بدین طریق بابسته شدن درب قرارگاه، به مغزشویی تمام عیار به شیوه فرقه ای روی میآورد. شخص رهبری کننده سازمان مجاهدین سالهاست که تمام عیار در اختیار صدام بود و ماهیت مزدوری بعد از آتش بس و قضیه کردکشی که برای اثبات وبه رخ کشیدن خود بود، طبعا در درون تشکیلات سرکوب و شکنجه را پیش می گیرد تا کسی به بیرون از قلعه سالم نرود.چرا؟ چون اگر آن سرکوب ها و شکنجه ها رو می شد دیگر هواداری وجود نداشت. وماهیت فرقه ای سازمان رو می شد.

با نزدیک شدن انتقال 800 نفر دیگر به کشور آلبانی که دولت آن کشور دراین مورد اعلام آمادگی کرده است وسران فرقه مانع تراشی می کنند خانواده های آذربایجانی ها امروز درخواست دارند تا برای اقدام مناسب پا به میدان بگذارند تا فرزندانشان را از زندان رجوی ساخته رها سازند. این حرکت خانواده ها خود جوش است و از سال گذشته از دفتر انجمن میخواهند تا دو راه را برای آنها هموار کنند یکی ملاقات است ودیگر دیدار با سازمان های بین المللی. به هم خاطر همین مسائل چندین نامه و بیانیه برای ارگانها نوشتند ولی امروز دیگر کارد به استخوان شان رسیده وتقاضای دیدار را می کنند تا بگویند فرزندان ما را به کشورثالث ببرید ویا اجازه بدهید تا خودمان وارد کمپ لیبرتی شویم وبچه های خودمان را از دست فرقه رجوی رها سازیم.

یک کار غیر تشکیلاتی کردم و آن این که وقتی قرار شد برادرم برای کاری بیرون قرارگاه برود گفتم یک بسته سیگار اصل برایم بخرد (آخر در شش ماهی که در انفرادی فرقه بودم بر اثر فشار سیگاری شده بودم) که البته بعداً در تشکیلات در مورد سیگارهای خریداری شده توسط برادرم به من انتقاد شد و گفتند مگر سیگارهای خودمان چه عیبی دارد..

علت برای ما جدا شده ها روشن است که هر موقع سازمان یک ضربه می خورد هفته ها سکوت خواهد کرد وبعداً رو می آورد به نقل اخبار های مخالفان مذاکره و یا… اما هرچه بود این مذاکره برای من که درجامعه ایران زندگی می کنم خوب بوده است که توانستیم در تاریخ دنیا به ثبت برسانیم که دوران زورگویی واستفاده از زور تمام شده واین به سازمانهای مثل فرقه رجوی یک ضربه است چون آنها دوست داشتند این مسله حل نشود تا خوراک تبلیغاتی شان قطع نشود که با این تفاهم، این خوراک از دست این فرقه گرفته شد.

اینک با نوشتن این نامه مشحون از سوزوگداز وضمیمه عکس های خانوادگی بآن (خواهر، برادر، دامادوخودم)انتظاردارم آنرا دریافت کرده و وجدان ات ندا دهد که اقلاً یک ارتباط تلفنی با ما داشته باشی. همه فامیلان، دوستان وآشنایان سلام می رسانند وبیقراری شدیدی را برای شنیدن صدای تو ومشاهده”چهره” دوست داشتنی ات نشان می دهند.

هموطنان فرقوی ما نمیدانند که عربستان درجای جای خاورمیانه، متحدان ایران را مورد سرکوب شدید وهمه جانبه قرار میدهد وآنگاه ازایران نمیتوان توقع داشت که کاری درحد چوب زدن کلاغ این خصم لگام گسیخته، انجام ندهد واین درصورتی است که مقامات ایران همواره طرفدار آغاز مذاکرات صلح دریمن بوده وآمادگی خود را برای هرنوع همکاری مفید، اعلام نموده است!

امروز بعد از بحران سازمان و فرار بعضی از زنها از قلعه اشرف مشخص شده که در داخل تشکیلات فرقه، رهایی زن را با چه معیار و سنجشی، می سنجیدند حتی خانم هایی که همسر دارند به لحاظ قانونی و شرعی در دیدگاه مریم گناهکار هستند و باید که از آنها بهره جنسی کشید و در دیدگاه مسعود و همسرش مریم،این سواستفاده از زنان دادن خمس زن به رهبری نامیده می شد.

