خانواده ها

یادداشتی از ثریا عبداللهی، مسئول تشکل مادران، قربانیان فراموش شده فرقه رجوی

صدای مادران دردمند خاموش نمی‌شود

همانطور که مستحضر هستید چندی پیش مزدوران سایبری فرقه رجوی با تلاشی از سر استیصال و درماندگی به سایت فراق یعنی سایت خانواده‌های دردمند و هجران کشیده حمله نمودند.

به گزارش فراق، آن‌ها به خیال باطل فکر می‌کردند می‌توانند صدای مادران دردمند و صدای به حق فراق را خاموش نمایند.

به لطف خدا به مانند همیشه تیر زهرآگین و کینه آلود آنان به سنگ خورد و فراق با صدا و پیامی رساتر دوباره پا به عرصه فعالیت نهاد.

از این فرصت استفاده می‌کنم و خطاب به سرکردگان فرقه پلید رجوی می‌گویم، ما تشکل مادران با همه دوستان، همکاران و خانواده‌هایی که سال‌ها در معرض همه گونه قساوت‌ها، ناملایمات و ننگ و سالوس رجوی جنایتکار بوده ایم بدانید که بیدی نیستیم که به این بادهای لرزان و مسموم بلرزیم.

ثریا عبداللهی

استوار هستیم و خواهیم بود تا ریشه شما مفسدان و خیانت کاران را بخشکانیم. ما را از چه می ترسانید. چه آن روزها و شب های سختی که در سرما و گرمای طاقت فرسای بیابان‌های عراق در پشت درهای قلعه الموت به انتظار دیدار  و شنیدن صدای عزیزان خود ماه‌ها  انتظار کشیدیم،

چه سالهایی سخت که لحظه به لحظه در انتظار عزیزان خود بودیم و هستیم.  قلب‌های ما با خدا و امید پیوند دارد و شما در سیاهی و تباهی غرق هستید.

ما در چشمان خود نور امید و شوق دیدار داریم و شما زبان، نگاه و مغزهایتان با تباهی و نفرت آلوده است.

با چشم های کور و قلب های سیاه خود دیدید، چه سان زحمات ما به بار نشست و مهر و عشق مادران و پدران از لابه‌لای درهای بسته آهنین و زنجیر شده گذشت و به قلب فرزندان رسید. یک به یک، دسته به دسته، یکی پس از دیگری توانستند خود را از چنگال های جهنمی روح خبیث رجوی و مریم لجنی نجات دهند.

حق استوار است و قسم یاد کرده‌ایم تا روزی که زنده هستیم برای نجات عزیزان خویش تلاش کنیم.  ما در صحنه  هستیم، رخ به رخ، چشم در چشم.  شجاع، استوار و سرافراز هستیم اما این سرکرده زبون و بدبخت فرقه است که دو دهه از ترس و مرگ در سوراخ موش قایم شده است. این فراری، با زندگی پلشتی که معلوم نیست مرده است یا به خواری نفس می کشد از فرقه و از همپالکی های خود هم می ترسد. جرأت ندارند نامی از او ببرند و هر از گاهی چون سگی لنگ و زخمی پارسی کند و یاوه ای را به او منتسب کنند.

اما در این طرف صحنه مادران و پدران درد کشیده، درخشان تر از همیشه اگر چه خسته از فراق هستند اما هرگز از تلاش برای نجات فرزندان و قربانیان آن خون‌آشامان خیانتکار دست بر نمی‌دارند، خسته نمی شوند و از پای نخواهند نشست تا روزی که تک تک عزیزان خود را نجات دهند و منافقین کور دل با این ننگ و نفرت بمیرند.

یادداشت از: ثریا عبداللهی

مسئول تشکل «مادران، قربانیان فراموش شده فرقه رجوی»

همایش انجمن نجات مرداد 1400

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا