آنها افشا کردند که چگونه فرماندهان فرقه در اشرف اعضا را با نیرنگ های مختلف به صحنه درگیری برده و برای آنکه تعداد تلفات را بالا ببرند خودرو ها را بدون اطلاع اعضا، از صحنه خارج کردند و افراد را ناچار از ماندن در صحنه نمودند. آنها افشا نمودند که هم در درگیری های سال 1388 و هم در درگیری های سال 1390، فرماندهان فرقه با دستور شخص رجوی مانع از انتقال مجروحان توسط ارتش عراق به بیمارستان شدند تا از این طریق آمار کشته ها بالا رفته و آنها با شگرد همیشگی مظلوم نمایی، بر جنایات و قانون شکنی خود سرپوش بگذارند.

آقای عین الله شعبانی یکی دیگر از بازگشته های جدید که سال قبل بعد از فرار از اشرف به میهن بازگشتند در تکمیل صحبت های آقای افغان افزودند:هر چند که سازمان از آمریکا خواست تا آنها را از لیست خارج کند ولی آمریکا سلاح را از دست آنها خارج کرد و در واقع نیش عقرب را کشید و آن را در بیابان های عراق رها کرد. یعنی در واقع دیگر کارآیی ندارند که این برای همه قابل فهم است.آنها به لحاظ نظامی دیگر کارآیی ندارند، از طرف دیگر در شرایط حاضر به لحاظ سیاسی هم حرف جدیدی برای گفتن ندارند.

هنوز دو روزی از انتقال هفتمین گروه از مجاهدین به لیبرتی نرسیده بود که مجاهدین دست بکار شده و تلاش کردند در بیست و یکمین اجلاس شورای حقوق بشر ملل متحد که در تاریخ 18سپتامبر ۲۰۱۲ (28شهریور ۱۳۹۱) در ژنو برگزار شده بود در قسمت سخنرانی سازمانهای غیردولتی و از طریق سخنرانی نماینده انجمن بین المللی حقوق بشر زنان ارگانهای ذیربط سازمان ملل را به اعلام لیبرتی به عنوان کمپ پناهندگی فرا بخوانند.

از همان ابتدای ورود اولین سری به لیبرتی، مسئولین فرقه همچون رحمان (عباس داوری) و صدیقه حسینی نشست گذاشتند و گفتند شما باید مصاحبه با کمیساریای عالی پناهندگی برای ثبت نام پناهندگی را کش بدهید تا مسئله ما بزودی حل نشود و به خارج نرویم. آنها معتقد بودند که دولت مالکی سقوط خواهد کرد و آن وقت مسئله عوض خواهد شد و اوضاع به نفع فرقه خواهد چرخید و آنها مثل گذشته در عراق خواهند ماند.

واقعیت این است که بسیاری از نومحافظه‌کاران از جمله مایکل رابین از این گروه نفرت دارند چرا که معتقدند متحد شدن با این گروه در مسیر تغییر حکومت ایران چیزی جز کوته‌بینی نیست. برای رسیدن به منافع کوتاه مدت، خطر را قبول کرده‌اند، چرا که آنها نه تنها از پس ماموریت تغییر حکومت در ایران بر نمی‌آیند بلکه دخالت دادن آنها باعث می‌شود چنین هدفی برای سال‌ها به عقب افتد.

مقامات ایالات متحده نیز به این وجههٔ ناخوشایند اذعان کرده‌اند، به طوری که یکی از مقامات ایالات متحده پس از آنکه تصمیم خروج مجاهدین از فهرست سازمان‌های تروریستی اعلام شد به سی‌ان‌ان گفت: «خودشان را گروهی دموکرات، قانونی و شایستهٔ حمایت جلوه می‌دهند اما باور فراگیر در دولت آمریکا این است که این سازمان حالت فرقه‌ای دارد. هر چند خارج‌ کردن از فهرست، حمایت یا فراموش کردن کار‌هایشان از سوی ما تلقی می‌شود

