دو نمونه از دشمنی رجوی ها با کتاب و دانش

به مناسبت هفته کتاب می خواهم به دو نمونه از دشمنی رجوی ها با کتاب خواندن و کسب دانش اشاره کنم. نمونه اول: اواسط سال 1371 بود و مناسبات تشکیلات رجوی به سمت بسته و محدود شدن کامل حرکت می کرد. در آن مقطع هنوز کتابخانه عمومی در قرارگاه جهنمی اشرف وجود داشت. روزی به […]

به مناسبت هفته کتاب می خواهم به دو نمونه از دشمنی رجوی ها با کتاب خواندن و کسب دانش اشاره کنم.

نمونه اول: اواسط سال 1371 بود و مناسبات تشکیلات رجوی به سمت بسته و محدود شدن کامل حرکت می کرد. در آن مقطع هنوز کتابخانه عمومی در قرارگاه جهنمی اشرف وجود داشت. روزی به ما گفتند که می توانید به کتابخانه قرارگاه بروید و اگر کتاب می خواهید بردارید (هر چند مدتی بعد همان اندک زمان آزادی که داشتیم را هم از ما گرفتند و کتابخانه هم تعطیل شد). بعد از اینکه به کتابخانه رفتیم من کتاب فیزیک و زیست شناسی مربوط سال دهم رشته تجربی را به عنوان امانت گرفتم و با خودم به مقرمان آوردم تا مطالعه کنم. طی دو روز بعد از آن، شب ها قبل از ساعت خاموشی کتاب را مطالعه می کردم اما شب سوم وقتی به کمدم مراجعه کردم تا کتاب را بردارم از کتابها خبری نبود! تمام کمدم را زیر و رو کردم اما کتابها نبودند. گوشه و کنار آسایشگاه را گشتم اما باز هم چیزی پیدا نکردم. از نفرات هم آسایشگاهی پرسیدم که آیا از کتابها خبر دارند؟ اما همه آنها اظهار بی اطلاعی می کردند!

بعد از چند روز جستجو و پرس و جوی بی حاصل به مسئولم اطلاع دادم که کتابهای امانتی گم شده اند. او هم واکنش خاصی نشان نداد که برایم جای تعجب داشت چون روال کار در چنین مواردی حداقل این بود که بپرسند که چه اتفاقی افتاده و چرا گم شده است؟

چند روز بعد فرمانده مقر مان که زنی به نام زهرا گرابیان (با نام مستعار سارا) بود در حین صحبتی که با من داشت با حالتی توأم با شوخی گفت مگر وقت اضافه داری که کتاب می خوانی؟ ما کار زیاد داریم و به کارهای یگان تان برسید. به هر حال دیگر از آن کتابها خبری نشد و جالب آن که از طرف کتابخانه هم پیگیر برگشت کتابها نشدند که این امر بیشتر مرا مشکوک کرد.

مدتی از این ماجرا گذشت و من نتوانسته بودم جوابی برای گم شدن کتابها بیابم و گذشت زمان موجب شد که از فکر آن خارج بشوم. بعدها مناسبات تشکیلات بسته تر شد و نه تنها آن کتابخانه عمومی را در قرارگاه جمع کردند بلکه کتابهای موجود در کتابخانه های کوچک هر مقر را نیز جمع کرده و فقط تعداد محدودی از کتابهای دست چین شده سازمان، یا برخی مطالب از اعضای شورا که حاوی تعریف و تمجید از رجوی ها و خط و خطوط شان بود را باقی گذاشتند.

مناسبات بسیار محدود شده بود و وقت مان را نیز آنچنان پر می کردند که حتی فرصت انجام کارهای فردی هم به اندازه کافی نداشتیم چه رسد به اینکه فرصت مطالعه داشته باشیم و مستمراً از ما کار می کشیدند. هدف این بود که با پر کردن وقت مان کاری کنند که به چیزی غیر از آنچه برای مغزشویی به خوردمان می دادند فکر نکنیم. یکبار مریم رجوی در سال 1375 پس از بازگشت از پاریس رسماً در نشست عمومی گفته بود “به فرماندهان تان گفتم که چند ساعت در اختیار خود که پنجشنبه ها داشتید را منتفی کنند. بر اساس تجربه ای که با برادران مسئول در پاریس داشتیم، به فرماندهان تان گفتم آنقدر از شما کار بکشند که شب مثل جنازه بیافتید تا نتوانید فکر کنید چرا که شما به چیزهای ضد انقلابی (ضد انقلاب طلاق) فکر می کنید و منحرف می شوید”.

چند سال از موضوع گم شدن کتابها گذاشت تا اینکه یکی از بچه هایی که با هم رابطه نزدیکی داشتیم را بعد از مدت ها دیدم. او به من گفت به دستور سارا آن کتاب ها را از کمدت برداشتند. سارا می گفت “کتاب خواندن نشانه شروع بریدگی است”!!!

آنجا بود که فهمیدم کتابها گم نشدند بلکه با یک استدلال احمقانه آنها را از کمدم برداشته بودند. البته چیزی نگفتم چون مناسبات آنچنان فرقه ای شده بود که نگران عواقب آن در نشست های تفتیش عقاید موسوم به عملیات جاری بودم.

نمونه دیگر مربوط به سال 1370 بود که در جلولا بودیم. از یکی از افراد تحت مسئولم به نام هوشنگ که اسیر جنگی بود و در اردوگاه با کمک صلیب سرخ زبان انگلیسی را به خوبی فراگرفته و به آن مسلط بود خواستم که به من کمک کند تا به انگلیسی مسلط بشوم و قرار شد در اوقاتی که وقت آزاد دارد با هم کار کنیم. دو روز از شروع این ایده نگذشته بود که مسئولم مرا صدا زد و گفت چرا داری انگلیسی یاد می گیری مگر نمی دانی که انگلیسی خواندن علامت شروع بریدگی است! سپس به من گفت که دیگر اینکار را ادامه ندهم. چند روز بعد نیز سازماندهی هوشنگ را تغییر داده و به یگان دیگری فرستادند تا از هم جدا باشیم.

در مناسبات فرقه رجوی کتاب خواندن و کسب دانش یک اقدام ناپسند محسوب می شود. به همین دلیل هم سطح علم و دانش تمام کسانی که فریب این تشکیلات را خورده و به آنها پیوسته اند در بهترین حالت در همان حدی است که قبل از پیوستن به تشکیلات رجوی کسب کرده اند. زیرا بدلیل محدودیت هایی که در آن تشکیلات مخوف اعمال می شود، اعضای سازمان سالیان طولانی از علم و دانش دور هستند و بیشترِ آن چیزهایی هم که می دانستند نیز بدلیل اینکه به روز نمی شود یا مورد استفاده قرار نمی گیرد از یادشان می رود.

یکی از امدادگران یگان مان می گفت ما از مردم عادی هم درباره بیماری ها کمتر اطلاع داریم چرا که آنها از طریق تلویزیون یا وسایل ارتباط جمعی مستمراً در جریان یک سری مسائل و روش های مقابله با بیماری ها قرار می گیرند اما ما آن را هم نداریم.

رجوی ها اعضای مجاهدین خلق را برده هایی می بینند که هیچ حقی از خودشان ندارند و باید مثل یک ربات مجری دستورات آنها باشند. برای آنها علم و دانش در حدی خوب است که در خدمت منافع شان باشد، در غیر این صورت چیز بدی است و مانع از کسب آن می شوند.