مفتخرم که به نمایندگی از یکایک شما عزیزان به توصیه اکید شما انجام وظیفه کرده و پیامهای تبریک وشادباش شمایان را به عزیزان دربندتان درفرقه سیاه رجوی چه درلیبرتی وچه درآلبانی برسانم و از قول شما خانواده های مقاوم به عزیزانتان تاکید کنم که” فاصله شما با بهارطبیعت وروشنایی وسرزندگی ویک زندگی توام با شرافت وپاکیزگی واستقلال فکری به یک تار مو و پوست پیاز بند است. پس زودی بجنبید وعاشقانه وعارفانه یا یک” نه” قاطع به رجوی خائن وطن فروش از شرش رهایی یافته و به آنچه که شایسته است و در تقدیرتان نوشته شده، برسید.

آقای یکتا درادامه افزودند” خیلی نگران برادرنازنینم هستم که نکند که درکشورآلبانی نیزکمافی السابق دراسارت رجوی باقی بماند ونتواند به زندگی آرام ولذت بخش خود به دورازتشکیلات مافیایی رجوی برسد وشخصا ازاین جور و جفای رجوی نسبت به برادرم وخانواده ام ازتمام وجدانهای بیداربشری استمداد می طلبم وخود نیز ولو ضروری باشد با اعزام به آلبانی درخصوص رهایی برادرم ازهیچ کوششی فروگزار نخواهم کرد.”

دراین واقعه فقط مردمان عادی منطقه ازحضورواحدهای گشت وحفاظت مشترک رجوی وصدام آسیب می دیدند واذیت وآزارمیشدند چرا که به خاطرکوچکترین بهانه وسوء ظنی منازل مردم وخودروهایشان بتوسط همین واحدهای گشت عارفی – مجاهد مورد تفتیش وبازرسی قرارمیگرفتند وبارها مواردی بوده است که مردمان شریف آن منطقه که ازترس و وحشت ازگشت فرارمیکردند به خودروهایشان شلیک میشد ومجبوربودند بیگناه چندروزرا درزندان عارفی سپری کنند ومواردی بوده است که جانشان را ازدست میدادند.

درمیانه جشن وپایکوبی که ازفرط خوشحالی ازخود بی خود شده بودیم یک درجه دارامریکایی ازراه رسید وگفت با پایان گرفتن جشن شما امشب شام سبزی پلو ماهی دارید! اندک زمانی بعد صدایمان زدند تا به درب ورودی کمپ برویم وسهم خود را تحویل بگیریم. به مجرد حضورمان درجمع امریکاییها دیدیم که شماری ازعوامل رجوی با ماشین های حامل سبزی پلوماهی ازراه رسیدند تا به زعم نابخردانه خود با یک وعده غذای گرم شاید که بتوانند تنی چند ازجداشدگان را خریداری کرده وبا خود به اسارتگاه اشرف ببرند ویا دستکم دراین وانفسا ارتباطاتی به منظورخبرچینی ازوضعیت جداشدگان کمپ برقرارکنند وبه مقصود پست خود برسند.

آقای علی آلفته به اتفاق دیگرفرزندش حسنعلی به دفعات بمنظوررهایی عزیزدربندش با مشقات فراوان به عراق ناامن سفرنمود وهرباربی آنکه بتواند به خواست مشروع خود مبنی برملاقات با فرزندش برسد با چشمانی اشکباربه خانه وکاشانه خود بازمی گشت.

واقعا من ازسرساده لوحی واعتماد مطلقی که دردستگاه مغزشویی به سازمان داشتم بی آنکه کمترین شکی به وعده های دروغین مهوش سپهری داشته باشم قبول کردم وترتیب اعزام من به اتفاق گروهی دیگربه عراق ریخته شد وازآلمان عازم خاک اردن شدیم تا ازآنجا با خودرو به عراق بازگردانده شویم. به مجرد ورود به پایگاهی دراردن که مسولیت آن با حوری سیدی بود دستورداده شد که کت وشلواروپیراهن شخصی را تحویل انبارداده ویکدست لباس فرم برای داخل پایگاه ویک دست لباس عربی (برای عادی سازی درمسیراردن به عراق) برای اعزام به عراق تحویل بگیریم وبدین صورت درهمین نقطه فهمیدیم که جملگی کلک خوردیم ومجددا بی آنکه بخواهیم توسط رجوی به عراق دپورت شدیم.

