در مقطعی از حضورم در قرارگاه بنیاد علوی، در قرارگاه یازدهم و در یگان توپخانه سازماندهی شدم. فرمانده دسته ما عباسعلی دارایی و فرمانده یگان نیز فرشاد پورکشکول بود. دو نفر به نام‌های محمود دادوند و مسلم محمدی هم به‌عنوان “تن واحد” در کنار من قرار داشتند. در آن مقطع، بحث‌های موسوم به “دیگ و […]
در مقطعی از حضورم در قرارگاه بنیاد علوی، در قرارگاه یازدهم و در یگان توپخانه سازماندهی شدم. فرمانده دسته ما عباسعلی دارایی و فرمانده یگان نیز فرشاد پورکشکول بود. دو نفر به نام‌های محمود دادوند و مسلم محمدی هم به‌عنوان “تن واحد” در کنار من قرار داشتند.
در آن مقطع، بحث‌های موسوم به “دیگ و دیگچه” و “دیگ در کار” مدتی بود که در مناسبات تشکیلاتی راه افتاده بود. طبق معمول، من یکی از سوژه‌های ثابت این نشست‌ها بودم. تقریباً همیشه باید در جایگاه متهم قرار می‌گرفتم و پاسخگوی اتهام‌ها و تناقضاتی می‌شدم که مسئولان تشکیلات برایم تعریف میکردند.
یک روز دیگر، در یکی از همین نشست‌ها مرا سوژه کردند. فشارها آن‌قدر سنگین شده بود که واقعاً به مرز جنون رسیده بودم. دیگر خسته، ناامید و از نظر روحی کاملاً فرسوده شده بودم. احساس می‌کردم هیچ راه گریزی از این مناسبات بسته و خفقان‌آور ندارم. در همان وضعیت بحرانی، به خودکشی فکر کردم و سرانجام در اقدامی برای پایان دادن به زندگی‌ام، محلولی را که در انبار ابزار دقیق یگان توپخانه وجود داشت، خوردم.
در آن مقطع، به دلیل مسئولیتی که در یگان توپخانه داشتم، برای سرویس و نگهداری تجهیزات دقیق، از جمله دوربین‌های ویلد و سایر ابزارها، هر هفته به انبار مراجعه می‌کردیم. پس از آن اتفاق، خودم را به آسایشگاه رساندم، اما مدت زیادی نگذشت که دچار درد شدید شدم و وضعیت جسمی‌ام به‌شدت وخیم شد. روی زمین افتادم و استفراغ کردم.
فریبرز سلامت، از نفرات قدیمی یگان مهندسی و تخریب، مرا در آن وضعیت دید و موضوع را گزارش داد. بلافاصله به امداد بنیاد علوی منتقل شدم، اما پزشک آنجا نتوانست علت مشکلم را تشخیص دهد. به همین دلیل درخواست اعزام به بیمارستان بدیع کردند.
اما حتی خروج یک بیمار از قرارگاه هم به این سادگی نبود!
حدود دو ساعت طول کشید تا مجوز خروج صادر شود. قرار بود با خودروی دوکابین و همراهی عباسعلی دارایی، فرمانده دسته‌ام، به بیمارستان منتقل شوم. با این حال، هنگام خروج از دروازه بنیاد علوی دوباره حدود یک ساعت معطل شدیم.
علت این سخت‌گیری‌ها به فرار دو نفر از نیروهای یکی از قرارگاه‌ها با یک دستگاه لندکروز و رسیدن آنها به منطقه کردستان برمی‌گشت. پس از آن ماجرا، به دستور نسرین (مهوش سپهری)، خروج افراد از قرارگاه باید به تأیید پنج نفر از مسئولان می‌رسید.
تصور کنید فردی در شرایط وخیم جسمی قرار دارد و نیاز فوری به درمان دارد، اما دستگاه تشکیلاتی پیش از هر چیز نگران کنترل او و احتمال فرارش است. سرانجام با هر زحمتی بود از قرارگاه خارج شدیم و مرا به بیمارستان بدیع رساندند.
چهار روز در بیمارستان بستری بودم. پزشکان برایم رژیم مشخصی در نظر گرفته بودند و فقط اجازه داشتم آب هندوانه مصرف کنم. در تمام این مدت، هرگز به پزشکان نگفتم چه اتفاقی افتاده و چه چیزی خورده بودم.
اما بخش تلخ‌تر ماجرا هنوز باقی مانده بود.
عباسعلی دارایی که همراه من بود، به‌جای اینکه اجازه دهد دوران بستری را با آرامش و استراحت سپری کنم، هر شب برایم نشست “عملیات جاری” برگزار می‌کرد. از من می‌خواست تناقضات درونم را بنویسم و درباره مسائل تشکیلاتی پاسخگو باشم.
در اتاق بستری یک دستگاه تلویزیون وجود داشت. چندین بار به عباسعلی اصرار کردم که آن را روشن کند، اما هر بار جواب می‌داد که تماشای تلویزیون ممنوع است!
برای من این رفتار معنای روشنی داشت. حتی وقتی در نتیجه فشارهای طاقت‌فرسای تشکیلاتی دست به خودکشی زده بودم و چهار روز در بیمارستان بستری بودم، باز هم نمی‌توانستم برای چند ساعت از فضای تشکیلات فاصله بگیرم. نه حق انتخاب داشتم، نه آرامش و نه حتی اختیار ساده تماشای تلویزیون.
من با خوردن آن محلول می‌خواستم خودم را از جهنمی که در آن گرفتار شده بودم خلاص کنم؛ اما حتی پس از آن اقدام نیز تشکیلات دست از سرم برنداشت. جسمم در بیمارستان بستری بود، ولی ذهن و روانم همچنان زیر فشار همان مناسبات قرار داشت.
این یکی از تلخ‌ترین خاطرات دوران حضورم در تشکیلات فرقه رجوی است؛ جایی که فشارهای تشکیلاتی یک عضو را تا مرز خودکشی می‌برد، اما حتی اقدام او برای پایان دادن به این وضعیت نیز باعث نمی‌شد مسئولان لحظه‌ای از کنترل و فشار ایدئولوژیک دست بردارند.
برای من، این تجربه فقط یک خاطره شخصی نیست؛ روایتی از مناسباتی است که در آن حتی رنج، بیماری و بحران روحی یک انسان نیز در برابر انضباط و کنترل تشکیلاتی اهمیتی نداشت. تخت بیمارستان هم نتوانست مرا از چنگال نشست‌های ایدئولوژیک و عملیات جاری نجات دهد.
داریوش قنواتی
