عملکرد سازمان

” عفو بین الملل ” چرا به داخل اسارتگاه مجاهدین خلق در مانز نمی رود؟

در زمانی که اسرای حاضر در زندان مانز رجوی در اشرف 3 و خانواده هائی که اجازه ملاقات با آنها را ندارند؛ وجود دارند. سازمان مجاهدین چگونه میتواند مدعی حمایت از حقوق بشر باشد؟

چرا دیده بان حقوق بشر و مسئولین سازمان عفو بین الملل، با توجه به مفاد دقیق گزارش خود با عنوان ” خروج ممنوع” که در سال 2005 منتشر کردند، اکنون به داد مظلومان زندانی در اسارتگاه اشرف 3 در حومه ی تیرانا ، نمی رسند؟

محمدرضا مبین

گوشه هائی از گزارش سازمان عفو بین الملل در مورد سازمان سرکوبگر مجاهدین:

– دیده بان حقوق بشر با پنج تن از اعضای سابق سازمان مجاهدین که در زندان ابوغریب محبوس بودند مصاحبه نمود. اظهارات این افراد همراه با اظهاراتی که از هفت تن دیگر از اعضای سابق سازمان بدست آمده است تصویر شومی از نحوه رفتار سازمان مجاهدین با اعضای خود بخصوص کسانی که دیدگاه متفاوتی داشته و یا قصد خروج از آن را ابراز می کنند بدست می دهد.

– اعضای سابق سازمان مجاهدین خبر از آزار هایی نظیر حبس و آزار اعضای معمولی که مایل به ترک سازمان هستند و حبس های انفرادی طولانی و ضرب و جرح و شکنجه شدید افراد ناراضی می دهند. سازمان مجاهدین ناراضیان داخلی را در زندان های خود محبوس نموده و بسیاری از آنها را مدتی بعد به عراقی ها تحویل داد. عراقی ها نیز این افراد را در زندان ابوغریب حبس کردند. یکی از این ناراضیان بنام محمد حسین سبحانی از سپتامبر 1992 تا ژانویه 2001 به مدت هشت سال و نیم بطور انفرادی در کمپ های سازمان محبوس بود.

– “انقلاب ایدئولوژیک” یکی از ریشه های اصلی آزارهای جسمی و روحی می باشد که علیه افراد در این گروه صورت می گیرد. دیده بان حقوق بشر با دوازده تن از اعضای سابق سازمان مجاهدین خلق در اروپا مصاحبه تلفنی کرده است. این شاهدین ادعاهای موثقی درباره حبس و شکنجه های روحی و جسمی که به خاطر انتقاد از سیاست های سازمان و یا ابراز تمایل به ترک کمپ های نظامی متحمل شده بودند مطرح نمودند.

– با هر یک از شاهدین به طور مستقل و چندین بار در طول فوریه تا می 2005 مصاحبه انجام گرفت. تمامی شاهدین هم اکنون در اروپا زندگی میکنند. بیش از 12 ساعت مصاحبه از شاهدین جمع آوری شده است و تمامی مصاحبه ها به زبان فارسی انجام گرفت. هر یک از شاهدین شرح حال و تجارب خویش در کمپ های سازمان مجاهدین را نقل کردند و این استشهادات با دیگر تحقیقات سازمان دیده بان حقوق بشر در این زمینه همخوانی داشت.

چندین تن از شاهدین که در زندانهای داخلی سازمان مجاهدین حبس و شکنجه شده بودند، از حسن عزتی به عنوان بازجو و زندانبان خود نام بردند.

برای این گزارش با یاسر عزتی که پسر حسن عزتی میباشد مصاحبه شد و وی نقش پدر خود در سازمان به عنوان بازجو را تایید کرد.

– موارد نقض حقوق بشر که توسط رهبری سازمان علیه اعضای ناراضی اعمال شده است شامل حبس طویل المدت (بدون ارتباط با دنیای خارج) ، حبس های انفرادی، ضرب و جرح، آزارهای روانی و زبانی، اعتراف های اجباری، تهدید به اعدام و شکنجه هایی که در دو مورد به مرگ منجر شده اند، می شود.

– اعضای ناراضی که خواستار ترک سازمان بودند و سایر افراد در بنگالها محبوس می شدند. حبس در بنگال نوعی مجازات برای افرادی بود که از دیدگاه رهبری سازمان مرتکب خطایی شده بودند. این افراد در مدت حبس باید درباره خطاهای خود تفکر و تامل کرده و گزارش هایی در انتقاد از خود می نوشتند.

این مستندات ، وجود زندان و شکنجه های سیستماتیک در سازمان مجاهدین را تائید می کند.

آیا این گزارشات کذب و دروغ است ، یا عفو بین الملل هم مزدبگیر سازمان مجاهدین شده است !

چطور است که با این گزارشات دقیق – اما ناکافی – اکنون دست این سازمان جهنمی در آلبانی بازتر شده است و سرکوب گسترده و فرقه ای خود را ادامه می دهد؟!

گزارشات رسیده از آلبانی ، استمرار شکنجه ها و زندان ها و قرنطینه ها را در اسارتگاه اشرف 3 ، گواهی می دهد.

در همین لحظه که من این مقاله را می نویسیم، شکنجه و زندان در اشرف 3 ادامه دارد!

مسئولین سازمان عفو بین الملل ، سازمان دیده بان حقوق بشر و سایر مدافعین حقوق انسان ها در هر ارگان و سازمانی، چشم های خود را بر جنایات سازمان سرکوبگر مجاهدین بسته اند! چرا؟

همگان می دانیم که دولت فعلی آمریکا ، حامی شماره یک این فرقه است ! اما مگر مقوله ی حقوق بشر ، خریدنی است ؟

چرا امروز باید ما جداشدگان از این سازمان، فغان سردهیم که شکنجه و زندان همین الان در سازمان مجاهدین در اسارتگاه مانز در کشور آلبانی در جریان است، اما هیچ کس رسیدگی نکند!

سازمان های حقوق بشر، دید بان حقوق بشر، عفو بین الملل، مسئول این سازمان در امور ایران و سایر کسانی که مدعی حقوق بشر در جهان هستند ، باید بدانند که نقض فاحش حقوق اولیه انسانی ، بصورت یک فاجعه ی گسترده در اسارتگاه مانز (اشرف 3) در کشور آلبانی، در جریان است!
من بعنوان یک جداشده از فرقه مخوف رجوی، در ورای اعتقادات شخصی، مسئولیت خود می دانم که در قبال نقض حقوق بشر در زندان های رجوی در آلبانی ، سکوت نکنم!

مماشات با دولتمردان آمریکائی و سکوت در برابر جنایات جاری در فرقه ی رجوی باید خاتمه یابد.

باید شرایطی فراهم شود تا خانواده ها با اسرای در بند رجوی در کشور آلبانی، ملاقات کرده و همه ی اسرای فرقه ی رجوی حق انتخاب مجدد و برگشتن به زندگی را داشته باشند . . .

محمد رضا مبین – عضورهایافته از فرقه ی مخوف رجوی

رونوشت:
کمیته ی حقوق بشر وابسته به سازمان ملل متحد

سرویس محتوا

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا