در کوچهپسکوچههای پرمهر و صمیمانهی شهرستان اوز در استان فارس، روزگاری جریان داشت که صفا، سادگی و مهربانی در آن موج میزد. حاج عبدالله بصیری، پدر بزرگوار ایرج بصیری، وقتی از روزگار کودکی فرزندش یاد میکند، لبخندی توأم با دلتنگی بر لبانش مینشیند. او پسرش ایرج را نه تنها کودکی پرانرژی و سرزنده، بلکه انسانی […]
در کوچهپسکوچههای پرمهر و صمیمانهی شهرستان اوز در استان فارس، روزگاری جریان داشت که صفا، سادگی و مهربانی در آن موج میزد. حاج عبدالله بصیری، پدر بزرگوار ایرج بصیری، وقتی از روزگار کودکی فرزندش یاد میکند، لبخندی توأم با دلتنگی بر لبانش مینشیند. او پسرش ایرج را نه تنها کودکی پرانرژی و سرزنده، بلکه انسانی با قلبی سرشار از رأفت و مهربانی نسبت به تمام موجودات زنده توصیف میکند.
ایرج همیشه دوستانش را جمع میکرد و در کوچه با اتفاق بچههای محل مشغول بازی فوتبال بود.
اما آنچه بیش از هر چیز خاطرهی ایرج را در ذهن پدر و خانواده ماندگار کرده است، نه فقط بازیهای کودکانه، بلکه نگاه ژرف و عاطفی او به طبیعت و پرندگان بود.
وقتی که پرندههایی مثل قمریها و گنجشکها به حیاط خانه میآمدند، همیشه به همه افراد خانواده میگفت که این پرندهها به این خانه پناه آوردهاند و هیچ کس نباید آنها را اذیت کند. این خانه باید محل امن آنها باشد.

پدر ایرج بصیری













