اکنون ما با تحمل مشکلات عدیده مالی و جسمی و با هزاران امید از کشورهای مختلفی همچون ایران، کانادا و… به سرزمین عتبات عالیات آمده ایم تا با عزیزان خود ملاقات کنیم. اما علیرغم گذشت دوهفته اقامت در عراق، مسئولین مربوطه بر اساس دستور مسعود رجوی که از برملا شدن چهره نفاق خود و احتمال تصمیم فرزندانمان برای رهائی از قیود تشکیلاتی و انتخاب راه آزادی برای ادامه زندگی خود نگران می باشد، به ما اجازه ملاقات با فرزندانمان را نمی دهند.

اگر هزاران شبکه رادیوئی و تلویزیونی هم با زندانبانان اشرف به گفتگو بنشینند و به توجیه و تفسیر دستهای پشت پرده و جلوی پرده بپردازند، ملالی نیست. برای آنان بازیهای سیاسی بیشتر از وصل خانواده ها ارزش دارد. برای آنان دیدن اشکهای شوق دیدار، لذت بخش و امید بخش نخواهد بود. وقتی که پدران و مادران داغدیده و نگران از سراسر دنیا برای دیدار فرزندانشان در اشرف لحظات سخت و طاقت فرسائی را پشت سر میگذرانند و می بایست از هزاران مانع قانونی و مالی و… بگذرند طبیعی است که از هر سازمان مدد کاری که به یاری آنان بشتابد کمک خواهند گرفت و تشکر و قدردانی به عمل می آورند.

ما الان حدود 21 خانواده در اینجا هستیم که هر کدام جگر گوشه ای ازمان در داخل این قرارگاه هستند. مثلا دو تا خواهر و برادر هستند، یک خانواده پدر و فرزند هستند، من به همراه همسرم و دخترم در اینجا هستیم و بقیه هم به همین ترتیب. همه هم شرایط سنی بالایی دارند پدر و مادرهای سالخورده ای اینجا هستند که در شرایط بد و طاقت فرسای اینجا دارند برای نجات فرزندانشان تلاش می کنند. بعضا بیماری قند دارند، بیماری فشار خون دارند ولی تحمل می کنند، مادری اینجا هست که الان چشم هایش نابینا شده است، بچه اش را بیست و چند سال است که ندیده است و می گوید دوست دارد بچه هایش را ببیند و بعد بمیرد.

خانواده های انجمن نجات بو شهر همراه و همصدا با دیگر خانواده ها در اشرف خواهان دیدار با فرزندان خود و آزادی آنان هستند. و قلبشان هنوز برای فرزندانشان که سالهاست آنها را ندیده اند میطپد. البته خانواده های عضو انجمن مبارزه ای را برای ازادی فرزندانشان شروع کرده اند کی طی این چند سال هر روز شاهد پیشروی آنان هستیم و ما نیز برای ازادی رفقای خود دوشادوش آنان در این مبارزه هستیم.

این پدر و مادران پیر از خودشان چه اشعه ای صادر می کنند که این گونه مجاهدان بی بدیل انقلاب تان را چون یخ آب نموده و بعضا بدون خدا حافظی و جمع کردن وسایل فردیش به دست پدر پیر چسبیده و مستقیم به تهران پرواز می نمایند؟! این چه انقلابی بود که فقط به درد داخل سیم خاردار های چند لایه اشرف کار آیی دارد و به محض خروج افراد از آن تاثیرات آن از اذهان اعضایت محو می شود و امروز برای ما قابل فهم است که این خانواده ها چه ضرری برای تشکیلات فرقه داشته است که آنرا کانون فساد می دانسته است.

