در نشست ها مسئولین به ما گفتند: که همه خواهران درخواست خود سوزی شان را به ما دادند تا برای خواهر مریم بفرستیم و منظورشان تکان دادن ما بود! بعدا همۀ ارتش آزادیبخش در عراق یعنی همه ماها هم کتبا درخواست خودسوزی دادیم. البته که نه مسعود رجوی دستور مستقیم خود سوزی داده بود و نه تشکیلات چنین دستوری را صادر کرده بود ولی غیر مستقیم دستوری را صادر کردند که عدۀ زیادی قصد انجام خود سوزی را کرده، و تعدادی نیز خود را سوزاندند.

منظور ازطرح پرسش های بالا، دیدن نظرات عجیب درنوشته ایست که امضای آقای رضا قبرسی داشته و سرتیتر نوشته” دو رهبر، یک استراتژی” نام دارد که هرچه بیشتر به متن آن دقیق تر شدم، چیزی جز شاهکار تراوشات حماقت یک مغز انسانی رادرآن ندیده وناچار خواستم که با نقل گفته های این هموطن” قبرسی”، تعدادی ازمردم رانیز دراین حیرت خود شریک سازم!

اینکه جریان های مورد اشاره شما کاری کردند که کمتر ازشما تلفات بدهند ومجبور به روی آوردن به ترور و… نشوند، حداقل یک گام دراین خصوص ازشما موفق تر وجلوترند! اگر قراربود که آنها هم مثل شما دربرابر سیل بنیان کن مردمی که آن نوع انقلاب را می پسندیدند وتقریبا هیچ مخالفتی را با آن برنتافته وحاضر به ریشه کن کردن هر براندازی بودند، مقاومت کرده وسرانجام سر ازعراق متخاصم درآورده ودرادامه ی این گام کج، به نوکری اسرائیل وعربستان و… تن بدهند، آنها خوش شانس تر ازشما بوده اند!

هدف از این موضوع، ویژه سازی برای خود از سوی رجوی بود تا براساس تافته های تکاملی، خود را شخصیت دست نیافتنی و صاحب فیض و کمال بنمایاند. اصلا در تشکیلات کاری می کردند تا رجوی، سالانه فقط یک یا دوبار در صحنه ظاهر شود تا درادامه تابو سازی و شخصیت پرستی، جایگاه و ابهت آن در میان نفرات شستشوی مغزی شده حفظ و حتی افزایش یابد. در متون آموزشی در پذیرش های 82 و 83 نیز حرف و سخنی از بنیان گذاران نبود هرچه بود این مطرح می شد که برادر!!! سازمان را نجات داد. یعنی موج سواری و دزدیدن رهبری سازمان تا آن حد که بتواند قاف همکاری با ساواک را در وجودش التیام دهد.

فوبیا به آن نوع مرض روانی گفته میشود که انسان از چیزهای عملا غیر خطرناک می ترسد و انواع متعدد دارد: وحشت ازدیدن یک گربه، ترس از ارتفاع، ترس از یک مار آبی که سمی ندارد، ترس ازحضور دریک جمع و… که بنظر می رسد فوبیا وترس رجوی ها ازنوع دیدار اعضایش با خانواده هاست (ترس از حضور درجمع)! اگر حالت اول درستتر است، که ظاهرا اینطور بنظر می رسد، رجوی وگماشتگان دست اولش باید نشسته وبحال خود گریه کنند!

خودسوزی , خود کشی , دعوا و… سراپای تشکیلات رجوی را فراگرفت و چون درب بسته بود و قولی که به نفرات داده بودند عملی نشده بود و ایدئولوژی چپ مارکسیست وجود خارجی نداشت وتنها رابطه فرقه ای در مناسبات بود که لمس میشد , دیگر نیاز نبود بگویی سازمان وجود ندارد و ما مثل فرقه ها هستیم چون همه چیز روشن و واضح بود و از تناقضات همه روشن بود که دیگر ایدئولوژی روی نفرات تاثیر ندارد. اگرچه مریم , مسعود را به عنوان رهبرعقیدتی معرفی کرده بود اما چاقوی رهبری عقیدتی دیگر برش نداشت چرا؟

اظهار نظر وتحلیل هرآنچه که در منطقه وحتی جهان میگذرد و سعی در اثر گذاری برآنها درراستای حفظ امنیت ملیبا قید برهم نزدن امنیت دیگران، ازحقوق دیپلماتیک و شناخته شده ی سران هرکشور است وشما کشوری را پیدا نخواهید کرد که این پرنسیب ها را با الکی خوش بودن به کناری نهد!

