“بستن خیابان با آتش” این روزها ترجیع بند تمام اخبار مجاهدین خلق از اعتراضات در ایران است. در تعاریف سیاسی و اجتماعی این نوع کنشها، رفتاری مسالمت آمیز تلقی نمیشود. هرچند که در چارچوب اعتراضات، این گونه رفتارها میتواند، تاکتیکی برای جلب توجه، ایجاد اختلال در نظم عمومی و افزایش فشار بر حکومت باشد. اما […]
“بستن خیابان با آتش” این روزها ترجیع بند تمام اخبار مجاهدین خلق از اعتراضات در ایران است. در تعاریف سیاسی و اجتماعی این نوع کنشها، رفتاری مسالمت آمیز تلقی نمیشود. هرچند که در چارچوب اعتراضات، این گونه رفتارها میتواند، تاکتیکی برای جلب توجه، ایجاد اختلال در نظم عمومی و افزایش فشار بر حکومت باشد. اما با توجه به سوابق مجاهدین خلق، این رفتارها اقداماتی خشونت آمیز و تحریک کننده هستند که پتانسیل آسیب رساندن به اموال عمومی و خصوصی، ایجاد خطر برای شهروندان و تشدید درگیریها را دارد.
تشکیلات مجاهدین خلق به عنوان سازمانی چریکی و معتقد به مشی مسلحانه، سوابق بیشماری از اقدامات تروریستی، بمبگذاری، قتل و حمله به شهروندان بیگناه و مقامات حکومتی حتی آمریکایی دارد. سوابقی که در کارنامه فعالیتهای این تشکیلات از سوی نهادهای بین المللی ثبت شده است.
اگر چه در حال حاضر این سازمان ادعا میکند که به “تغییر مسالمت آمیز رژیم” در ایران باور دارد، گزارشهای رسانههای خود تشکیلات مجاهدین خلق و تحلیلهای دیگر رسانهها نشان میدهد که “کانونهای شورشی” وابسته به مجاهدین، همچنان به اقدامات تحریک آمیز، گاه خشونت آمیز از جمله تخریب اموال عمومی و درگیری با شهروندان و نیروهای امنیتی دست میزنند.
این تناقض بین ادعای “مبارزه مسالمت آمیز” و “پراتیک خشونت آمیز” کانونهای شورشی، به ویژه با تاکید بر اقداماتی چون “بستن خیابان با آتش” نشاندهنده تلاش سران مجاهدین خلق برای به خشونت کشاندن اعتراضات و بهرهبرداری از نارضایتی مردمی برای اهداف خود است.
بنابر متن صریح رسانههای مجاهدین خلق در تشریح “پراتیک کانونهای شورشی” ، خشونت پرهیزی که برخی معترضان و مخالفان حکومت ایران بر آن تاکید دارند، “راهی انحرافی” است. این دیدگاه مجاهدین خلق این تحلیل را تقویت میکند که آنها خشونت را ابزاری برای دستیابی به اهداف سیاسی خود میدانند و از هر فرصتی برای تشدید درگیریها استفاده میکنند.
برای نمونه تصاویری از حضور افرادی که به ناگاه در میانه معترضین بازار با فریادهای پرشور و به آتش کشیدن سطلهای زباله و دیگر اموال عمومی راه خیابان را میبندند، حاصل همین رویکرد است. عملی کردن این اقدامات عمدتا از طریق تطمیع مزدوران مجاهدین خلق در ایران از سوی عوامل سایبری مجاهدین خلق در آلبانی انجام میشود.
رفتارهای خشونت آمیزی که از سوی کاربران آلبانی به فریبخوردگان ایرانی دیکته میشود، دو پیامد مهم و آسیب زا دارد. نخست آنکه اعتراضات مدنی و مطالبات مردمی به سادگی به حاشیه برده میشود و دوم آنکه موجب میشود که اعتراضات به اغتشاشات تبدیل شود و در بسیاری موارد معترضین واقعی به اغتشاشگر تقلیل داده شوند و به قربانگاه دستگیری و مجازات کشانده شوند.
به نظر میرسد که عبارت “بستن خیابان با آتش” دستورالعملی است که فرماندهان سایبری برای همه مزدوران خود در شهرهای ایران صادر کردهاند. این جمله به روشنی نشان میدهد که خشونت طلبی ذاتی مجاهدین خلق هیچ گاه کنار گذاشته نشده است و این تشکیلات همواره کارکرد ضد خلق داشته است. تناقضی که نه تنها در نام مجاهدین خلق متبلور شده است بلکه در نیم قرن سابقه فعالیتهای این تشکیلات در بزنگاهای مهم تاریخی ایران ثابت شده است.
مزدا پارسی
