نزدیک به 40 سال است که فقط یک زوج در سازمان مجاهدین خلق وجود دارد. و آن مسعود و مریم است. در گزارش “خروج ممنوع” دیده بان حقوق بشر در مارس 2005 و موسسه تحقیقات دفاعی ملی آمریکا (رند)، نیز تصریح شده است که تجرد اجباری در این سازمان یک روال قانونی و یک مورد […]
نزدیک به 40 سال است که فقط یک زوج در سازمان مجاهدین خلق وجود دارد. و آن مسعود و مریم است.
در گزارش “خروج ممنوع” دیده بان حقوق بشر در مارس 2005 و موسسه تحقیقات دفاعی ملی آمریکا (رند)، نیز تصریح شده است که تجرد اجباری در این سازمان یک روال قانونی و یک مورد مهم از نقض حقوق بشر است.
طرح عقیم کردن زنان، یکی از علل سلب حقوق فردی، یک جنایت و نسل کشی و از جمله علل ماندگاری در این سازمان تروریستی و قرون وسطائی است.
ازدواج برای تک تک آنان ممنوع است و فقط میتوانند احساسات زنانگی خود را وقف رهبر سازمان و شخص مسعود رجوی کنند. آنان حق ازدواج نداشته و ندارند.
در سالهای اولیه تأسیس گروه، همه اعضا اعتقاد داشتند که زن اصلاً نمیتواند در جریان مبارزات باشد. تا این که ساواک طرحی برای مقابله با اقدامات مجاهدین خلق تهیه کرد. در این طرح به همه بنگاههای معاملات املاک کشور دستور داده شد تا هر خانهای به مرد مجرد اجاره میدهند، اطلاعات آن را در اختیار ساواک قرار دهند. با این شرایط نیروهای مجاهدین خلق دیگر نمیتوانستند خانه تیمی اجاره کنند. اینجا بود که پای خانم ها هم به این گروه باز شد.
در واقع زنان فقط برای پوشش دهی مردان و وانمود به این موضوع که همسر اعضای سازمان هستند، وارد سازمان مجاهدین خلق شدند.
اینگونه بود که کوچکترین بارقههای امید به زندگی و نجات از این سازمان تروریستی، در وجود تک تک زنان سازمان از بین برده شد و آنها را به بردگی مادام العمر و مرگ در این سازمان، محکوم کرد.
مسعود زنان سازمان را بی آبرو کرده است، به زنان منتخب خود ، تجاوز کرده است.
در صحبتهای پیش رو، به این مسئله بیشتر می پردازیم.
محمدرضا مبین
