مطلبی با عنوان “چطور چنین کاری می کنند” از آقای ابراهیم خدابنده در سایت انجمن نجات خواندم که در مورد سوء استفاده از دین برای کنترل ذهن مخرب و عفونی کردن ذهن بود. در این رابطه از گروههایی همچون داعش که در لوای اسلام و مجاهدین خلق که در لوای تشیع اقدامات ضد انسانی شان […]
مطلبی با عنوان “چطور چنین کاری می کنند” از آقای ابراهیم خدابنده در سایت انجمن نجات خواندم که در مورد سوء استفاده از دین برای کنترل ذهن مخرب و عفونی کردن ذهن بود. در این رابطه از گروههایی همچون داعش که در لوای اسلام و مجاهدین خلق که در لوای تشیع اقدامات ضد انسانی شان را توجیه می کنند نام برده شد.
خواستم نمونه هایی از آنچه که خودم در تشکیلات مجاهدین خلق شاهد بودم و تایید کننده محتوی مطلب فوق است را ذکر کنم.
نمونه اول: در سال 1364 برای آنکه اعضایی که در تیم های ترور سازماندهی شده بودند و در تشکیلات به آن تیم ها “تیم های عملیات چریک شهری” می گفتند را از نظر ذهنی آماده ترور بکنند، جلساتی توسط مهدی ابریشمچی برگزار می شد که وی در این جلسات طوری از نیروهای وفادار به نظام صحبت می کرد که گویی آنها از صبح تا شب مشغول کشتار مجاهدین شیعه و مردم هستند. با این نشست ها در ذهن اعضای تیم های عملیاتی نسبت به حامیان نظام کینه ایجاد می کردند تا در صحنه عملیاتِ ترور دچار تزلزل نشوند.
نمونه دوم: برای توجیه خیانت بزرگ همکاری با صدام و دشمن متجاوز به کشور، رجوی در ذهن اعضا این را می کاشت که جنگ سرپوش سرکوب مجاهدین و مردم است. پس این جنگ ناحق است و باید برای انجام وظیفه دینی و ملی، با آن مقابله کرد! در نتیجه نیروهای مجاهدین خلق به نیروهای ایرانی حافظ مرز که در مقابل متجاوز ایستاده بودند حمله می کردند و آنها را به شهادت رسانده و به اسارت می گرفتند.
این در حالی بود که بعدها برای همه مشخص شد تمام آن عملیات ها در خدمات منافع و اهداف صدام بود و رجوی و برخی از سران مجاهدین مانند مهدی ابریشمچی و عباس داوری، در جلسات شان با مسئولین استخبارات عراق نام سوژه ها را دریافت و موظف به انجام آن عملیات بودند.
نمونه سوم: رجوی برای آن که کنترل کامل تشکیلات را در دست بگیرد و بتواند اعضا را همچون برده در اختیار داشته و مانع از جدایی آنها بشود، بحث “انقلاب طلاق یا انقلاب ایدئولوژیک” را پیش کشید و در زیر چتر ایدئولوژیک، “ازدواج را برای اعضای حرام” و “خانواده را کانون فساد” خواند و به اعضا “طلاق الدوام” را ابلاغ نمود.
نمونه چهارم: پس از اشغال کویت توسط عراق، وقتی بحث حمله آمریکا به عراق جدی شد رجوی با حقه بازی تلاش نمود تا از شرایط به وجود آمده بهره برداری کند و بار دیگر نیروهای سازمان را به بیعت با خودش بکشاند. رجوی برای نفراتی که سطح تشکیلاتی آنها بالاتر از عضو بود، نشست گذاشت. او بعد از بحث های سیاسی، تلاش کرد تا نیروها را به هیجان بیاورد و گفت: “ما باید آماده همه شقوق مختلف باشیم، ممکن است عراق بخواهد برای نزدیک کردن ایران به خودش ما را تحویل ایران بدهد.” سپس با تشبیه سازی فیلم «اسپارتاکوس» گفت: “در این صورت ما را تا تهران به صلیب خواهند کشید و من هم آخرین نفری خواهم بود که به صلیب کشیده می شوم. اگر می خواهید با من بمانید باید صلیب های خود را بر دوش بکشید. در غیر این صورت می توانید بروید و کسی هم مانع نخواهد شد. فقط به کسی که می خواهد برود بگویید «کوفی برو».
منظورش این بود کسی که در این مرحله از سازمان جدا شود معادل نقض عهد مردم کوفه با امام حسین (ع) عمل کرده است و به نوعی خودش را با آن امام مقایسه می کرد! با این حرف ها تقریباً تمام نفراتی که در سالن بودند اعلام کردند آماده هستند صلیب خود را بردارند. البته اگر هم کسی نظر دیگری داشت در آن فضای ایجاد شده نمی توانست چیز دیگری بگوید.
باید یادآور شوم که رجوی برخلاف وعده اش درباره افراد خواهان جدایی، اجازه نداد تا آنها از سازمان جدا شوند و آنها را به یکی از زندان های تشکیلات به نام “زندان دِبِس” فرستاد و بدترین برخوردها را با آنها نمود. این زندان به این دلیل دبس نامیده می شد که در کنار روستایی به همین نام در شمال غربی شهر کرکوک و در منطقه حفاظت شده نفتی قرار داشت. این محل یک قلعه نظامی بود که صدام به رجوی داده بود. ابتدا اسرای جنگی که خواهان جدایی بودند یا خود سازمان بدلیلی آنها را اخراج می کرد را به اینجا می فرستادند اما به مرور به زندانی برای اعضای معترض و خواهان جدایی تبدیل شد.
یکی از افرادی که در این مقطع به این زندان فرستاده شد مرحوم صمد نظری یکی از جداشدگان از تشکیلات رجوی بود که در کتابش با عنوان “رد پای اهریمن” درباره رفتاری که با او و دیگر زندانیان در این زندان صورت می گرفت توضیح داده است.
نمونه پنجم: در سال 1369 یکی از این حرکاتی که رجوی برای آن که سلطه خود را بر تشکیلات بیشتر نماید انجام داد، سوء استفاده از اعتقادات دینی اعضای مجاهدین خلق با مطرح کردن بحثی به نام “بحث امام زمان” بود.
وی در نشستی با حضور تعدادی از مسئولین مجاهدین خلق این بحث را کرده بود و به ترتیب سطح تشکیلاتی بقیه نیروها فیلم آن نشست را باید می دیدند. رجوی در این نشست با توضیحاتی درباره زندگی امام زمان (عج) و تاریخچه نواب ایشان و سوء استفاده از این حدیت که «زمین خدا هیچگاه بدون حجت نخواهد ماند»، تلویحاً خودش را نایب امام زمان (عج) معرفی کرد و حتی رو به حاضرین گفت «نانش را می خوردید، لباسش را می پوشید اما حقش را بجا نمی آورید». با این بحث او می خواست با برانگیختن احساسات مذهبی در بین نیروهای مجاهدین جایگاه خودش را محکم تر از قبل نموده و مانع از باز شدن ذهن دیگران درباره خودش بشود.
ایرج صالحی
