خاطرات قلعه اشرف – قسمت چهاردهم

ترس ناخودآگاه و غیر ارادی و عدم اعتماد به نفس جزئی از خصوصیات همیشگی افراد مستقر در قرارگاه اشرف بود. در واقع در یک پروسه درازمدت علائق و احساسات انسانی افراد را به تدریج کمرنگ و در درازمدت از بین می بردند. به عبارتی فضایی بوجود آمده بود که نیروها به مثابه یک ابزار مکانیکی در آمده بودند

کمپ اشرفهمکاری با رژیم جنایتکار و ضد بشری صدام

این یک واقعیت بود که گروه رجوی در زمان جنگ برای گرفتن امکانات مالی و نظامی آشکارا به رژیم صدام کمک می کرد و نقش ستون پنجم را برای آن رژیم بازی می کرد. تشکیلات رجوی از طریق شناسائی در مرزهای ایران و همچنین در داخل کشور و جمع آوری اطلاعات و ارسال آن به مقامات ارتش عراق فعالیتی همه جانبه و گسترده داشت. من گاهی بنا به مناسبت هائی حین حضور در برخی جلسات فرماندهان و مسئولین قرارگاه اشرف به طور اتفاقی صحبت های آنان را می شنیدم که در مورد شیوه های جمع آوری اطلاعات در مرزها و داخل ایران بحث می کردند و در مورد به اسارت در آوردن سربازان ایرانی و تحویل آنان به عراقی ها توضیحاتی می دادند. نقش سازمان به رهبری رجوی در جنگ کویت و همکاری با رژیم صدام و سرکوب ملت عراق بسیار بارز و آشکار بود. در آن هنگام نیروهای سازمان با تجهیزات سنگین و زرهی ها در مرز خسروی و قصر شیرین و شمال عراق تجمع کرده و با پیشمرگان کرد در منطقه کلار، طوز و کفری درگیر شدند و چهل تن از نیروهای سازمان نیز در این درگیریها کشته شد. آماری که مسئولین قرارگاه اشرف در میان جمع افراد قرارگاه به آن اقرار کردند. در این رابطه عزت ابراهیم معاون صدام از رجوی و سازمانش تقدیر کرد و اعلان کرد که اگر گروه رجوی به مقابله با مبارزان کرد نمی رفت و آنان را سرکوب نمی کرد رژیم صدام با معضل بزرگی روبرو می شد.

در مقابل این خوش خدمتی، رژیم صدام بعد از جنگ کویت مقدار معتنابهی پول و تجهیزات نظامی در اختیار رجوی گذاشت. همچنین رهبری سازمان در سال 1991میلادی نیروهای سازمان را به جنوب عراق فرستاد تا در سرکوب خونین شورش شیعیان جنوب عراق شرکت کنند. که در این رابطه سه تن از فرماندهان رده بالای خود را نیز از دست داد. البته رهبری سازمان در توجیه سرکوب مبارزان ملت عراق توجیه می کرد که سازمان جهت دفاع از خود مجبور شده با آنان درگیر شود. اما این موضوع واقعیت نداشت بلکه سازمان و رهبری آن طی یک برنامه ریزی از قبل طرح ریزی شده که من شاهد آن بودم به نفع رژیم صدام در این درگیریها شرکت کرد. و بدین ترتیب رجوی انرژی و پتانسیل هواداران و نیروهای سازمان را در تضاد با منافع ملت ایران و به نفع بیگانگان و دشمنان منفور آن چون صدام مستبد و جنایتکار به هرز برد و تلف کرد.

البته مزدوری شخص رجوی و سایر سردمداران سازمان چون عباس داوری و… برای دستگاههای اطلاعاتی و امنیتی عراق اظهر من الشمس بود.و بر همگان آشکار. به طوریکه بارها سران سازمان در نشست های عمومی و لایه ای نیز بر این امر با افتخار اقرار می کردند و جاسوسی برای دستگاههای مخوف اطلاعاتی رژیم صدام حسین را جزئی از افتخارات خویش بر می شمردند و ابائی از طرح این مسائل در بین نیروها نداشتند.

نقض سیستماتیک حقوق بشر،اختناق، شکنجه وکشتار افراد در قرارگاه اشرف

فضای حاکم بر قرارگاه اشرف به ظاهر پاک و صمیمی و دوستانه بود. ولی در بطن مناسبات و روابط حاکم بر قرارگاه اشرف فاشیسم در تمامی ابعاد آن جاری و ساری بود. در ابتدای ورود به قرارگاه و در برخوردهای اولیه فکر می کردم که اینجا دنیای دیگری است و نزدیکتر از دوست و آشنا و اعضای خانواده ام مسئولین قرارگاه هستند.ولی به مرور زمان پی بردم که ماهیت آنان غیر از گفتار و رفتار ظاهری شان است.برای مثال در ابتدای ورود هر فردی به آنجا تمامی امکانات را در اختیار او قرار می دادند و رفتار خوبی از خود نشان می دادند و در هنگام درخواست و یا بیان نیاز، بیش از حد به فرد رسیدگی می کردند و با زبان چرب و نرم طوری با فرد حرف می زدند که او را مدیون خود نموده و به ناچار آدمی را به هر نوع کاری راضی کنند. در عین حال روابط افرادرا با هم طوری تنظیم می کردند تا نسبت به همدیگر بدبین و مشکوک شوند و هر گونه رفتار و گفتار دوستان و همرزمان خود را به مسئول مافوق خویش گزارش کنند. به افراد در نشست های فردی و جمعی القاء می کردند که به جز مسئولین خود به کسی اعتماد نکنند و با همدیگر محفل نزنند. به همین دلیل کسی جرئت طرح دیدگاهها و تمایلات درونی اش در برابر هیچکس حتی نزدیکترین دوستانش را نداشت. زیرا اگر حرفی و یا سخنی بر خلاف قوانین نانوشته قرارگاه اشرف به میان می آورد چند دقیقه بعد به فرماندهان بالا گزارش می شد.درک این فضا باعث به خود فرو رفتن افراد و خود سانسوری وحشتناکی شده بود. همیشه حرفهای اصلی و ناگفته فرد در درونش باقی می ماند و افراد به ناچار در مورد مسائل فرعی و یا کاری سخن می راندند. ترس ناخودآگاه و غیر ارادی و عدم اعتماد به نفس جزئی از خصوصیات همیشگی افراد مستقر در قرارگاه اشرف بود. در واقع در یک پروسه درازمدت علائق و احساسات انسانی افراد را به تدریج کمرنگ و در درازمدت از بین می بردند. به عبارتی فضایی بوجود آمده بود که نیروها به مثابه یک ابزار مکانیکی در آمده بودند و جز به کار و مسئولیت محوله فکر نمی کردند.شگرد سران سازمان در این رابطه بهره برداری هر چه بیشتر از ساعات و لحظات نیروها بود تا آنان فرصت فکر کردن و یا بیان تمایلات قلبی خویش را نداشته باشند و به غیر از اهداف برنامه ریزی شده تشکیلات به چیز دیگری نیاندیشند. سران سازمان و به خصوص رجوی و مریم عضدانلو بارها در نشست های مختلف از صداقت و فداکاری حرف می زدند و در این زمینه به خودشان امتیاز می دادند.در حالیکه هیچ صداقت و اعتمادی در کار نبود و آنان حتی بهره ای اندک از آن نبرده بودند. اگر آنان واقعا صادق بودند باید هر اتفاقی را که در داخل قرارگاه اشرف و یا خارج از مناسبات می افتاد به نیروها و افراد صادق و فداکار خودشان اطلاع می دادند در حالی که تمامی رویدادهای مربوط به سازمان و کشورمان ایران را مخفی می کردند و یا به صورت حداقلی و کاملا تحریف شده انعکاس می دادند. و در بسیاری مواقع تحولات مغایر با اهداف سران سازمان را توجیه می کردند. فاکت ها و نمونه های زیادی وجود دارد از جمله وقتی مریم و دیگر سران سازمان در شرایط بحرانی حمله امریکا به عراق مخفیانه و بدون اطلاع نیروهای مستقر در قرارگاه اشرف به اروپا فرار کردند.در این رابطه حتی بعد از خروج مریم و دیگر سران سازمان و تا زمان دستگیری آنان با افراد قرارگاه سخنی گفته نشد.تا اینکه تعدادی از بچه ها از رادیو شنیدند که پلیس فرانسه آنها را دستگیر و زندانی نموده است و بعد از چهل و هشت ساعت از لو رفتن خبر و به علت اعتراض بخش وسیعی از نیروها به مسئولین خود در قرارگاه مبنی بر فرار مریم و دیگر سران سازمان و تنها گذاشتن نیروها در این شرایط بحرانی نشستی برگزار گردید تا طبق معمول همیشگی با توجیهاتی غیر متعارف و احمقانه افراد قرارگاه را آرام نمایند. عمده مخالفت نیروها در قرارگاه این بود که مگر خون آنها(مریم ودیگر سران سازمان) از ما رنگین تر است که بدون آنان قرارگاه را ترک کرده و به اروپا گریخته اند؟ مگر قرار نبود در شرایط بحرانی تا آخرین نفس با هم باشیم و بجنگیم؟پس چرا به میثاق و پیمانی که رهبری با نیروها بسته بود پایبندی نشان نداد؟و با پشت کردن به نیروها پا به فرار گذاشت؟

فاکت و نمونه های دیگر اینکه وقتی کسی نمی خواست در قرارگاه اشرف بماند و خواهان خروج از قرارگاه می شد و بر این خواسته خود اصرار می ورزید سریعا و بدون اینکه کسی بفهمد فرد را به جای دیگری از قرارگاه انتقال می دادند و فرماندهان وی در پاسخ به سوالات دوستان و همرزمانش می گفتند که به ماموریت رفته است و دیگر خبری از او نمی شد. اگر به یکی از نیروها به عللی مشکوک می شدند در تمام شبانه روز او را به طور نامحسوس زیر نظر می گرفتند تا بفهمند که با چه کسی بیشتر رابطه دارد و در مورد چه مسائلی حرف می زند و چکار می کند و هنگامیکه فرد مرد نظر از تحت نظر بودن خویش آگاه می شد و موضوع را برای فرماندهان خود مطرح می کرد از سوی آنان با انکار مواجه می شد و فرماندهان به صراحت می گفتند که او اشتباه می کند و چنین چیزی صحت ندارد و کسی او را تحت نظر نگرفته است. در مقاطع گوناگون و به خصوص در نشست های عمومی اگر کسی به خود جرئت میداد و نسبت به مواضع سازمان و یا مناسبات ضد انسانی حاکم بر قرارگاه اشرف منتقد و یا معترض می شد سریعا فرد معترض را زیر سوال می بردند که تو نفوذی رژیم هستی و نباید به رهبری یا مواضع سازمان بیخود اعتراض کنی زیرا سازمان و رهبری آن در نوک پیکان تکامل اجتماعی است و تنها عامل رهائی بخش می باشد و انتقاد و اعتراض به آن نوعی حمایت غیر مستقیم از رژیم ایران است و یک رزمنده ارتش باید اطاعت تشکیلاتی داشته باشد و در دنباله روی از سازمان تردیدی به خود راه ندهد و هر چه که رهبری و سازمان گفت باید به آن عمل کرد تا شایستگی خدمت در ارتش را بدست آورد. اگر سران سازمان در مواقعی در نشست های عمومی به ظاهر ژست دموکراتیک به خود گرفته و به برخی از اعتراضات عمومی و فراگیر افراد پاسخ می دادند به علت عدم منطق در تحلیل و در نظر نگرفتن واقعیات و بی آنکه استراتژی و تاکتیک های احمقانه و نادرست اتخاذ شده را نقد علمی و بیطرفانه کنند به توجیهات مضحک و کودکانه روی می آوردند.برای مثال در یکی از نشست ها بچه های زیادی در رابطه با تحلیل رجوی در مورد انتخاباتی که منجر به پیروزی خاتمی شد اعتراض کرده و تحلیل کودکانه رجوی را کاملا به زیر سوال بردند. زیرا رجوی قبل از انتخابات ادعا کرده بود که به دلیل دو شقه شدن رژیم و سرخوردگی ملت و نیز پایگاه وسیع مجاهدین در میان اقشار مختلف اجتماعی ایران اینبار سازمان اجازه انتخابات را به رژیم نخواهد داد و با یک هجوم همه جانبه انتخابات رژیم را به هم خواهد زد تا اینکه خاتمی انتخاب نشود و رژیم فرصت بازسازی خود را بدست نیاورد و در نتیجه حاکمیت ایران سرنگون خواهد شد. و به همین دلیل یعنی درست نبودن تحلیل رجوی در سرنگونی رژیم ایران یکسری از نفرات در نشست سیاسی به مسعود اعتراض کردند که مگر قرار نبود قبل از اینکه خاتمی انتخاب شود ما نیروهای ارتش آزادیبخش یکسری عملیات انجام بدهیم و مانع رئیس جمهور شدن خاتمی بشویم پس چرا این عملیات انجام نشد و این همه اسیر و شهید دادیم برای چه بود. اما رجوی در نشست مذکور در پاسخ به عینیت نیافتن تحلیل سازمان در مورد سرنگونی رژیم ایران با گستاخی تمام گفت هر چه تا بحال گفته شده اگر درست از آب در نیامده باید خودمان دنبال راه چاره باشیم یعنی باید در مورد سرنگونی رژیم به دنبال راه حل باشیم تا از این بن بست نجات یابیم و نباید فکرمان را در گیر این مسئله بکنیم که چرا سازمان تحلیل غلط داده است باید همه احساس مسئولیت کنیم و صاحبخانه باشیم و راه چاره را پیدا کنیم.

