پس از درج مقاله‎ی”مجاهدین، سیاسی یا نظامی” که مبتنی بر آگاهی از وضعیت فعلی درون تشکیلات اروپایی مجاهدین و فضای به تدریج حاکم شونده بر اردوگاه اشرف به رشته‎ی تحریر درآمد، بخشی از مباحث به‎شدت رایج در میان اعضاء، سمپات‎ها و هواداران گروه تروریستی مجاهدین، که بر سر خروج از عراق، انتخاب مشی سیاسی و… مطرح است، بیرونی شده و پچ‎پچ‎های در خفا را علنی نموده است.

فرقه تروریستی مجاهدین تحت رهبری رجوی ها سه سال پیش در عراق خلع سلاح شدند آنها از طرفی صدام و شرایط ایده آل اقدامات تروریستی خود را باخته اند، این را از چشم ملت ایران می بینند چون این مردم از مجاهدین نفرت دارند و به آنها اجازه ورود به میهن خود را نمی دهند. به همین دلیل رجوی تشنه به خون این ملت بوده و هست لذا بعد از شکست و به بن بست رسیدن استراتژی های کهنه اینک دشمنی های خود را در قالب ها و اشکال دیگری علیه مردم ایران بارز می نماید، ابتدا با جاسوسی های هسته ای علیه منافع ملی ایران وسپس با مزدوری هر چه تمامتر به تحریم علیه مردم از طریق بیگانگان مبادرت ورزید. این فرقه برای نشان دادن محتوای ضد ایرانی خود از آمریکا می خواهد علیه ایران وارد عملیات نظامی شود و به ایران حمله کند.

گروه تروریستی مجاهدین، نامه‎ای را از جانب”فرانسوا سر” یکی از وکلای خود، در اعتراض به سخنان سخن‎گوی دولت عراق مبنی بر اخراج این گروه، انتشار داده است. در وهله‎ی نخست این نامه را باید در چارچوب جنگ روانی باند آدم‎کش رجوی علیه دولت عراق و تلاشی برای مرعوب ساختن دولت‎مردان عراقی با تهدید به پیگرد قضایی و محاکمه‎ی آنان، ارزیابی نمود. اما این نامه حاوی نکات دیگری هم هست که برملا کننده‎ی بخش‎های پنهان ماجرای تلاش مجاهدین برای جلوگیری از اخراج‎شان از عراق می‎شود و در حقیقت نمایشی از دست و پا زدن‎های بیهوده‎ی آنان در برابر دولت عراق می‎باشد، دولتی که مصمم به اخراج آنان از این کشور است.

سازمان مجاهدین خلق زمینه‎ی دیدار دو نماینده‎ی هیأت سنی عراق با اسراییلی‎ها را در بروکسل فراهم آورده است. برخی روزنامه‎نگاران غربی در بروکسل از سطح و حجم هماهنگی و همکاری‎ای که بین مجاهدین خلق ایران و مخالفان سنی دولت عراق مشاهده کرده‎اند شگفت‎زده شدند. این روزنامه‎نگاران اظهار داشته‎اند که قبلاً گزارش‎هایی دریافت کرده بودند که مخالفان سنی، از خطر صفویان عراق و تهدید آنان سخن گفته بودند و زمانی که از آنان می‎پرسیده‎اند که منظور شما از صفویان کسیت؟ می‎گفتند صفویان همان ایرانیان و شیعیان عراقی طرفدار آنان هستند، ولی چیزی که باعث تعجب ما شد این است که رهبران سنی عراق در بروکسل حضور یافتند و مسؤولیت هماهنگی حضور آنان را نمایندگان و مسؤولان سازمان مجاهدین خلق به‎طور کامل بر عهده داشتند.

در حالی‎که پس از ماه‎ها ادعای بی‎مورد درباره‎ی دخالت ایران در ناآرامی‎های عراق، مقامات نظامی امریکا با ارایه‎ی شواهدی متزلزل و ساختگی، به انتشار چند تصویر از مهمات جنگی مبادرت کرده و آن را مستند ادعاهای پیشین خود دانستند، بلافاصله مشخص گردید که این اسناد به ناشیانه‎ترین شکلی جعل شده است و تاریخ‎های حک شده بر آن مربوط به صنایع مهمات‎سازی ایران نمی‎باشد.

مجاهدین با انتشار بیانیه‌ای بار دیگر در ادامه وسوسه پایان ناپذیر خود درصدد دخالت در جزییات روند سیاسی عراق برآمد. در این بیانیه که یکی از پایگاه‌های خبری عربهای سنی موسوم به”واع” آن را منتشر کرد گروه مجاهدین مدعی شده است که مجلس اعلای انقلاب اسلامی عراق به رهبری”عبدالعزیز حکیم” پیش از شروع تعطیلات زمستانی مجلس نمایندگان عراق درصدد تصویب قانونی در مجلس مبنی برای اخراج فوری این گروه از عراق است.

نشست بروکسل با شرکت وزیران اتحادیه ی اروپا، اگر چه با انتقاد از ایران نسبت به توجه ننمودن به قطع نامه ی شورای امنیت همراه بود، اما یک روی دیگرش، تأکید بر روند ادامه ی گفت وگو ومذاکره، به عنوان تنها راه حل منطقی مسائل هسته ای ایران است. درواقع اتحادیه ی اروپا گرچه از یک سو تحت فشار امریکا برای سخت گیری بر ایران قرار دارد ولی از سوی دیگر نمی تواند نقش انکارناپذیر ایران بر معادلات اقتصادی و امنیت خاورمیانه را نادیده بگیرد ؛ چرا که بر منافع و آینده ی اروپا در منطقه تأثیر می گذارد. وزیران اروپایی از این موضوع آگاهند که هرگونه فشار، به دلیل مقابله ی ایران منجر به در خطر افتادن موقعیت اروپا در منطقه می شود.

