در پی حادثه واژگونی اتوبوس در ایلام و جانباختن و مصدوم شدن تعدادی از هموطنان، مریم رجوی بار دیگر با صدور بیانیهای به ابراز همدردی پرداخت. حادثهای تلخ که خانوادههای بسیاری را داغدار کرده و طبیعتاً هر انسان باوجدانی را متأثر میکند. اما سوال اینجاست که آیا این همدردی صرفاً از سر احساس مسئولیت انسانی […]
در پی حادثه واژگونی اتوبوس در ایلام و جانباختن و مصدوم شدن تعدادی از هموطنان، مریم رجوی بار دیگر با صدور بیانیهای به ابراز همدردی پرداخت. حادثهای تلخ که خانوادههای بسیاری را داغدار کرده و طبیعتاً هر انسان باوجدانی را متأثر میکند. اما سوال اینجاست که آیا این همدردی صرفاً از سر احساس مسئولیت انسانی است یا بار دیگر با نوعی بهرهبرداری سیاسی و تبلیغاتی از رنج مردم روبهرو هستیم؟
برای پاسخ به این پرسش، باید بیانیه امروز مریم رجوی را در کنار کارنامه تاریخی او و تشکیلاتش قرار داد که سالها رهبری آن را بر عهده داشته است. نمیتوان از همدردی با قربانیان سخن گفت، اما درباره قربانیان عملکرد گذشته یک تشکیلات سکوت کرد؛ از رویدادهای کردستان عراق گرفته تا عملیاتهای نظامی مانند عملیات فروغ جاویدان و مروارید، پرسشها و خاطرات تلخی وجود دارند که هنوز پاسخ روشنی نگفتهاند.
برای درک این تناقض، باید به وقایع سال ۱۹۹۱ عراق و قیام مردم این کشور، بهویژه کردهای شمال عراق، بازگشت.
مریم رجوی از پشت بیسیم به مجاهدین فرمان میداد که با شنی تانک از روی کردها عبور کنید و آنها را له کنید و فشنگ هایتان را برای آن طرف مرز و کشتن سربازان ایرانی نگه دارید.
در عملیات موسوم به مروارید به فرمان مریم رجوی مجاهدین با تانک روستاهای کردنشین را ویران میکردند و طبق آمار سازمان ملل تعداد کشتهشدگان مردم این منطقه به بیش از چهار هزار نفر تخمین زده شد.
مریم رجوی درباره این اتهامات و روایتهای متعدد چه پاسخی دارد؟ آیا خانوادههای قربانیان کرد عراقی نیز شایسته همان همدردی و توجهی هستند که امروز در بیانیههای سیاسی از آن سخن گفته میشود؟
و یا موضوع دیگری که نمیتوان از کنار آن بهسادگی گذشت، وقایع مربوط به عملیات موسوم به فروغ جاویدان در سال ۱۳۶۷ و حوادث اسلامآباد غرب است. که درآن شهر، مجاهدین به بیمارستان امام رفتند، مجروحان را به محوطه آورده و به رگبار بستند و اجساد را در حالی که تعدادی هنوز زنده بودند به آتش کشیدند.
مریم رجوی نمیتواند هرگاه حادثهای در ایران رخ میدهد، با صدور بیانیه خود را مدافع مردم و خانوادههای داغدار معرفی کند، اما هنگامی که نوبت به پاسخگویی درباره عملکرد تاریخی تشکیلات تحت رهبریاش میرسد، سکوت اختیار کند.
همدردی با مردم یک رفتار انسانی است، نه ابزار تبلیغاتی. اگر رنج و مصیبت مردم برای مریم رجوی اهمیت دارد، این حساسیت باید شامل همه قربانیان، بدون توجه به ملیت، قومیت و موقعیت سیاسی آنان باشد.
نمیتوان از یک سو برای قربانیان حادثه ایلام پیام تسلیت صادر کرد و از سوی دیگر، پرسشهای مربوط به کردستان عراق، عملیات مروارید و وقایع اسلامآباد غرب را نادیده گرفت.
بنابراین تاریخ را نمیتوان با بیانیه پاک کرد. این حادثه متعلق به خانوادههای داغدار و مردم ایران است، نه فرصتی برای تبلیغات سیاسی. احترام به قربانیان نیز مستلزم آن است که رنج انسانها به ابزاری برای پیشبرد اهداف تشکیلاتی و سیاسی تبدیل نشود.
و اگرمریم رجوی واقعاً برای جان انسانها و رنج خانوادهها ارزش قائل است، اول باید درمورد کارنامه سراسر جنایت و خیانت بار خود و تشکیلاتش پاسخ دهد. همدردی زمانی معنا پیدا میکند که با مسئولیتپذیری همراه باشد، نه آنکه صرفاً در قالب چند سطر بیانیه و برای بهرهبرداری رسانهای ظاهر شود.
داریوش قنواتی