رهبران فرقه که از قبل خروج از لیست آمریکا با هیاهو دستاوردهای پیروزی آن را به رخ هواداران خود می کشیدند و مریم قجر آن را تغییر موازنه قدرت در ایران می نامند! مطمئنا می بایست در مقابل افکار عمومی و حتی اعضای خود به این سئوالات پاسخ مشخص دهند که با خارج شدن از لیست وزارت خارجه چه تغییر مشخصی در سازمان بوجود خواهد آمد؟ آیا هیاهوی رهبران فرقه و ادعای پیروزی برای خروج از لیست واقعی است؟

بر خلاف تمامی اصول و ارزشهای ثابت مبارزه با تروریسم،جنایتکارترین تروریستهای قرن معاصر را از لیست خود خارج میکند. اگر چه غافل از اینست که عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد. اگر خروج فرقه تروریستی رجوی از لیست وزارت خارجه آمریکا با هدف یک راه حل سیاسی در راستای خروج از کشور عراق صورت گرفته باشد باید گفت دست مریزاد. چون درآن صورت قدم گذاشتن هزاران اسیر در بند به دنیای آزاد منجر به فروپاشی محتوم تشکیلات رجوی خواهد شد و رجوی بعد از عقب نشینی استراتژیک از اشرف جام زهر دیگری سر خواهند کشید

واقعیت این است که قرارگاه اشرف به حالت نیمه تعطیل درآمده و تمام موجودی آن درحال فروش و تخلیه است و قرارگاه فعلی یا لیبرتی با توجه به فشار دولت عراق چه بسا نمیشود برای آینده رویش حساب باز کرد. حالا اگر آمریکا و اروپا هم به هر دلیلی با رجوی چپ بیفتند آنوقت محل استقرارشان کجا خواهد شد. شاید رجوی میخواهد سوریه را به عنوان گزینه‌ای احتیاطی برای استقرار نیروهایش زنده کند. منتها سوریه‌ای که حکومت باب میل رجوی بر سر قدرت باشد. این آینده‌نگری اگر واقعا درست باشد، به هر حال بیشتر به خیال بافی برای رجوی می‌ماند.

امریکا بالاخره به وعده اش وفا کرد و با اخطار ها و تهدید های آشکار و نه با سلام و صلوات مجاهدین را برای بهره برداری های بیشتر و کرنش های افزون تر از لیست تروریستی اش خارج کرد.در تحلیل این واقعه زیاد نبایست به دنبال موضوعات عجیب و غریب گشت چرا که صورت مساله کاملاً واضح و آشکار است آمریکا پس از کشیدن همه دندان های مجاهدین آنان را از محیطی در بسته که البته برای انان ارزش تاریخی داشت خارج و به قول خود فرقه مجاهدین به زندان یا قفسی در بسته به نام « لیبرتی » جای داده است

برخی از افسران ارتش آمریکا بعدها اذعان کردند که پس از رویارویی با اعضای مجاهدین در پادگان اشرف با گروهی روبه‌رو شدند که آن‌ها را شگفت‌زده کرده بود. آن‌ها می‌گفتند مجاهدین به عنوان یک گروه شبه‌نظامی، که سال‌ها آموزش‌های تروریستی دیده بود، نه تنها ظرفیتی مناسب برای برخی فعالیت‌های آمریکا در خاک عراق محسوب می‌شد، بلکه سرکردگان این گروه نیز برای خدمت به اهداف آمریکا در عراق و به عبارت دقیق‌تر مزدوری ابراز تمایل می‌کردند.

مسئله دوم این است که مجموعه‌ای اطلاعات نشان دهنده آن است که مجاهدین هم درحوزه جاسوسی و جمع آوری اطلاعات و هم در حوزه عملیات، جزو شرکای مهم سیا در عملیات‌های اطلاعاتی علیه ایران محسوب می‌شود؛ اگر چه ارتباطات مجاهدین با موساد مستحکم تر است، اما سیا در بسیاری از عملیات‌های خود علیه ایران از این گروه استفاده کرده است؛ بنابراین به نظر می‌رسد خروج از فهرست گروه‌های تروریستی به نوعی جایزه همکاری با سیا و موساد بوده که به این گروه اعطا شده است.