اعضای سازمان مجاهدین خلق، در سیستم بسیار سرکوبگری نگه داشته می شوند که همه ی جنبه های حیات آن ها را کنترل می کند. تجرد در این فرقه اجباری ست. عشق و عاطفه ممنوع است مگر آن که برای رهبران باشد. اعضا در جلسه های مخصوصی مجبور به اعتراف و افشای همه ی افکار روزانه ی خود هستند. محرومیت از خواب کافی، کار اجباری، زندان انفرادی و شکنجه ی روحی و جسمی روش های معمول در فرقه ی رجوی ست.

؟ آیا به دست آوردن دست دوستی آمریکا، که با توجه به گفته های رسانه آلبانیایی”Parrena” اکثر سیاستمداران آلبانی به دنبال دریافت دوستی آمریکا بوده و می باشند، ارزش ایجاد شکاف امنیتی در کشورش و برای ملتش را داشته یا خیر؟ این جای سئوال است که آیا این خوش خدمتی ارزش تحمیل این هزینه گزاف به کشور و ملت را داشته یا خیر؟ گذشت سالها نشان داده که سیاست فرقه رجوی به همکاری با دشمنان دولت و ملتی است که در کشورشان مستقر شده اند تا بتوانند در این درگیریهای داخلی موقعیت خود را تثبیت کنند. پس از امروز دولت آلبانی می بایست تمام حواس خود را معطوف این فرقه نماید

براساس اخبار دریافتی در تمام ساعاتی که خانواده ها در جلوی زندان رجوی موسوم به لیبرتی هستند هیچ تحرکی از اسیران مشاهده نمی شود. فرقه همۀ برنامه های عادی کمپ حتی ورزش روزانۀ اسیران را هم تعطیل کرده و برای همه نشست و کلاس جهت سرگرم کردن آنها برقرار کرده تا افراد در سالنهایی که همۀ در و پنجره های آنها مسدود شده و افراد به شدت تحت کنترل هستند؛ متوجه حضور خانواده ها نشوند و صدای آنها را نشوند

شما بخاطر اینکه همسو با آمریکا–عربستان و اسرائیل به آنها خوش خدمتی می کنید و هیچ گونه تبلیغ و محکومیتی راجع به این جنایات ندارید از ترس اینکه مبادا دیگر از شما حمایت نکنند در درون زندان خصوصی خود شما اشرف سابق و کمپ لیبرتی هزاران زن و مرد را به صورت گروگان گرفته اید و آنها را زندان ذهنی و جسمی نموده اید. صدها نفر زن و مرد که به ایدئولوژی شما اعتراض کرد به طور مخفیانه در اشرف سابق کشتید.

در حالی که رئیس جمهور فرانسه در کشور وضعیت فوق العاده اعلام کرده است و حضور نظامیان ارتش در شهر رعب و وحشت شهروندان را افزایش می دهد، نباید از تهدید امنیتی دیگری که در اوورسوردواز به صورت بالقوه وجود دارد، غافل شد. کما اینکه در سال 2003، پس از دستگیری مریم رجوی توسط پلیس فرانسه این تهدید بالقوه به صورت مشعل های انسانی بالفعل شد. عده ای از اعضا با ارتکاب به خودسوزی برای اعتراض به دستگیری رهبر فرقه شان صحنه های رعب آوری آفریدند.

سران گروه تروریستی مجاهدین با وجود آمادگی برخی از کشورهای جهان برای پذیرش اعضا گروه، همچنان اصرار بر ماندن در خاک عراق را دارند.زیرا ادامه حیات خود را ماندن در عراق می دانند. رجوی با هزاران ترفند وحیله در صدد است تا از انتقال افراد به البانی جلوگیری کند ویا دست به دامان ایادی خود شده تا به نحوی اعضا یک جا به کشور ثالث منتقل شوند تا از فرو پاشیدگی اعضا ودر واقع نابودی فرقه ممانعت به عمل آورد.

با قاطعیت تمام میتوان گفت که وابستگان وهواداران این جریان، کمترین سواد را دربین تمامی جریانات اپوزیسیون داشته ودارند وهمین مسئله در همراهی با خصوصیات قدرت طلبی وخودشیفتگی رجوی، نقش مهمی در استحاله سازمان مجاهدین خلق داشته است. باری، درخواست دوباره ی سلاح این باردر نوشته ی شخصی بنام شهیاد احسانی با عنوان نامسمای ” حقارت رژیم آخوندی در مواجه با مجاهدبن”، مطرح گردیده که ضمن اینکه خیالاتی بودن این شخص را نشان میدهد، نیت رجوی در باقی گذاشتن دائمی اسرای خود درلیبرتی را هم مینمایاند!

