت مسئولان بالاتر انجام می‌شد ــ سرقت و سوءاستفاده از اموال دیگران بود.

نمونه‌ای کوچک، اما گویا از این رفتارها، ماجرای دندانپزشک عراقی در مقر قرارگاه یازده بود.

دندانپزشک پس از معاینه هر بیمار، تعداد ویزیت‌ها را ثبت می‌کرد تا دستمزد خود را بر اساس تعداد بیماران دریافت کند. مهدی فیروزیان که به‌عنوان دستیار و مترجم در کنار او فعالیت می‌کرد، هنگام معاینه من عمداً از ثبت ویزیت خودداری کرد.

دندانپزشک متوجه این موضوع شد و اعتراض کرد؛ تا جایی که فیروزیان ناچار شد ویزیت مرا نیز ثبت کند.

شاید این اتفاق در نگاه اول کوچک به نظر برسد، اما برای من نمادی از فرهنگی بود که در آن حتی حق‌الزحمه یک پزشک بابت چند ویزیت نیز از دستبرد در امان نبود.

از پادگان‌های عراق تا بازارچه فروش اموال!

نمونه بزرگ‌تر و تکان‌دهنده‌تر را در جریان فروپاشی حکومت بعث عراق تجربه کردم.
پس از سقوط صدام و فروپاشی ساختارهای دولتی و نظامی عراق، سران فرقه نیروها را به ورود به پادگان‌ها و مراکز نظامی و انتقال تجهیزات به قرارگاه‌های سازمان وادار می‌کردند.
انواع تجهیزات نظامی و غیرنظامی به‌طور گسترده جمع‌آوری و به پادگان اشرف منتقل می‌شد. یکی از مراکزی که به دستور مسئولان مورد دستبرد قرار گرفت، گمرک عراق بود.
ماشین‌آلات سنگین، کامیون، ژنراتورهای دیزلی، تانکرهای آب، خودروهای سواری و اتوبوس، از جمله اموالی بودند که از آنجا به اشرف منتقل شدند.

پاک کردن آرم‌ها و پلاک‌ها؛ آماده‌سازی برای فروش!

پس از خلع سلاح سازمان توسط نیروهای ائتلاف و تمرکز نیروها در پادگان اشرف، به دستور مریم رجوی بازارچه‌ای در کنار ورودی پادگان ایجاد شد تا این اموال به فروش برسند.
برای ما نیز مأموریت تازه‌ای تعریف کردند: شبانه‌روز ما را به سوله‌ها می‌بردند و مجبور بودیم با سمباده و آب، آرم‌ها و پلاک‌های عراقی کامیون‌ها را پاک کنیم.
سپس خودروها رنگ‌آمیزی می‌شدند تا مشخصات ظاهری و هویت قبلی‌شان تغییر کند و برای فروش آماده شوند. بسیاری از این کامیون‌ها و وسایل نقلیه در نهایت به مردم عراق فروخته شدند.

اعضایی که حق پرسش و اعتراض نداشتند

این‌ها مشاهدات شخصی من از مناسباتی است که سال‌ها درون آن زندگی کردم؛ مناسباتی که در آن اعضا باید بی‌پرسش و بی‌اعتراض دستورات مسئولان را اجرا می‌کردند، حتی اگر آن دستورات با ابتدایی‌ترین اصول اخلاقی و انسانی در تضاد بود.

چگونه تشکیلاتی که شبانه‌روز از صداقت، پاکی، فداکاری و “انسان تراز مکتب” سخن می‌گوید، اعضای خود را به چنین اقداماتی وادار می‌کند؟
چگونه سازمان از مبارزه برای آزادی و عدالت دم میزند؟ من که سالها در درون تشکیلات حضور داشتم و شاهد بودم که مسعود رجوی اموال عمومی یک کشور دیگر را به تصرف درآورد و سپس با تغییر ظاهری مشخصات، آن‌ها را به فروش رساند؟

فاصله شعار تا عملکرد؛ پرسشی که همچنان باقی است

واقعیت این است که آنچه من در دوران حضورم در تشکیلات تجربه کردم، تصویری کاملاً متفاوت از ادعای “انسان تراز مکتب” بود. اعضایی که قرار بود الگوی صداقت و پاکی باشند، در چارچوب دستورات تشکیلاتی به ابزار اجرای اقداماتی تبدیل شده بودند که هیچ نسبتی با آن ارزش‌های ادعایی نداشتند. این پرسش همچنان باقی است: اگر معیار یک تشکیلات، صداقت و پاک‌دستی است، چرا در عمل اعضای آن باید در اقداماتی مشارکت کنند که با همین اصول در تضاد قرار دارد؟

داریوش قنواتی