روزگاری مسعود رجوی برای ادامه نشست های خود و نشان دادن قدرت خود در نشست های درونی به نیروهای در زنجیر دستور انجام عملیات در مرزها را می داد. این عملیات ها اگرچه برای رهبران فرقه بار منفی داشت اما بدلیل نیاز داخلی و سرکوب نیروها، تشکیلات پیه آن را به تن می مالید تا بتواند آنچه می خواست در نشست های درون تشکیلاتی بدست آورد

سران گروه تروریستی مثل همیشه از شرایط بوجود آمده غافل بودند که این بار دیگر مثل 9سال پیش عراق نیست که با یک یا دونامه بتوانند برای خود بازی درست کنند واینکه بعداز سخنگوی وزارت آمریکا که باید اشرف را ترک کنند سران فرقه می خواست در آمریکا وفرانسه با راه اندازی همایش قدرت نمایی کنند اما این همایش ها برخلاف نظر سران فرقه با شکست روبرو شد طوری که مریم رجوی اعلام کرد ما آماده ایم اشرف را ترک کنیم اما باید به حرف های ما هم گوش کنند واین حرف مریم هم از آن حرف های بی ربط بود ولی باید می زد تا خود ش مقصر نباشد.

خواسته های مجاهدین مبنی بر اعلام کمپ ترانزیت بعنوان کمپ پناهندگی دیگر رنگ باخته و هم دولت عراق بنا به مصلحت ملی خویش و هم کشورهای اروپایی و در راس شان امریکا در یک منفعت طلبی غیر انسانی و حتی سازمان ملل با این خواسته مقابله نموده و تابحال نپذیرفته اند. آنان به کرات استاندارد بودن امکانات ترانزیت را تایید و سعی در اتمام مصاحبه های نفرات دارند.

البته قبلا نیز صاحبنظران سیاسی پیش بینی کرده بودند که رجوی این پتانسیل تروریستی و آنارشیستی خود را مسلما در خیابان های اروپا بنمایش خواهد گذاشت. باید به حرف ها و فتاوی مسعود رجوی در سال های 66 تا 70 در نشست های درون تشکیلاتی در عراق اشاره نمود که در آنها به صراحت به اعضای سازمان توده عبارت پفیوز و سازمان اقلیت عبارت پاسدار و پیشمرگه های جلال طالبانی عبارت جاش بکار میبرد.

عطف به موضوع اکسیون و تظاهرات 17 روز قبل جداشدگان سازمان مجاهدین در جلوی کاخ دادگستری پاریس که توانستند با تیزبینی ماجرای پنهان کاری فرقه مجاهدین را در لاپوشانی ادامه بازپرسی ها از مریم قجر عضدانلو بابت پول های پیدا شده از در و دیوار قلعه اورسورواز و پولشویی و فرماندهی اقدامات تروریستی در ایران، بیرونی کنند، باید گفت که سازمان در یک جواب ابلهانه بدین طریق خواست تا به اعضای سابق خود بفهماند که در قبال افشاگری و بی آبرویی سران گروه به اصطلاح خود کوتاه نخواهد آمد.

ایشان با پیروی از ادبیات لمپنی گروه تروریستی مجاهدین در مقاله 14 سطری خود با توهین آشکار به نماینده ویژه سازمان ملل متحد در انتقال ساکنان اشرف با بکارگیری”عبارت تسهیل کننده ای که گندش را درآورده!!” بارها آقای مارتین کوبلر را شریک دزد و همپیمان در تجاوز و سرکوب و دروغگویی و متحد زورگویی های دزدان دانسته و از هر اهانت مشخص دیگری فروگزار نمی کند.

مسعود رجوی در مورخه 19/3/1391 مجدد به میدان آمده و گفت در کارزار موفق قضایی مجاهدین از نبرد هزار برابر سربلند بیرون آمده اند. او ضمن ترسیم سه تابلو نهایتا اظهار داشت وزارت امریکا طبق برآوردها به تبعیت از رای دادگاه، مجاهدین را از لیست بیرون خواهد آورد!!؟. این درحالی بود که در تاریخ 29/3/1391 خانم ویکتوریا نولاند طی اعلام بیانیه وزارت امورخارجه امریکا سران جنایتکار سازمان تروریستی مجاهدین را در بهت و شگفتی فرو برد.