تنظیم از آرش رضایی

برچسب ها

محاکمه در قرارگاه حبیب – قسمت اول

محاکمه در قرارگاه حبیب - قسمت اول حدودا سال 80 بود که پس از تغییر سازماندهی در قرارگاه ۷، تحت مسئولیت فردی به نام ضیا مقدم قرار گرفتم. من در وضعیت پاسیوی بودم و تا چند روز اول کاری با من وبقیه نفرات نداشتند . اما این آرامش چندان دوام نیآورد و خیلی زود نوبت یکی دیگر از بحث‌های ایدئولوژیک و تشکیلاتی رسید. یک روز یک نوار تصویری از مریم رجوی پخش کردند که در آن یکی از بندهای انقلاب ایدئولوژیک به نام "مفت‌خوری" مطرح شده بود. پس از پخش این نوار، همه نفرات موظف شدند فاکت‌های خود را درباره مفت‌خوری نوشته و در جمع ارائه کنند. به بیان دیگر، هرکس باید خودش را در برابر دیگران محکوم و به اصطلاح روسیاه و اعتراف می‌کرد که از امکانات تشکیلات استفاده نموده اما بهای آن را با فداکاری مورد انتظار نپرداخته است.! یکی از محورهای اصلی این بحث، همان شعار معروف "عمر چریک شش ماهه است" بود. استدلالشان این بود که اگر کسی هنوز زنده مانده و به اصطلاح شهید نشده، پس حتماً مفت‌خور بوده است! نوبت به من رسید تا مثلا فاکت های مفت خوری را بنویسم ، اما واقعاً من چیزی برای نوشتن نداشتم چون نمی‌توانستم چیزی را که در وجودم نبود، صرفاً برای راضی کردن مسئولان بسازم وهمین موضوع را به مسئولین گفتم! آنها برای اینکه مرا تحت فشار بیشتری قرار دهند و به اصطلاح به قله انقلاب مریم نزدیک کنند، تعدادی از همشهری‌هایم را که در قرارگاه ۱۰ حبیب بودند، برای انجام کار توضیحی درخصوص ضرورت عبور از بحث های انقلاب نزد من فرستادند. در مناسبات مجاهدین، مسئله فقط انجام کار یا اجرای دستور نبود؛ حتی ذهن و حافظه انسان هم باید تحت کنترل تشکیلات قرار می‌گرفت. مدام به ذهن و گذشته افراد از جمله من گیر می‌دادند. تمام خاطرات زندگی‌ام در ذهنم زنده بود و گذشته‌ام برایم به نوعی نوستالژی تبدیل شده بود. بارها به من می‌گفتند باید حافظه‌ات را پاک کنی؛ حافظه تو حامل ارزش‌های بورژوازی و ارتجاعی است و باید فرهنگ و ارزش‌های مجاهدین را جایگزین آن کنی.! واقعاً از نظر روحی و روانی به وضعیت دشواری رسیده بودم. من در جامعه عادی زندگی آرامی داشتم و دغدغه‌های معمول زندگی خودم را دنبال می‌کردم، اما حالا در بیابان‌های عراق گرفتار مناسباتی شده بودم که هر روز با یک بحث جدید، ذهن و روان ما را درگیر می‌کردند. اگر فقط از ما بیگاری می‌کشیدند، شاید تحملش آسان‌تر بود؛ اما مسئله این بود که لحظه‌ای اجازه نمی‌دادند ذهن انسان از فشارهای تشکیلاتی آزاد شود. گاهی با خودم فکر می‌کردم اگر مسعود رجوی توانایی چنین کاری را داشت، حتماً یک تراشه در مغز تک‌تک ما کار می‌گذاشت تا دیگر هیچ فکر و خاطره مستقلی نداشته باشیم و کاملاً به ربات‌هایی تبدیل شویم که فقط فرمان می‌گیرند و اجرا می‌ کنند. در همین دوران، وضعیت روحی من روزبه‌روز بدتر می‌شد. بطوریکه دچار کابوس‌های شبانه شده بودم. بارها در خواب وحشت‌زده با فریاد از خواب می‌پریدم. این وضعیت حتی باعث اعتراض تن‌واحدی‌هایم شده بود. کار به جایی رسید که تخت خوابم را جابه‌جا کردند و مرا به