آتش تهیۀ این اعمال جنایتکارانه توسط فرقه رجوی و در پادگان تروریستی شان در اوور سور اواز برنامه ریزی و طراحی شده است. رجوی جنایتکار که بعد از امضای تفاهمنامه اتمی تمام آرزوها و آمالش که جنگ فرضی بین امریکا و ایران بود بر باد رفت مثل گربه ای که در یک گوشه اتاق گیر کرده باشد شروع به داد و فریاد کرده و به سر و روی خودش و تمام نزدیکانش چنگول میکشد و از فرط فلاکت وبدبختی و گل گرفته شدن تنور جنگ اعلام یک پیروزی موهوم تحت عنوان زهر اتمی نمود و طی این مدت هم با سفر هر هیئت اروپایی به ایران خط و نشان می کشید و در مواردی هم در لفافه تهدیدهایی را گوشزد می کرد.

رجوی بعد از اینکه صدام حسین را از دست داد سعی کرد در این مدت سیزده سالی که مناقشه هسته‌ای ایران با قدرت های بزرگ غربی در جریان بود سوار این تضاد شده و هم سو با سیاست های اسرائیل و جناحهای جنگ طلب در حزب جمهوری خواه آمریکا خواستار تحریم های اقتصادی شدید تر و جنگ و ویرانی علیه مردم ایران گردید و در این رابطه برای نشان دادن مخالفت خود با پیشرفت مذاکرات هسته‌ای ایران با کشورهای پنج بعلاوه یک و کار شکنی در این رابطه ؛ پشت سر هم انواع و اقسام سایت های اتمی در ایران کشف می کرد و خلاصه اینکه کاملا در مقابل منافع ملی مردم ایران قرار گرفت ؛ همان خلق قهرمانی که به دروغ سنگ حمایت از آنرا به سینه می زند و به دروغ مدعی می باشد که می خواهد برای آنها آزادی را به ارمغان بیاورد.

اگر در این لحظات به چهره مسعود و مریم نگاه میکردید، میدیدید که خوشحالی عجیبی در چهره آنها پیداست. درحالیکه مردم دنیا بخاطر هزاران آدم بیگناهی که در آنجا کشته می شدند ناراحت بودند، ولی این دو نفر و طرفدارانشان غرق در شادی و پایکوبی بودند. چند روز بعد هم که آمریکا به افغانستان و القاعده حمله کرد، مسعود در نشست گفت که البته ما دوست نداریم به کسی که زیر تیغ هست چیزی بگوئیم ولی اگر بن لادن راست میگفت” چرا نرفت و در کشور خودش این عملیات را انجام نداد”، یعنی اینکه بن لادن و گروهش آدم های بدی نیستند و نیز چون زیر حملات آمریکا قرار دارند نباید به آنها انتقاد کرد ولی بهتر بود این عملیات را در کشور خودشان انجام میدادند.

همان شب پدر و مادرها برای خداحافظی از بچه‌هایشان که در محلی بصورت پانسیون نگهداشته میشدند و فقط بعد از ظهر پنجشنبه و روزهای جمعه را با پدر و مادرشان میگذراندند، میروند. بچه‌های کوچک‌تر هنوز قادر به درک قضایا نیستند، ولی آنها که بیش از ۱۲-۱۰ سال دارند خیلی خوب میفهمند که معنی این خداحافظی چه میتواند باشد و علیرغم موج تبلیغ بی امان و فضای حماسی ساخته شده، اضطراب بر چهره بچه‌ها موج میزند. بخصوص که مسئولین از بچه های ۱۱-۱۲ سال به بالا، برای تدارکات و جابجائی جعبه های فشنگ و درست کردن ساندویچ‌های سفر مرگ و زندگی پدر و مادر‌هایشان استفاده کرده بودند.

مسئولین فرقه حتی توی مناسبات درونی خویش و همچنین در بحث های داخلی به وجود ارتش به اصطلاح آزادی سوریه می بالند و بدان افتخار می کنند که گویا ارتش آزادیبخش سوریه با الگو برداری از اسم ارتش آزادیبخش سازمان!! تشکیل شده، به دنبال استراتژی فرا مرزی رجوی در منطقه اکنون پایگاه ویکی‌لیکس در تازه‌ترین سند افشاگرانه خود نوشت: اعضای گروهک مجاهدین در سال 2011 وارد سوریه شدند تا با کشتار مردم و معارضان دولت سوریه مسولیت این قتلها را بر عهده سپاه پاسداران بگذارند.