براساس قطعیت تصمیم سازی از سوی دولت امریکا و تصریح و تاکید خانم هیلاری کلینتون در ورای هر مساعدت دیگری به سازمان، باز در آخرین اظهارات وزیرخارجه امریکا مجددا اعلام شد که مجاهدین باید اشرف را تخلیه کنند. این موضوع به توافقات پشت پرده و امنیتی دولت عراق با امریکا نیز برمی گردد که طی آن عراق از اوباما درخواست نموده مبارزه با تروریسم بین المللی را سیاه و سفید نبیند و لاجرم امریکا نیز برای حفظ هم پیمانی نوری مالکی در منطقه بر ایفای این موضوع اصرار دارد.

غربی ها و لابی های اسرائیل باید این را بدانند که دوران عوض شده و گروههای باقی مانده از زمان جنگ سرد دیگر جوابگوی نیاز مردم منطقه نیستند و اگر هم چند لابی عقب افتاده برای حفظ این نوع گروهها تلاش کنند از شرایط اجتماعی و سیاسی خیلی دور می باشند. این گروه چه از لیست سیاه در آید وچه با دادن زمان به وزارت خارجه و… از لیست درآید این گروه عقاید فرقه گری و خشونت را کنار نمی گذارد پس سرمایه گذاری روی این گروه به معنای هدر کردن سرمایه است پس امتحان کنید و ببینید که در آینده شکست خواهید خورد.

و تجمع اعضای جداشده آنهم بطور همزمان با جلسه رسیدگی به موارد اتهامی مریم رجوی، بار دیگر اذهان و افکار رسانه ای فرانسه را به یاد صحنه های خودسوزی افراد شستشوی مغزی شده فرقه مجاهدین خلق در سال 2002 انداخت که چگونه مسئولین تشکیلاتی پیت های پلاستیکی پر بنزین را با قرار تشکیلاتی به محل صحنه در خیابانهای پاریس آورده و دست چند نفر برای خودسوزی می دادند. ویا مقولاتی از جمله اختفای میلیون ها دلار پول اسکناس در زیر گچ دیوار اتاق های اورسورواز و یا مستندات پول شویی های مجاهدین و نهایتا هدایت اقدامات تروریستی از مرکز اور برای مواردی همچون ترور سردار صیاد شیرازی و چندین مورد دیگری که خوشبختانه عقیم ماندند.

سازمان به میزانی که بعد از خلع سلاح همچنان بر سوء استفاده از فضای ناامن عراق مصر شد و با رابطه زنی با امریکاییان و بستر سازی برای همه نوع همکاری های غیر متعارف و ضد ملی به عدم کناره گذاری مشی مسلحانه امیدوارتر شد به همان نسبت و مدار ضربات سهمگین سیاسی برای مدت زمان حضور خود در عراق بجان خرید. سازمان می توانست به دمکراسی در قالب تشکیلات بها داده و کسی را بخاطر فرار زیر ضربه نمی برد به هرحال از فضای بوجود آمده برای ترغیب افراد برای تعیین تکلیف خودشان و ماندگاری و یا رفتن شان از تشکیلات استفاده می نمود. ولی بازهم گفتنی است که ماهیتا سازمان کشش چنین انعطاف پذیری هایی را برای حفظ حرمت انسانها نداشته و ندارد.

اگر به سال 83 و تعیین تکلیف وضعیت استاتوی حقوقی سازمان برگردیم سازمان قبل از فرار اعضا از تشکیلات بسوی کمپ جداشدگان میبایست خود به اینکار یعنی ایجاد امکان آزادنه جدایی اعضای داوطلب مبادرت می نمود و اینکار درکنار اقدام اجرایی سازمان برای تخلیه و سپس جابجایی و اعزام به کشوری ثالث انجام می گرفت. سازمان با ریزش خیلی کم نیروهای خود مواجه میشد یعنی الان که سازمان بالاجبار و با پیام و توپ و تشر هیلاری کلینتون و مسئولین عراقی اشرف را تخلیه می کند و با سرافکندگی در انتظار تحقق فروش خود به یک صاحبخانه جدید میباشد و درزمان اخراج نیز با اجرای دستگیری تعدادی از فرماندهان خود توسط پلیس اینتر پل عراق مواجه خواهد شد