در عرض 10 ثانیه خاک قرارگاه شخم زده شد و انفجار و صدای وحشت آور آن ما را در کف سنگرها به مثال تخته ای باریک بر کف زمین میخکوب کرده بود ولی شنیدن این خبر که مریم رجوی به اروپا رفته است برایم سنگین تر از شنیدن صدای بمبهای هواپیمای B52 آمریکایی بود. نباید باور می کردیم، به بخاطر اینکه واقعیت داشت یا نداشت، بلکه بخاطر اینکه روحیه فردی خودمان را نبازیم…
یک صبح پاییزی، ابرهای تیره و سنگین، خیابانهای خیس از بارش مقطع باران و ساختمانهای ویلایی حومه پاریس، هجوم افکار، استرس غربت و تنهایی همه و همه از یاد رفتی است وقتی که حضور فشرده پلیس را مشاهده میکنی.
باورش برایم سخت بود، گویا حس می کردم که نزدیک قرارگاه خالص یا نزدیک مقر فرقه در بغداد هستم. ترکیب دو نفری، تکی، پیاده، سواره، و چهرها یی که بعضا آشنا هستند برایم خنده دار بود. نزدیک مقری بودم که نطفه فرقه در آنجا شکل گرفته بود و سنگینی شرایط جوی و اقلیمی را برایم چند برابر میکرد اما من هنوز در رویای سالها پیش غرق بودم و تمایل نداشتم به خیابانهای اوورسورواز نگاه کنم.
شبهای سنگین بمباران، صدای دائمی انفجار، سرمای شبهای بیابانی و مرزی، زمین گیرشدن در کف آبراههای نمور، و چشم های درشتی که در تاریکی همدیگر را می پائیدند، شاید از ترس، شاید بی اعتمادی، شاید هم از ناباوری. من که حتی نقطه نشستم، لباس برتنم، شماره سلاح، و فاصله ام از تانکم را خوب به یاد دارم، حالت گیجی خودم و دیگران بیشتر از هر چیز دیگری دائم در جلوی چشمانم هست.
در عرض 10 ثانیه خاک قرارگاه شخم زده شد و انفجار و صدای وحشت آور آن ما را در کف سنگرها به مثال تخته ای باریک بر کف زمین میخکوب کرده بود ولی شنیدن این خبر که مریم رجوی به اروپا رفته است برایم سنگین تر از شنیدن صدای بمبهای هواپیمای B52
برچسب ها
تخت بیمارستان هم پناهگاه نبود وقتی فشارهای تشکیلاتی مجاهدین مرا به مرز خودکشی رساند
توبه‌ای که اعتقاد نبود روایت دو سال مهمانخانه، تا شکنجه و توبه اجباری
استحاله هویت فردی وقتی خواب دیدن هم باید مطابق میل تشکیلات مجاهدین باشد
20 آبان 1405وقتی فشارهای تشکیلاتی مجاهدین مرا به مرز خودکشی رساند
در مقطعی از حضورم در قرارگاه بنیاد علوی، در قرارگاه یازدهم و در یگان توپخانه سازماندهی شدم. فرمانده دسته ما عباسعلی دارایی و فرمانده یگان نیز فرشاد پورکشکول بود. دو نفر به نامهای محمود دادوند و مسلم محمدی هم به‌عنوان “تن واحد” در کنار من قرار داشتند. در آن مقطع، بحث‌های موسوم به “دیگ و […]
19 آبان 1405روایت دو سال مهمانخانه، تا شکنجه و توبه اجباری
یکی از تلخ‌ترین تجربه‌های من در دوران حضور در تشکیلات مجاهدین خلق، مربوط به نشست‌های موسوم به “طعمه” در دوران مسعود رجوی است؛ نشست‌هایی که به نام مقابله با نفوذ و حفظ امنیت تشکیلات برگزار میشد، اما در عمل به ابزاری برای سرکوب مخالفان، تحقیر اعضا و درهم‌شکستن اراده کسانی تبدیل شده بود که جرئت […]
16 آبان 1405وقتی خواب دیدن هم باید مطابق میل تشکیلات مجاهدین باشد
وقتی وارد تشکیلات رجوی شدم. یکی از موضوعاتی که از طرف مسئولین و هم در کلاس های ایدئولوژیک روی آن تاکید و برای ما آن را تکرارمی نمودند این بود که “اصالت با بیان است”. به ما می‌گفتند شما باید هر آنچه در ذهن و ضمیرتان می‌گذرد، بدون پنهان‌کاری گزارش کنید. حتی خوابی را که […]
ثبت دیدگاه
- دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
- پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
- پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.