در سخنرانی های رجوی با نفوذ کلام فوق العاده ای که داشت سعی می کرد ما را از یک پروسۀ وضعیت ذهنی فعال به سمت شرایط غیر فعال سوق دهد. ما بدون داشتن هر گونه واکنش یا قدرت ارزیابی می شندیم و می دیدیم رفته رفته ما قدرت تحلیل منطقی، قضاوت مستقل و تصمیم گیری بر اساس وجدان و آگاهی خود را نسبت به هر آنچه با آن برخورد می کنیم، از دست می دهیم. ما مرزهای بین آنچه مایل هستیم واقعیت داشته باشد، با آنچه که واقعا حقیقت دارند را گم می کردیم. به ما آموخته شده بود که خویشتن ما و خویشتن دیگران خویشتن یک نفر، یعنی مجاهد خلق است.

اگر اهل مطبوعات و اینترنت باشید، روزی را مشاهده نمیکنید که رسانه های باند مافیایی رجوی، درمورد لزوم برداشته شدن رژیم بشار اسد، رژیمی که علیرغم ضعف هایش لااقل هرگز دستی دربنیادگرایی مذهبی نداشته است، اصرار فراوان نداشته باشد و ارتش آزاد سوریه، دوستان سوریه، ائتلاف ملی را آلترناتیوی بجای آن معرفی کرده وآنگاه این وآن را متهم بکنند که بعنوان مسئولین کشور خاص، درامور دیگران دخالت میکنند و وگویا که دخالت رجوی واربابانش ازنوع دیگری بوده وازنوع دخالت ها وویرانگری های” خوب” است!

چند روز پیش مطلع شدیم که دو تن از اعضای ناراضی و بستوه آمده سازمان در اقدامی شجاعانه موفق به فرار از کمپ ترانزیت شده اند ضمن تبریک صمیمانه به این دوستان آرزومندیم تحولات و اتفاقات مبارک و چشمگیر تری را در این خصوص بیش از پیش , شاهد باشیم. ولی آنچه مهم است و بایستی بیشتر مورد توجه قرارگیرد, فرو رفتن اعضای حاضر در تشکیلات و کمپ ترانزیت در یک خودسانسوری غیرقابل حل است که هر روز بیش از پیش در منجلاب دغلکاری ها و تبعات خیانت های سازمان غرق میشوند.

گماشتگان رجوی طی این روزها وقتی قلمی بدستشان داده میشود، بانوشتن مقدماتی برای مطلب شان، بلافاصله سراغ عزاداری رفته وازحضوراعضای خانواده هایی دراطراف کمپ ترانزیتی لیبرتی که عزیزان دربندی درآن کمپ تبدیل شده به اسارتگاه وآزمایشگاه شستشوی مغزی این گرفتاران دارند، رفته وبا ممکن ترین کلمات رکیک، آنها را بباد ناسزا میگیرند که چرا میخواهند ازابتدائی ترین حقوق خود که درخواست ملاقات با این اسراست، بهره مند شده ومانع تکامل تاریخ بشری بدست رجوی ها گردند!

با اندوه فراوان اطلاع یافتیم که آقای علی طهماسب پور پدر گرامی خانم ناهید طهماسب پور (ازگروگان های فرقه ی رجوی در آلبانی)، درفراق فرزند اسیرش ناهید وپس ازتحمل سال ها دوری از این فرزند دلبندش، دار فانی را وداع گفته است. آقای علی طهماسب پور ازاعضای صمیمی وفعال انجمن نجات استان آذربایجان شرقی بوده واین انجمن درگذشت اورا فقدان بزرگی برای خود دانسته واین حادثه دردناک را به تمامی اعضای خانواده او و اعضای انجمن نجات استان آذربایجان شرقی تسلیت گفته و دوام عمر وسلامتی آنها را ازصمیم قلب آرزو میکند.