مطلبی مندرج در سایت همبستگی ملی به نقل از نشریه مجاهد تولید شده به تاریخ دوشنبه 2 بهمن 1385 خواندم که با تیتر”گزارش نتیجه عملیات” در خصوص سفر خانم فریبا هشترودی به تهران و دیدارشان با سازمان غیر دولتی”کانون هابیلیان” نوشته بودید. برخی موضوعات در این مطلب از ابعاد مختلف نظرم را جلب کرد و تصمیم گرفتم چند خطی در این رابطه نوشته و مزاحم وقتتان بشوم و در ضمن چند سؤال نیز مطرح نمایم. میخواهم سوا از صحبت های احساسی و قلم پردازی های ادبی و گرفتار ماندن در دگم ها و تعصبات قدیمی به”جان مطلب”،”همان پرسش اصلی که مربوط به موضوع و محتوای مقاومت است”، بپردازم. اگر اشتباه نکرده باشم شما مدعی هستید که سازمان و شورا هر ایرادی که داشته باشد بهر حال فرعی است چون برای”بر انداختن نظام ولایت فقیه” سست نشده و در جایی کوتاه نیامده و به سازش تمایل نشان نداده است و سپس عنوان کرده اید که”در پاسخ به این سؤال است که جهت اصلی مبارزه تعیین و تعریف میشود”.

مجله اشپیگل در مقاله ای در شماره پنجم فوریه خود با عنوان «عراق دوم»، به مساله حمایت آمریکا از اپوزیسون تبعیدی ایران یعنی مجاهدین خلق برای مقابله با دولت جمهوری اسلامی اشاره می کند راکفلر رییس کمیته اطلاعاتی سنای آمریکا اشاره شده که اخیرا از احتمال اقدام آمریکا علیه ایران و تکرار ماجرای عراق ابراز نگرانی کرده است. اشپیگل با اشاره به مواردی از جمله حکم جورج بوش برای شلیک به ماموران ایرانی و سوری در عراق، تاکید پنتاگون که ماموران ایرانی عامل مرگ پنج آمریکایی در کربلا هستند و نیز اعزام دومین ناو هواپیمابر آمریکایی به منطقه می نویسد با همه آین ها، کاخ سفید تلاش برای سرنگونی حکومت روحانیان را تکذیب می کند

سایت های اینترنتی فرقه تروریستی مجاهدین در تاریخ 30دی85 گزارشی از یک کنفرانس مطبوعاتی در واشنگتن منعکس کرده وعاملین این کنفرانس را از بازنشستگان نظامی امریکا معرفی کرده است. در تیتر این کنفرانس آمده است قاطعیت قوی امریکا در مقابل ایران مساوی است با خارج کردن نام مجاهدین از لیست سیاه تروریستی،در تحلیل این کنفرانس از جانب مجاهدین محتوا و انگیزه های ضد مردمی خود را به نمایش گذاشته هدف از کنفرانس را افزایش نیرو در عراق اعلام کرده اند اما مجاهدین از قول برگزار کنندگان این کار را کافی نمی داند وخواهان حمله نظامی امریکا علیه ایران می شوند. نقل به مظمون(فرستادن بیست هزار سرباز دیگر به عراق تحت استراتژی فعلی جنگی بعید است بتواند تفاوت جدی ایجاد کند برای پیروزی ارتش امریکا باید از ساختار جنگی کلاسیک به جنگ غیر متعارف تغییر تاکتیک بدهد تا بتواند با تاکتیک ایران مقابله کند.

هفته‌نامه آلمانی اشپیگل در گزارشی به همکاری نیروهای مخالف ایران و مجاهدین با آمریکا پرداخت و نوشت: این نیروها از هفته‌ها پیش در سالن‌های کاخ سفید و دفتر ویژه ایران در واشنگتن در رفت و آمد هستند. این هفته‌نامه آلمانی در شماره روز دوشنبه خود افزود که این گروه‌ها درمورد فعالیت‌های ایران در عراق به آمریکا گزارش می‌دهند.

اینها مردانی هستند که –مانند احمد چلبی محکوم شده ورشکسته و کنگره ملی قبل از جنگ عراق- که کوشش میکنند که درگیری که بهر روی خطرناک است را برایش آتش بیاری کنند. آنها گردانندگان دولت بوش را با اطلاعاتی که اغلب قابل تردید وغیر قابل بررسی است تغذیه میکنند. آنها برای یک رفتار سخت تر در مقابل تهران تبلیغ میکنند وقول میدهند چیزی را که دیگر هر گوشی به آن عادت کرده است مانند ستایش و دسته گل برای آمریکائیهای آزاد کننده. اینها مردانی هستند مانند امیر فخر آور که لنگان لنگان مهمانان خود را از در آسانسور مورد استقبال قررا میدهد.”زانوی من از شکنجه درد دارد” این را دانشجوی سابق پزشکی در خوش آمدگوئی میگوید و بصورت سختی بر عصای سیاهی تکیه میکند. او خود را دبیر جنبش دانشجوئی مستقل ایرانی مینامد و او ستاره جدید اپوزیسیون ایرانی در واشنگتن میباشد.