اشک تمساح تشکیلات مجاهدین خلق برای ورزشکاران

فرقه مجاهدین این روزها خبر دریافت جایزه مگنیتسکی برای جواد وفایی ثانی، ورزشکار زندانی، را با آب‌وتاب در رسانه‌های خود منتشر می‌کند و تلاش دارد از این موضوع برای پیشبرد اهداف تبلیغاتی و سیاسی خود بهره‌برداری کند. اما نکته‌ای که سران این فرقه نمی‌خواهند به آن اشاره کنند، رفتار و عملکرد گذشته خودشان در قبال […]

فرقه مجاهدین این روزها خبر دریافت جایزه مگنیتسکی برای جواد وفایی ثانی، ورزشکار زندانی، را با آب‌وتاب در رسانه‌های خود منتشر می‌کند و تلاش دارد از این موضوع برای پیشبرد اهداف تبلیغاتی و سیاسی خود بهره‌برداری کند. اما نکته‌ای که سران این فرقه نمی‌خواهند به آن اشاره کنند، رفتار و عملکرد گذشته خودشان در قبال جوانان و ورزشکاران ایرانی است.

تشکیلاتی  که امروز خود را مدافع ورزشکاران و جوانان معرفی می‌کند، ابتدا باید درباره کارنامه خودش پاسخگو باشد. همین تشکیلات با وعده‌ها و فریب‌های مختلف، جوانان زیادی را از زندگی عادی، تحصیل، ورزش و آینده‌شان دور کرد و آن‌ها را در خدمت اهداف سازمانی خود قرار داد.

چگونه می‌توان مدعی دفاع از جوانان بود، اما در عمل از احساسات، استعدادها و آینده آن‌ها برای پیشبرد اهداف تشکیلاتی استفاده کرد؟

 آنچه خودم از نزدیک تجربه کردم…

من این تناقض را از نزدیک تجربه و لمس کرده‌ام. سالیان طولانی در مناسبات این تشکیلات حضور داشتم و رفتار سران آن با ورزشکاران ایرانی را با چشمان خود دیدم.
در آن دوران، مسئولان فرقه نه‌تنها احترام و اعتباری برای ورزشکاران ایرانی قائل نبودند، بلکه اغلب به آن‌ها برچسب “مزدور رژیم” می‌زدند و جایگاهشان را زیر سؤال می‌بردند.
در داخل تشکیلات، مسابقات ورزشی ایران هیچ‌گاه از تلویزیون پخش نمی‌شد. حتی اگر عضوی درخواست تماشای یک مسابقه مهم ورزشی را مطرح می‌کرد، با برخوردهای تند تشکیلاتی روبه‌رو می‌شد.
دلیل این رفتار روشن بود؛ سران فرقه تحمل نداشتند اعضا به موضوعاتی خارج از فضای سیاسی و تبلیغاتی تشکیلات علاقه نشان دهند.

 ورزش؛ سرگرمی ممنوع در نگاه رجوی!

مسعود رجوی نیز در نشست‌های عمومی بارها از ورزشکاران ایرانی انتقاد می‌کرد و می‌گفت آن‌ها با سرگرم کردن جوانان به ورزش، ذهنشان را از مبارزه دور می‌کنند.
این نوع نگاه نشان می‌داد که از نظر او، حتی ورزش و علاقه مردم به قهرمانانشان نیز باید در خدمت اهداف تشکیلات باشد. هر علاقه‌ای که خارج از چارچوب تشکیلات قرار می‌گرفت، با مخالفت و برخورد روبه‌رو می‌شد.

 امروز؛ تغییر چهره یا فرصت‌طلبی تبلیغاتی؟

حالا همان تشکیلاتی که روزگاری ورزشکاران ایرانی را با برچسب‌های مختلف تخریب می‌کرد و اجازه تماشای مسابقات ورزشی را به اعضای خود نمی‌داد، ناگهان مدعی حمایت از ورزشکاران شده است!
واقعاً چگونه می‌توان این تغییر رفتار را باور کرد؟ آیا سران فرقه به حقوق ورزشکاران علاقه‌مند شده‌اند یا فقط به دنبال فرصتی تازه برای تبلیغات خود هستند؟
موضوع فقط جواد وفایی ثانی نیست؛ مسئله این است که فرقه رجوی از گرفتاری و رنج انسان‌ها برای اهداف تبلیغاتی خود استفاده می‌کند. نباید اجازه داد سرنوشت چنین افرادی به ابزار تبلیغات یک تشکیلات تبدیل شود.

تشکیلاتی که حتی تحمل علاقه اعضای خود به ورزش و قهرمانان ایرانی را نداشت، امروز چگونه مدعی دفاع از حقوق ورزشکاران شده است؟
واقعیت این است که فرقه رجوی تا زمانی به یک انسان توجه می‌کند که بتواند از نام و سرنوشت او برای اهداف خود استفاده کند.
دیروز ورزشکاران ایرانی را تخریب می‌کردند و امروز از نام و گرفتاری آن‌ها برای تبلیغات خود بهره می‌برند. این رفتار چیزی جز فرصت‌طلبی سیاسی نیست.
جوانان ایرانی به احترام، آزادی و آینده‌ای مستقل نیاز دارند؛ نه به تشکیلاتی که یک روز علاقه و استعداد آن‌ها را نادیده می‌گیرد و روز دیگر از سرنوشتشان نردبان تبلیغاتی می‌سازد.

داریوش قنواتی