مریم رجوی و تشکیلات فرسوده و با مناسبات ضد انسانی اش بعد از تو سری های مداومی که از سوی اربابان آمریکایی دریافت کردند، برای پوشاندن این حقیقت که تاریخ مصرف شان تمام شده است به هر طریق ممکن دست و پا می زنند. برای مثال بخشی زیادی از برنامه های دستگاه تبلیغاتی شان در […]
مریم رجوی و تشکیلات فرسوده و با مناسبات ضد انسانی اش بعد از تو سری های مداومی که از سوی اربابان آمریکایی دریافت کردند، برای پوشاندن این حقیقت که تاریخ مصرف شان تمام شده است به هر طریق ممکن دست و پا می زنند. برای مثال بخشی زیادی از برنامه های دستگاه تبلیغاتی شان در کنار ترویج کشتار و خشونت و دیپلماسی زبونانه و اجنبی پسند، تبلیغ و افشاگری علیه سلطنت طلبان است.
با این تصور ابلهانه که شاید با زدن زیرآب آنها، اربابان دوباره توجه ای به این تشکیلات تاریخ مصرف گذشته بکنند و تکه نانی جلوی آنها بیاندازند. اما حقیقت این است که تشکیلات بسته تروریستی و متوحش مجاهدین خلق که نزدیک ترین گروه از نظر کارکرد به آنها “داعش” است بعد از سقوط صدام و از دست دادن ارباب بزرگ شان، بعد از خلع سلاح و خلع لباس شدن به اصطلاح ارتش آزادیبخش شان، بعد از آن که به مزدوری تمام عیار برای جنگ طلبان آمریکایی و صهیونیست پرداختند، بعد از آن که آنقدر به فلاکت افتاده اند که رجوی جرات ندارد یک فیلم از خودش نشان بدهد و زندگی در سوراخ موش نصیبش شده است، بعد از آن که نمی توانند این را تعیین تکلیف کنند که آیا او هنوز زنده است یا خیر و بلاخره بعد از اخراج از عراق، این گروه آن قدر توی سرش خورده که به ته صف اپوزسیون ضد جمهوری اسلامی پرتاب شده اند. با این حال اگر هنوز به صورت کامل از بین نرفته اند به این خاطر است که اربابان ضد ایرانی شان می خواهند تا جایی که امکان دارد آنها را در راستای تقابل با جمهوری اسلامی بچلانند و علیه ایران بکار بگیرند.
مزدوری رجوی ها
در چنین شرایطی، مریم رجوی که بخصوص بعد از حوادث دی ماه آبرو باخته تر شد و بیشتر مشخص گردید که در ایران جایگاهی ندارد، 15 روز قبل از 8 مارس که روز زن در کشورهای غربی است، برنامه ای به این مناسبت راه انداخته و با آوردن تعدادی از زنان بازنشسته که در کشورهای خودشان در حال حاضر کاره ای نیستند و معمولاً برای کسب درآمد مفت و مجانی در برنامه های مجاهدین خلق شرکت می کنند را در مقر صدور تروریسم و خشونتش در فرانسه جمع کرد تا خودی نشان داده و به اربابان بگوید که درباره اتمام تاریخ مصرفش تجدید نظر کنند.
اما این دست و پا زدن ها دیگر اثر ندارد و واقعیت این است که اربابان چون می دانند آنها در داخل ایران تاثیرگذار نیستند، بعد از آن که بهره لازمه را از آنها بردند، دیگر پشیزی ارزش برای آنها قائل نبوده و روز پرتاب شان به زباله دان تاریخ نزدیک و نزدیک تر شده است.
ایرج صالحی