حال ما خانواده های دردمند ورنجدیده ازظلم وجوررجوی ازمجامع حقوق بشری وسایروجدانهای بیداربشری خصوصا جداشده های مقیم اروپا انتظارداریم ضمن انتشاردادخواهی ما درانظارجهانیان آنچانکه شایسته است ودرتوان دارند با روشنگری به عزیزانمان کمک نمایند که درواپسین روزهای زمستان 1393 وتحول طبیعت درسال جدید ازشررجوی کنده شده وبه دنیای آزاد بپیوندند و با ما حداقل یک تماس تلفنی داشته باشند تا ما نیزبا گذر ازرنجهای فراوان وچشم انتظاری کشنده قدری به آرامش برسیم.

همچنانکه فوقا اشاره کردم بعد از تجاوز رژیم صدام به خاک کویت ومتعاقب آن، حملات بسیارشدید قوای آمریکایی با همیاری 32 کشورجهان ازجمله کشورانگلیس علیه عراق که فقط مردم محروم و بیدفاع عراق قربانیان آن بودند،‌ ارتش شکننده صدام بتدریج متلاشی شد و صدام با توان نظامی ضعیف، عملا نمی توانست پاسخگوی تهاجمات هوایی آمریکا وچه بسا تهاجمات احتمالی زمینی برآید. لذا با توسل به سازمان مجاهدین، نیروهای خودرا ازمناطق شمالی کشوربه مناطق جنوبی گسیل داشت وبدین طریق ارتش آزادیبخش! رجوی، جایگزین ارتش صدام درمناطق شمالی عراق بمنظورسرکوب نیروهای بومی وخصوصا گروهای کردی شد و عملا درآن برهه، کمک قابل توجهی به بقای صدام داشت که امروزبایستی پاسخگوی آن جنایات باشد.

ما جملگی براساس یک سناریوی ساخته وپرداخته شده سازمان که برایمان دیکته میکردند، تلاش کردیم که با بیان خاطرات ازصحنه های دروغین اثبات کنیم که شاهد حضورفعالانه علی زرکش که النهایه منجربه شهادت دررکاب رجوی! شده است را بوده ایم وبدینوسیله اعلام شودکه برخلاف ادعاهای مغرضین، علی زرکش نه تنها بتوسط خودسازمان کشته نشده، بلکه درصفوف سازمان شهید هم شده است.

22 بهمن امسال با شکوه هر چه تمامتر بسا با سال قبل متفاوت و متمایزتر بود و ملت ایران با حس و درایت بیگانه ستیزی یک” نه” قاطع درحمایت ازارزشهای خود فریاد کردند که انعکاس وسیع داخلی وخارجی آن گواه همین ادعا است وبس. دراین وانفسا رجوی مفلوک وبیچاره امسال هم درضدیت هستریک با ملت ایران وارزشهای آنان بسا خزعبلات بافته و وارونه نمایی داشته است. بد نیست با هم درحد حوصله مروری هرچند کوتاه بدان داشته باشیم

وقتی به بند خود بازگشتم دوستان زندانی را بسیاراندوهگین وپریشان خاطردیدم وبعضا هم دزدکی گریان. اندک زمان که گذشت کم کم فضا برگشت واصل ماجرای پنهان نگرانی جمع هویدا شد. بند 12 که ته زندان بود ابتکارعمل را دردست گرفت وبا شعارمرگ بررجوی به سمت سالن سرازیرشدند درمیانه راه سایرزندانیان بدانها پیوستند وسیل جمعیت به سمت سالن کوچک 100 نفری هجوم بردند ودقایقی شعارمی داند” مرگ بررجوی.”

عملیات بی حاصل گردانی وحتی قرارگاهی رجوی را برآن داشت که درسطحی بالاتر و گسترده تر بخواهد در هماهنگی با صدام ماکزیمم فشاررا برنیروها ومرزبانان غیورایران بیاورد وبه زعم خودش راه را برای یک عملیات سرنگونی! بازکند. لذا درملاقات با صدام وافسران مخابرات واستخبارات وبا دریافت انبوه تسهیلات جنگی درصدد برآمد که دست به عملیات گسترده مشترک با استفاده ازتمام پتانسیل قرارگاههای موجود درجبهه های مختلف درکنارارتش صدام بزند که دراین راستا تمام نیروهای خود را درقرارگاه اشرف متمرکزکرد و راسا با تشکیل جلسه دربزرگترین سالن اجتماعات اشرف (چند دوبلکس پیوسته) خبرعملیات موسوم به آفتاب را به نیروهای خودش داد.