اینبار فرقه رجوی این موضوع را در اجلاس سران کشورهای غیر متعهد نشان داد. واقعیت اینست که خصوصا در این شرایط حساس این اجلاس از هر حیث برای کشورمان ایران دارای اهمیت بوده ولی فرقه وطن فروش رجوی باز با کشورهای معلوم الحالی همچون امریکا و اسرائیل همسو شده و ساز دشمنی را کوک کرده و مدعی شده که کشورهای زیادی به ایران نمیروند و…. این درحالی است که تا به امروز نزدیک به 125 کشور عضو در عالی ترین سطح به ایران آمده اند و همگی ابراز امیدواری کرده اند که بتوانند در پایان این اجلاس نتیجه خوبی را حاصل کنند!

احمقانه تر این که رهبری منزوی گروه تروریستی مجاهدین مدعی است که ایران می خواهد از این فرصت برای نشان دادن عدم انزوایش استفاده کند، در حالی که باید به نیروهایشان بگویند اگر ایران منزوی است و از این فرصت می خواهد برای نشان دادن خلاف آن استفاده کند، بس این اجلاس اساساً به چه ترتیب تشکیل شده است؟همچنین این اجلاس را فرصتی برای سواستفاده ایران برای دور زدن تحریم ها معرفی می کند! معلوم است که لااقل در این یک مورد رهبری مجاهدین پیام اجلاس غیرمتعهدها و حضور 150 کشور جهان در آن را به خوبی درک کرده است که حاکی از بی اثری تحریم ها و ناتوانی آمریکا و اسرائیل در منزوی کردن کشورمان و تحمیل خواسته هایشان به ایران است.

بعد از اینکه لابی های سازمان در غرب نتوانسته اند امتیازی برای رهبران فرقه بدست آورند و از طرف دیگر با پاسخ دندان شکن دولت آمریکا مبنی بر خروج بدون قید و شرط و ایستادگی دولت عراق و نماینده سازمان ملل آقای کوبلر مواجه شدند مریم قجر تنها راه چاره را در این دیده است که با پیش شرط گذاشتن مسخره ای برای آمریکایی ها اعلام کند که با انجام انتقال باقی مانده افراد موافقت نموده است. ولی نه تنها آمریکایی ها هم پاسخی به سران فرقه ندادند بلکه سفیر آمریکا در عراق به همراه سایر مسئولین سازمان ملل به اشرف رفته و آخرین هشدار برای خروج همه نیروها تا نیمه مهر امسال را به آنها داده اند.

متاسفانه متعاقب پیوستن به فرقه رجوی موسوم به سازمان مجاهدین که بعد از مشارکتم در همراهی با مردمم در راهپیمایی روز قدس دیگر نه تنها اجازه نداشتیم درچنین مراسمی شرکت داشته باشیم بلکه مطابق با میل تشکیلات بایستی ساز مخالف می نواختیم و سمپاشی میکردیم. چونکه نه آنزمان بلکه الان که بیرون ازتشکیلات هستم بوضوح می فهمم که منافع ملت فلسطین مطلقا برای رجوی قدرت طلب قدر و اهمیتی نداشت و چنانچه رجوی دم از فلسطین میزد تماما بهره برداری سیاسی از این جریان ستم زده و خصوصا سوء استفاده از وجهه ملی و فراگیر شخص عرفات بود.

در افتادن فرقه رجوی با سازمان ملل و دولت عراق و یونامی بازی بیش نبوده و آوردن دلائل عجیب و غریب برای رسیدن به این نقطه است که تا انتخابات ریاست جمهوری امریکا وقت بخرند تا اگر جمهوریخواهان به سر کار بیایند و قصد حمله به ایران را داشته باشند جهت مزدوری آماده باشند که البته در سالهای پیشین به خوبی دیده ایم که چنان نشده است حتی با وجود پشتیبانی پنتا گون و دونالد رامسفلد وزیر دفاع آمریکا و با وجود بوش ریاست جمهوری از حزب جمهوریخواه این میسر نشد همچنین بعد از خلع سلاح و ایجاد رویای دست یابی به تانکهای امریکایی و پشتیبانی ابرقدرت از فرقه رجوی, رویا و افسانه ای بیش برای دربند نگاه داشتن و دادن آرزوهای واهی به گروگانهای فرقه مجاهدین نبوده است.

رهبری فرقه تروریستی مجاهدین بعد ازمدتها ممانعت از انتقال باقیمانده افراد گرفتار در پادگان اشرف ؛مجددا با شرایط اعلام شده از سوی دولت عراق ونماینده سازمان ملل موافقت کرده است و از پیش شرطهای ششگانه قبلی عقب نشینی کرده ودر اطلاعیه این فرقه،مریم رجوی صرفا به واژه”انتظار” دارد قناعت کرده است که بکار گیری این نوع ادبیات از درماندگی بیش از پیش این فرقه حکایت دارد وجای تبریک به همه کسانی است که رجوی را به سقوط از عرش اقتدار به سنگفرش التماس کشاندند بویژه جای صد تبریک وصد دست مریزاد به خانواده ها دارد که سنگ بنای اضمحلال امروزی فرقه رجوی محسوب میشوند.

