خلاص شدن از دست تشکیلات گروه رجوی کار سادهای نیست. اگر عضوی تصمیم به فرار مناسبات رجوی بگیرد و موفق شود مسئولان تلاش میکنند این اتفاق را پنهان نموده و با سرپوش گذاشتن بر آن، مانع اطلاع سایر اعضا شوند. سال 90 در درگیری بیهوده ای که رجوی با ارتش عراق ایجاد کرد من از […]
خلاص شدن از دست تشکیلات گروه رجوی کار سادهای نیست. اگر عضوی تصمیم به فرار مناسبات رجوی بگیرد و موفق شود مسئولان تلاش میکنند این اتفاق را پنهان نموده و با سرپوش گذاشتن بر آن، مانع اطلاع سایر اعضا شوند. سال 90 در درگیری بیهوده ای که رجوی با ارتش عراق ایجاد کرد من از ناحیه پا مجروح شدم بطوریکه استخوان پایم شکسته شد. بعد ازاین اتفاق واقعا به این نتیجه رسیده بودم که باید هر طور شده خودم را از جهنم رجوی نجات دهم. اما مشکل درد پا نمی گذاشت. بهرحال گذشت تا اینکه همه ما را به لیبرتی منتقل نمودند و من درد پایم کمی بهتر شده بود. اما همچنان در راه رفتن سریع مشکل داشتم. دکتر عراقی هم به من گفته بود که باید هر روزساعتی را آرام آرام قدم بزنی تا ماهیچه های پایت قوی تر شود.اما با این وجود انگیزه فرار در من روز به روز قوی تر می شد و در لیبرتی فکر می کردم که چگونه می توانم فرار کنم .
من هر روز به موازات دیوار بتنی پیش ساخته لیبرتی آرام آرام قدم برای قوی ترکردن ماهیچه های پایم می زدم. در بین این دیوارها قسمتی برای عبور خودروهایی که هر روز برای خرید و کارهای دیگر رفت و آمد داشتند،باز بود. اما بطور دائم درآن قسمت چند نفر از نیروهای رجوی در حال نگهبانی بودند. یک روز 3 بعدازظهروقتی همه برای ورزش رفته بودند و من هم به تنهایی مشغول قدم زدن در کنار دیوار حائل و سربازان عراقی بودم تا اینکه درهمین حین ناگهان اتفاقی افتاد که اصلاً انتظارش را نداشتم .
من دیدم یکی از نگهبانان به پشت کانکس رفته و مشغول کار دیگری شده و نگهبان دوم هم به کانکس تکیه داده و خوابش برده است. با خودم گفتم: بهتر از این فرصت پیدا نمیشود! چرا باید تا شب صبر کنم؟
به همین خاطر تصمیمم را گرفتم. با همان پای درد از همان قسمت و درست درچند قدمی نگهبانان مجاهدین به سمت موضع سربازان عراقی که در فاصله حدودا 100 متری ما بود حرکت کردم. حدودا 20 متر از نگهبانان مجاهدین دورشدم که به یکباره نگهبانی که خواب بود بیدار شد. وی بلافاصله سر و صدا راه انداخت و نفردوم هم به کمکش آمد و به سرعت به سمت من دویدند. وقتی رسیدند آنها تلاش کردند به زور مرا به سمت داخل لیبرتی برگردانند، اما مقاومت کردم و اجازه ندادم مرا با خود ببرند.
با شروع درگیری میان من و آن دو نگهبان مجاهدین چند نفر دیگر از مسئولان تشکیلات نیز برای کمک به آنها وارد ماجرا شدند تا مانع رسیدن من به نیروهای عراقی شوند؛ اما چون عرب زبان بودم با داد وفریاد از سربازان عراقی کمک خواسته و گفتم نگذارید اینها مرا برگردانند و خوشبختانه آنها هم هرطور شده مرا ازدست عوامل مجاهدین نجات و نزد خودشان بردند و این چنین تلاش عوامل رجوی به نتیجه نرسید .
فرار من از جهنم رجوی ظاهرا رهبران مجاهدین را شوکه کرده بود چون مدتی بعد، یکی دیگر از اعضا موفق به فرار شد و فرصتی پیش آمد تا با او ملاقات کنم. در نخستین دیدار، با خنده از من پرسید:
رستم می دانی بعد از فرارتو چی شد؟ وی در ادامه خندید وگفت: دم و دستگاهشون بههم ریخت! وقتی تو فرار کردی، زمان ورزش آزاد بود وهمان لحظه همه متوجه فرار تو شدند و به همدیگه میگفتند: رستم هم رفت! به همین خاطرکنترل اوضاع از دست مسئولین در رفته بود و حسابی شوکه شده بوند . بعد از تو من هم از روی جراتی که تو به خرج دادی، انگیزه گرفته و تصمیم به فرار گرفتم. بهرحال خدا را شکر که الان هردو نجات پیدا کردیم ولی واقعا حیفم می آید که چرا سالیان از عمرمان را بیهوده در تشکیلات هدر دادیم.
من هم که هنوز در شوق رسیدن به دنیای آزاد بودم حرف دوستم را تائید و به وی گفتم همه ما گذشته دردآوری داشتیم اما مهم این است که توانستیم از آن جهنم خود را نجات دهیم.
آری گاهی یک تصمیم برای آزادی، نهتنها مسیر زندگی یک انسان را تغییر میدهد، بلکه میتواند به دیگران هم نشان دهد که راه رهایی وجود دارد.
رستم آلبوغبیش