انتهای آسایشگاه منتقل کردند تا مزاحم دیگران نباشم. اما کسی نمی‌پرسید چرا یک انسان در محیطی که ادعای آرمان‌خواهی و رهایی دارد، باید تا این اندازه دچار اضطراب و آشفتگی روانی شود. کار بجایی رسید که طی نامه ای به مسئولین اعلام جدایی خودم از تشکیلات را مطرح کردم. درپی این این درخواستم یک روز مرا به ستاد فرماندهی قرارگاه حبیب نزد ژیلا دیهیم، مسئول ستاد، بردند. او از من پرسید: چرا در مناسبات اکتیو نیستی و چرا مسئولانت از تو رضایت ندارند؟ من که دیگر نمی‌خواستم طفره بروم. صریح به او گفتم: : فکرهایم را کردم. نمی‌توانم ادامه بدهم. می‌خواهم از سازمان جدا شوم . ژیلا دیهیم در پاسخ گفت: روزی که تو را از لعیا تحویل گرفتم، او مشکلاتت را برای من توضیح داده بود. سپس جزوه‌ای از زندگی‌نامه یکی از اعضای کشته‌شده سازمان به نام آرام گفتاری به من داد. شروع کرد به تعریف کردن سرگذشت او و گفت که آرام نیز پروسه‌ای شبیه به من داشته، حتی به زندان ابوغریب فرستاده شده و برای تأمین مایحتاج صنفی خود، مجبور بوده با طناب به داخل چاه سپتیک زندان برود و با سطل آن را تخلیه کند. به گفته او، آرام آن‌قدر تحقیر و خوار شده بود تا سرانجام ابراز ندامت کرده و درخواست بازگشت به مناسبات را داده بود و سازمان هم منت بر سرش گذاشته و او را پذیرفته بود. ژیلا در پایان با لحنی تهدیدآمیز به من گفت: حواست باشد، قلوس‌بازی درنیار! ممکن است تو را هم به زندان مخوف ابوغریب بفرستیم! برای من کاملاً روشن بود که این صحبت‌ها نه برای کمک به حل مشکلاتم، بلکه برای ترساندن و منصرف کردنم از تصمیم جدایی مطرح می‌شود . بعد از این صحبت‌ها، ژیلا برای اینکه شاید بتواند مرا مثلا شرمنده نماید یک خودنویس به من هدیه داد و گفت این خودنویس متعلق به دخترم بوده اما آن را به تو هدیه می‌دهم. اما من که مصمم به جدایی بودم هدیه و تهدید هیچ‌کدام تأثیری در تصمیم من نداشت و همچنان بر جدایی ام از تشکیلات تأکید کردم. اما اینباراین بار ژیلا عصبانی شد و به یکی از مسئولین بنام حمید گفت: داریوش (نام مستعار من) را ببرید تا اورا تعیین وتکلیف کنیم یعنی می خواستند مرا در برابرجمع ‌قرار دهند. این بود که فردای آن روز، ساعت ۹ صبح، تمام کارها تعطیل شد و همه نفرات به سالن اجتماعات رفتیم. حتی تعدادی از افراد قرارگاه ۱۰ نیز در نشست حضور داشتند. ژیلا دیهیم نشستی گذاشت ودر ابتدای آن گفت همان‌طور که می‌دانید، ما نفرات پذیرشی را برای یک دوره امتحانی به قرارگاه می‌آوریم و اگر صلاحیتشان احراز شد، درتشکیلات باقی می‌مانند. سپس ادامه داد این نشست در ادامه نشست ۳۸۰ برگزار می‌شود و با اشاره به اصطلاحات تشکیلاتی، به جمع کد داد که سطح و اشل این نشست چیست. منظور او نشریه مجاهد شماره ۳۸۰ بود که در سال ۱۳۷۳ منتشر شده بود و در آن اسامی تعدادی از افرادی که خواهان جدایی از سازمان بودند، مطرح شده بود. در آن ماجرا، تشکیلات مجاهدین با طرح اتهام نفوذی و مأمور رژیم بودن، تلاش کرده بود با علنی کردن این اتهامات و گرفتن اعتراف از افراد، برای دیگر اعضا زهرچشم بگیرد. داریوش قنواتی محاکمه در قرارگاه حبیب – قسمت اول

نشست‌های طعمه، غسل هفتگی و سلب اراده

نگاهی به سازوکار کنترل در مجاهدین نشست‌های طعمه، غسل هفتگی و سلب اراده

محاکمه در قرارگاه حبیب – قسمت اول 25 آبان 1405
محاکمه در قرارگاه حبیب - قسمت اول حدودا سال 80 بود که پس از تغییر سازماندهی در قرارگاه ۷، تحت مسئولیت فردی به نام ضیا مقدم قرار گرفتم. من در وضعیت پاسیوی بودم و تا چند روز اول کاری با من وبقیه نفرات نداشتند . اما این آرامش چندان دوام نیآورد و خیلی زود نوبت یکی دیگر از بحث‌های ایدئولوژیک و تشکیلاتی رسید. یک روز یک نوار تصویری از مریم رجوی پخش کردند که در آن یکی از بندهای انقلاب ایدئولوژیک به نام "مفت‌خوری" مطرح شده بود. پس از پخش این نوار، همه نفرات موظف شدند فاکت‌های خود را درباره مفت‌خوری نوشته و در جمع ارائه کنند. به بیان دیگر، هرکس باید خودش را در برابر دیگران محکوم و به اصطلاح روسیاه و اعتراف می‌کرد که از امکانات تشکیلات استفاده نموده اما بهای آن را با فداکاری مورد انتظار نپرداخته است.! یکی از محورهای اصلی این بحث، همان شعار معروف "عمر چریک شش ماهه است" بود. استدلالشان این بود که اگر کسی هنوز زنده مانده و به اصطلاح شهید نشده، پس حتماً مفت‌خور بوده است! نوبت به من رسید تا مثلا فاکت های مفت خوری را بنویسم ، اما واقعاً من چیزی برای نوشتن نداشتم چون نمی‌توانستم چیزی را که در وجودم نبود، صرفاً برای راضی کردن مسئولان بسازم وهمین موضوع را به مسئولین گفتم! آنها برای اینکه مرا تحت فشار بیشتری قرار دهند و به اصطلاح به قله انقلاب مریم نزدیک کنند، تعدادی از همشهری‌هایم را که در قرارگاه ۱۰ حبیب بودند، برای انجام کار توضیحی درخصوص ضرورت عبور از بحث های انقلاب نزد من فرستادند. در مناسبات مجاهدین، مسئله فقط انجام کار یا اجرای دستور نبود؛ حتی ذهن و حافظه انسان هم باید تحت کنترل تشکیلات قرار می‌گرفت. مدام به ذهن و گذشته افراد از جمله من گیر می‌دادند. تمام خاطرات زندگی‌ام در ذهنم زنده بود و گذشته‌ام برایم به نوعی نوستالژی تبدیل شده بود. بارها به من می‌گفتند باید حافظه‌ات را پاک کنی؛ حافظه تو حامل ارزش‌های بورژوازی و ارتجاعی است و باید فرهنگ و ارزش‌های مجاهدین را جایگزین آن کنی.! واقعاً از نظر روحی و روانی به وضعیت دشواری رسیده بودم. من در جامعه عادی زندگی آرامی داشتم و دغدغه‌های معمول زندگی خودم را دنبال می‌کردم، اما حالا در بیابان‌های عراق گرفتار مناسباتی شده بودم که هر روز با یک بحث جدید، ذهن و روان ما را درگیر می‌کردند. اگر فقط از ما بیگاری می‌کشیدند، شاید تحملش آسان‌تر بود؛ اما مسئله این بود که لحظه‌ای اجازه نمی‌دادند ذهن انسان از فشارهای تشکیلاتی آزاد شود. گاهی با خودم فکر می‌کردم اگر مسعود رجوی توانایی چنین کاری را داشت، حتماً یک تراشه در مغز تک‌تک ما کار می‌گذاشت تا دیگر هیچ فکر و خاطره مستقلی نداشته باشیم و کاملاً به ربات‌هایی تبدیل شویم که فقط فرمان می‌گیرند و اجرا می‌ کنند. در همین دوران، وضعیت روحی من روزبه‌روز بدتر می‌شد. بطوریکه دچار کابوس‌های شبانه شده بودم. بارها در خواب وحشت‌زده با فریاد از خواب می‌پریدم. این وضعیت حتی باعث اعتراض تن‌واحدی‌هایم شده بود. کار به جایی رسید که تخت خوابم را جابه‌جا کردند و مرا به انتهای آسایشگاه منتقل کردند تا مزاحم دیگران نباشم. اما کسی نمی‌پرسید چرا یک انسان در محیطی که ادعای آرمان‌خواهی و رهایی دارد، باید تا این اندازه دچار اضطراب و آشفتگی روانی شود. کار بجایی رسید که طی نامه ای به مسئولین اعلام جدایی خودم از تشکیلات را مطرح کردم. درپی این این درخواستم یک روز مرا به ستاد فرماندهی قرارگاه حبیب نزد ژیلا دیهیم، مسئول ستاد، بردند. او از من پرسید: چرا در مناسبات اکتیو نیستی و چرا مسئولانت از تو رضایت ندارند؟ من که دیگر نمی‌خواستم طفره بروم. صریح به او گفتم: : فکرهایم را کردم. نمی‌توانم ادامه بدهم. می‌خواهم از سازمان جدا شوم . ژیلا دیهیم در پاسخ گفت: روزی که تو را از لعیا تحویل گرفتم، او مشکلاتت را برای من توضیح داده بود. سپس جزوه‌ای از زندگی‌نامه یکی از اعضای کشته‌شده سازمان به نام آرام گفتاری به من داد. شروع کرد به تعریف کردن سرگذشت او و گفت که آرام نیز پروسه‌ای شبیه به من داشته، حتی به زندان ابوغریب فرستاده شده و برای تأمین مایحتاج صنفی خود، مجبور بوده با طناب به داخل چاه سپتیک زندان برود و با سطل آن را تخلیه کند. به گفته او، آرام آن‌قدر تحقیر و خوار شده بود تا سرانجام ابراز ندامت کرده و درخواست بازگشت به مناسبات را داده بود و سازمان هم منت بر سرش گذاشته و او را پذیرفته بود. ژیلا در پایان با لحنی تهدیدآمیز به من گفت: حواست باشد، قلوس‌بازی درنیار! ممکن است تو را هم به زندان مخوف ابوغریب بفرستیم! برای من کاملاً روشن بود که این صحبت‌ها نه برای کمک به حل مشکلاتم، بلکه برای ترساندن و منصرف کردنم از تصمیم جدایی مطرح می‌شود . بعد از این صحبت‌ها، ژیلا برای اینکه شاید بتواند مرا مثلا شرمنده نماید یک خودنویس به من هدیه داد و گفت این خودنویس متعلق به دخترم بوده اما آن را به تو هدیه می‌دهم. اما من که مصمم به جدایی بودم هدیه و تهدید هیچ‌کدام تأثیری در تصمیم من نداشت و همچنان بر جدایی ام از تشکیلات تأکید کردم. اما اینباراین بار ژیلا عصبانی شد و به یکی از مسئولین بنام حمید گفت: داریوش (نام مستعار من) را ببرید تا اورا تعیین وتکلیف کنیم یعنی می خواستند مرا در برابرجمع ‌قرار دهند. این بود که فردای آن روز، ساعت ۹ صبح، تمام کارها تعطیل شد و همه نفرات به سالن اجتماعات رفتیم. حتی تعدادی از افراد قرارگاه ۱۰ نیز در نشست حضور داشتند. ژیلا دیهیم نشستی گذاشت ودر ابتدای آن گفت همان‌طور که می‌دانید، ما نفرات پذیرشی را برای یک دوره امتحانی به قرارگاه می‌آوریم و اگر صلاحیتشان احراز شد، درتشکیلات باقی می‌مانند. سپس ادامه داد این نشست در ادامه نشست ۳۸۰ برگزار می‌شود و با اشاره به اصطلاحات تشکیلاتی، به جمع کد داد که سطح و اشل این نشست چیست. منظور او نشریه مجاهد شماره ۳۸۰ بود که در سال ۱۳۷۳ منتشر شده بود و در آن اسامی تعدادی از افرادی که خواهان جدایی از سازمان بودند، مطرح شده بود. در آن ماجرا، تشکیلات مجاهدین با طرح اتهام نفوذی و مأمور رژیم بودن، تلاش کرده بود با علنی کردن این اتهامات و گرفتن اعتراف از افراد، برای دیگر اعضا زهرچشم بگیرد. داریوش قنواتی

