شما از ایران بدون اعدام، پایان شکنجه و رعایت حقوق بشر سخن میگویید. اما یک سؤال اساسی دارم: این حقوق بشر شامل اعضای سازمان خودتان هم میشود یا فقط برای سخنرانی در کافه تریاها و کلوپهای اروپایی است؟ من ۳۵ سال در مناسبات سازمان مجاهدین حضور داشتم و آنچه میگویم بخشی از تجربه شخصی خودم […]
شما از ایران بدون اعدام، پایان شکنجه و رعایت حقوق بشر سخن میگویید. اما یک سؤال اساسی دارم: این حقوق بشر شامل اعضای سازمان خودتان هم میشود یا فقط برای سخنرانی در کافه تریاها و کلوپهای اروپایی است؟
من ۳۵ سال در مناسبات سازمان مجاهدین حضور داشتم و آنچه میگویم بخشی از تجربه شخصی خودم است.
به سال ۱۳۷۰ برگردیم.
من شخصاً در نشستی حضور داشتم که مسعود رجوی اعلام کرد رضا ( فامیل ایشان محفوظ است)… به دلیل داشتن رابطه با یک خانم، با وجود رضایت دو طرف، مستحق حکم اعدام است.
خانم رجوی، شما که امروز از لغو اعدام دفاع میکنید، درباره چنین حکمی چه پاسخی دارید؟ آیا هیچوقت لغو آن را اعلام کردید؟
اما حقوق بشر فقط مسئله اعدام نیست! من در تمام آن سالها حتی اجازه نداشتم تلفن همراه شخصی داشته باشم. برای صحبت آزادانه با خانوادهام محدودیت داشتم و خانوادهام نیز هرگز نتوانستند آزادانه وارد اشرف شوند و با من ملاقات کنند. آیا بعنوان یک انسان حقم نبود؟
آیا تماس یک فرزند با پدر و مادرش هم باید با اجازه رهبری سازمان باشد؟
ماجرای فوت مادرم را چگونه فراموش کنم؟
شش ماه پس از فوت مادرم خبر را به من دادند. بهجای اینکه اجازه بدهند در آرامش سوگواری کنم، به مدت یک هفته، شبانهروز مرا به نشست میبردند و میگفتند: بیا و صفر صفر کن!
خانم رجوی، آیا فشار شبانهروزی بر انسانی که تازه خبر مرگ مادرش را شنیده، مصداق شکنجه روحی نیست؟
ماجرای پدرم نیز فراموشنشدنی است.
وقتی پدرم به نوری المالکی نامه نوشته بود و خواستار آزادی فرزندش شده بود، سازمان به من گفت با خانوادهات تماس بگیر. اما این تماس به یک ماه نشست و بازخواست تبدیل شد.
حتی سه جلسه مرا نزد فرشته یگانه بردند و از من میخواستند پدرم بیاید و نامهاش را پس بگیرد!
آخر پدر من چه گناهی کرده بود؟ مگر مسعود و مریم رجوی مرا به دنیا آورده و بزرگ کرده بودند که پدرم برای دفاع از فرزندش باید از آنها اجازه میگرفت؟
خانم رجوی! چند سؤال روشن دارم:
اگر مخالف اعدام هستید، درباره حکم اعدام اعلامشده در نشست سال ۱۳۷۰ چه میگویید؟
اگر مدافع حقوق بشر هستید، چرا اعضایتان از حق تماس آزادانه با خانواده محروم بودند؟
اگر به شفقت و انسانیت باور دارید، چرا با انسانی که خبر مرگ مادرش را شنیده بود چنین برخوردی شد؟
و اگر خانواده را محترم میشمارید، چرا نامه یک پدر برای آزادی فرزندش باید بهانه فشار بر همان فرزند شود؟
خانم رجوی، حقوق بشر را نمیتوان فقط پشت تریبون مطالبه کرد!
کسی که برای مردم ایران آزادی میخواهد، باید ابتدا به آزادی و حقوق اعضای خودش احترام بگذارد. من از شما شعار نمیخواهم؛ پاسخ میخواهم. رنج و خاطرات اعضای سابق را هم نمیتوان با چند جمله زیبا درباره حقوق بشر پاک کرد.
حمید آتابای