جلو گیری از ارتباط عزیزان ما با جهان خارج ودسترسی به اطلاعات آزاد و نیز با لحاظ درخواست بشدت مشکوک وخطر ناک سلاح از طرف رجوی که این درخواست با هدف تحریک افراطیون عراقی در حمله به کمپ بوده واز سوی دیگران درخواست سوءظن را تقویت می کنند که این درخواست نامتعارف رجوی ممکن است برای بردن مجدد نام سازمان مجاهدین خلق به لیست تروریستی وبا هدف خنثی کردن اقدامات ارگان تحت رهبری شما برای انتقال این اسرا به کشور ثالث وبه کشتن دادن آنها باشد، وضع فعلی را نگران کننده تر از گذشته نموده وبنابر این بعنوان درخواست عاجل، موارد حداقل زیر را مطرح نموده و درخواست مساعدت ورسیدگی سریع را می نماییم.

این پایه های ایدئولوژیک سازمان که کج ریخته شده بود، با گذشت زمان درد سر ساز شد. مثلا درگذشته افراد تشکیلاتی از دست زدن به مراسم عزادری سنتی ازقبیل سینه زنی و… خودداری کرده واظهار میداشتند که ما خود را انقلابی حسینی میدانیم و کاری به اجرای رسوم عوام الناس نداریم. اما همین جریان وقتی درتنگناهای مشخصی قرار گرفت ازسال 1372، روی به برگزاری مراسم سینه زنی و… آورد که قبلا آنرا کار مردم بیسواد وغیرانقلابی میدانست وبدتر اینکه هرگز به اعضا توضیح داده نشد که چرا زمانی سینه زنی و… کارغلطی بوده وحالا به کار درست تبدیل شده است. اساسا کار فرقه ها دراین است که دربرابر تغییر رفتارها، هیچ توضیحی به اعضای خود نمیدهند و انتظار دارند که هر خط مشی جدید – ولو نامانوس – باچشم بسته ازطرف اعضای دربند پذیرفته شود.

بعضی ها را می شناختم و بعضی ها را متأسفانه نه، ولی وقتی به چشمان پیر و فرتوت این مادران و پدران می نگریستم، نمی توانستم بگویم، نه ندیدم. به سختی جلوی اشکهایم را گرفته و تمام توانم را جمع کرده وبا لبخندی بر لب می گفتم مادر یا پدر عزیز داخل پادگان اشرف بزرگ است و همه نمی توانند بقیه را ببینند، من جگرگوشه شما را ندیدم ولی نگران نباشید با من بیائید تا عکس را نشان بقیه جداشده ها بدهیم شاید کسی بشناسد، و آنها امیدوار بدنبال من می آمدند، در بین راه می گفتم نگران نباشید خانواده خود من بعد از 7 سال، اولین خبر را از من گرفتند و مطمئنم شما هم بزودی خبری از او خواهید گرفت، و سپس آن مادر مرا در آغوش می گرفت و بو می کرد، ناخود آگاه اشکم راه افتاد و نتوانستم خودم را کنترل کنم و…

به هرحال بازی با کلمات عادت همیشگی آقای رجوی است. بعنوان مثال درسال 1370 و در زمان رژه چندباره زرهی های سازمان درقرارگاه اشرف، به خبرنگاران اعلام نمود:” آنچه که شما منتظراتفاق افتادن آن هستید، زودتر ازآن که فکر میکنید، دست یافتنی خواهد شد و ما حکومت ایران را بزودی سرنگون خواهیم کرد.! آقای رجوی اززمان خروج ازایران تا لحظه رسیدن به کاخ های عراق مدام به رویاهای خیالی خودفکر میکرد و با دادن پیام آتش به نیروهای فریب خورده، فقط هیزم آتشی برای پرپر شدن آنان فراهم نمود.

برادرجان نمی دانم این نامه هم مثل بقیه نامه ها بدستت می رسد یا نه ولی حداقل کاری که از دستمان برمیآد همین نامه نگاری است که امیدوارم سازمان ملل وکسانی که دم از حقوق بشر میزنند صدای ما را به گوش شما برسانند. برادرعزیزم تمام خانواده وفامیل نگرانت هستند واگر فکر می کنی سالهای زیادی گذشته وما فراموشت میکنیم سخت در اشتباهی، شما همان برادرعزیز دل تمام خانواده ای. تعجب می کنیم رجوی با شما چکار کرده؟ کسی که تا مادرش کنارش نبود لب به غذا نمیبرد وقتی به خاطرات گذشته برمی گردم قلبم به درد میاید.