محاکمه در قرارگاه حبیب – قسمت اول

حدودا سال 80 بود که پس از تغییر سازماندهی در قرارگاه ۷، تحت مسئولیت فردی به نام ضیا مقدم قرار گرفتم. من در وضعیت پاسیوی بودم و تا چند روز اول کاری با من وبقیه نفرات نداشتند . اما این آرامش چندان دوام نیآورد و خیلی زود نوبت یکی دیگر از بحث‌های ایدئولوژیک و تشکیلاتی […]

نشست‌های طعمه، غسل هفتگی و سلب اراده 25 آبان 1405
نگاهی به سازوکار کنترل در مجاهدین

نشست‌های طعمه، غسل هفتگی و سلب اراده

روایت‌های جداشدگان از مجاهدین خلق، تصویر نسبتاً یکدستی از سازوکارهای درونی این سازمان در دوره مسعود رجوی ارائه می‌دهند. آنچه در این روایت‌ها برجسته می‌شود، نه صرفاً چند جلسه سخت و فشارآور، بلکه یک نظام سازمان‌یافته برای سلب حق اندیشیدن مستقل و تبدیل افراد به نیروهای مطیع و بی‌اراده است. نشست موسوم به “طعمه” در […]

کمپین آنلاین درخواست از مارکو روبیو برای لیست‌گذاری مجدد مجاهدین خلق 24 آبان 1405
آسیب عمیق ملی

کمپین آنلاین درخواست از مارکو روبیو برای لیست‌گذاری مجدد مجاهدین خلق

کمپین آنلاینی که این روزها توسط کاربران ایرانی در پلتفرم ایکس (X) و با خطاب قرار دادن مارکو روبیو، وزیر امور خارجه ایالات متحده، به راه افتاده است، بر این خواسته متمرکز است که سازمان مجاهدین خلق بار دیگر به عنوان یک “سازمان تروریستی خارجی” (FTO) در لیست تروریستی وزارت امور خارجه آمریکا قرار بگیرد. […]

ثبت دیدگاه

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.