سران فرقه درمذاکراتشان با آقای کوبلر و نمایندگان سازمان ملل و کمیساریای عالی پناهندگان همواره و به دروغ و شارلاتان بازی ادعا میکنند که ما خواهان پیشرفت مصاحبه ها و پناهندگی و اسکان در کشورهای ثالث هستیم. ولی اگر به بیانیه های صادره فرقه توجه کنیم می بینیم که همه در جهت تأمین نیازهای به بند کشاندن دوباره اسیران اشرف و لیبرتی با هدف باقی ماندن در عراق می باشد و هیچگونه فعالیت و تبلیغ جدی و فشار بر کشورها و دولتهای اروپا و آمریکا برای انتقال ساکنان دو کمپ به این کشورها ازسوی سران فرقه مشاهده نمی کنیم.

مقامات سوری درباره این که مجاهدین خلق در ترکیه و همچنین مناطق نیمه مستقل کردستان در شمال عراق، به تروریست ها آموزش های نظامی می دهند، هشدار دادند. در مقاله مشهور سیمورهرش که با عنوان « مردان ما در ایران » در نیویورکر چاپ شد و گزارشی مفصل از کمپ های آموزشی نظامی و جاسوسی مجاهدین خلق در صحرای نوادای امریکا داد، نویسنده با منابع گوناگونی مصاحبه می کند تا صحت گزارش ها را بررسی کند. برای نمونه وی از یک مقام ارشد پنتاگـــون می نویسد که شرح می دهد چگونه مجاهدین خلق این چنین برای غربی ها کارآمد شدند.

پذیرش ورود جامعه جهانی به مسایل مجاهدین و حضور 25 ساله اش در خاک عراق شکست بزرگ استراتژیکی بود که نشان دهنده این است که هر سرکشی و قلدری مجاهدین سریعا سر از بالاترین مجامع حقوقی جهانی درآورده و این برای مجاهدین خیلی بیش از گذشته سنگین تمام میشود طوری که انسان را به یاد شعار قدیمی می اندازد که « مجاهدین زیر بار زور نمی روند مگر اینکه سمبه خیلی پر زور باشد » این داستان حکایت امروز و فردای مجاهدین و رهبر ورشکسته و در هم شکسته آنان است که هر روز مجبور به اتخاذ موضعی است که با مواضع دیروز اش در تضاد و مقابله است.

چندی پیش برای انجام کاری به تهران مسافرت کرده بودم.شهری که رجوی در رویای رسیدن به آنجا از هر اقدامی فرو گذار نکرد و بی مهابا از خون فرزندان این مملکت خرج کرد! وقتی به میدان آزادی رسیدم دقایقی به این میدان بزرگ و با شکوه خیره شدم و در افکار گذشته خودم فرو رفتم. چه بچه هایی که رجوی آنها را به عشق رسیدن به میدان آزادی و رژه در خیابانهای این میدان به ماموریتهای پوشالی و بی هدف فرستاد و به کشتن داد! چه فریادهایی که در نشستهای مختلف سر داد که میخواهم رژه ارتش آزادیبخش را در میدان آزادی مشاهده کنم!

در پی زلزله فاجعه بار و خونینی که در کشورمان رخ داده و دلهای همه ایرانیان را داغدار کشته شدگان و نگران بازماندگان کرده است , سازمان مجاهدین خلق که همیشه بر مرام سوأستفاده از خون ملت ایران زیسته, در صدد بر آمده که بار دیگر از این موقعیت پیش آمده سوأستفاده کرده و با تلاش برای جمع کردن پول به اسم کمک به زلزله زدگان و قربانیان ,ضمن تهیه پول برای مقاصد شرارت بار و تروریستی خود اقدام به پولشویی و نیزجذب ایرانیان آزاده با تحریک احساساتشان و همچنین مطرح نمودن خود در اذهان بنماید.

مجاهدین که تلاش میکردند با تکیه بر عواملی همچون نبود آب و انواع و اقسام مشکلات صنفی و زندان سازی از لیبرتی و مقایسه آن با اردوگاههای کار اجباری یک اجماع بین المللی را علیه دولت عراق سازمان دهند ولی آنچه که در عمل اتفاق افتاد بازهم رسوایی بیشتر برای رهبران مجاهدین بود و چندین ماه کار مداوم و از نزدیک مسئولین ملل متحد بوی‍ژه آقای مارتین کوبلر و برخی مقامات مسئول در امور اشرف از وزارت خارجه آمریکا باعث شد آنها هم به شناخت عمیق تری از ترفند ها و فریبکاری های مجاهدین برسند.