هشدار می دهم که این اقدام تشکیلات رجوی برای مسدود کردن راه دیدار خانواده این پیام را در بردارد که رجوی هیچ قصد آزاد سازی این اسیران را ندارد و قتل عامی را در سر برای حفاظت از تشکیلاتش در اشرف می پروراند. باز هم می گویم که انتظاری از نفرات داخل اشرف نیست چرا که آنها محاط در یک تشکیلات پیچیده هستند و آنها نیازمند کمک خانواده ها و مجامع بین المللی هستند و اتفاقا دخالت پلیس هم بی فایده است چرا که رجوی همین را می خواهد تا با ریختن خون یک به یک نفرات تشکیلاتش را در اشرف حفظ کند

مصطفی محمدی از دام فریب گریخته وبیدارشده فورا به فکر جبران اشتباهات خود گردید ودراولین اقدام توانست محمد محمدی جوان را از چنگال گشتاپوی فرقه رجوی نجات دهد ولی سمیه جوان ونا آگاه همچنان دراسارت ماند_ طی این شش سال مصطفی محمدی بیش از پانزده بار به عراق سفرکرد تا شاید بتواند سمیه جوان رانیز از اسارت این فرقه نجات دهد

مریم رجوی، که نتیجه دیدار خانواده ها در قرارگاه اشرف را دیده بود، از دیدارهای بیشتر وحشت دارد. او به خوبی می داند که دیدارهای خانوادگی عواطف و احساسات را در دل ساکنان در بند اشرف زنده می کند و سئوال هایی تازه را در اذهان آن ها به وجود می آورد و این که چرا آن ها در چنان شرایطی در سازمان هستند.دیدارهای خانواده ها بارقه ای در دل های ساکنان اشرف روشن می کند که باعث فاصله گرفتن آن ها از فضای فرقه می شود و این همان چیزی است که سران فرقه از آن هراس دارند.

برنامه ی شنبه 01/12/1388 تفسیر خبر آقای جمشید چالنگی از بخش فارسی صدای آمریکا با برخوردهای سطحی با استدلالهای لنگنده ی خانم سخنگوی مجاهدین در قرارگاه اشرف , چهره ی طرفدارانه و غیر ژورنالیستی از خود نشان داد و تصویر ذهنی ناخوشآیندی از خود برجا گذاشت. این مجری محترم همواره ادعا دارد که حاضر است با تامین هزینه ی ماهواره , به مخاطب غایب زیر انتقاد , این مکان را بدهد که از خود دفاع نمایند. من بعنوان یک عضو خانواده ای که 2 تن از عزیزانم را بگونه ای فجیع در مناسبات مجاهدین از دست داده ام از آقای چالنگی درخواست دارم که از این حقی که برای همه قائل است محرومم نسازد!

سران سازمان مجاهدین خلق هیچ حق قانونی بر خاک این قرارگاه و یا افراد داخل آن ندارند. اگر چه هنوز بیست و پنج سرباز امریکایی مسلح در آنجا مانده و حمایت از این گروه تروریستی را بر عهده دارند ولی باید گفت که این دولت عراق است که مسئولیت نهایی کشور را عهده دار بوده و باید پاسخگوی این خانواده ها باشد. در همین رابطه خانواده ها تماس و ملاقات با مراجع حقوق بشری و خبرنگاران را برای توضیح مشکلاتشان شروع کرده اند.

واقعیت این است سران بیرحم و تروریست مجاهدین هر گونه ارتباط افراد تحت سیطره در اشرف با اعضای خانواده هایشان را فاکتور مهم و تاثیر گذاری در روشنگری کادرهای تشکیلاتی بی خبر از تحولات دنیا، می پندارند و اطمینان دارند تماس و یا ارتباط خانوادگی منجر به ریزش روز افزون نیروهای تحت اسارت در اشرف خواهد شد و بر این اساس دیدارهای خانوادگی را بر نمی تابند.

فرقه رجوی بارها به نیروها گفته اند که ما خواهان ملاقات خانواده ها هستیم ولی وقتی که خانواده ها به ملاقات می روند , اجازه ملاقات نمی دهد چرا چون ترس دارد که نیروهای موجود از دنیای خارج از اشرف آگاه گردند و از طرف دیگر خانواده ها از وضعیت موجود با خبر شوند. مگر رجوی و مریم نمی گویند این نیروها قسم خورده اند که حکومت ایران را سرنگون کنند , اگر راست می گویند نیروها را آزاد بگذارند تا با خانواده هایشان در هر محلی ملاقات کنند.