من یک دفعه سیستم بدنم بهم ریخت و یاد روزهای قبل افتادم. خیلی سخت بود در مقابل کسی بایستی که عامل این همه بد بختی باشد و بتوانی خودت را کنترل کنی. دست و پاهایم داشت میلرزید. بدنم سرد شده بود و صدایم به زور در می آمد. اما دوست داشتم حرفهایم را بهش بزنم.
این سلسله مقالات که درحال حاضر با کمک کانون آوا تنظیم و منتشر می گردد در انتها بصورت کتابی در خواهد آمد که تا تجربه ای باشد برای نسل بعد از ما تا دیگر اسیر شیادان دیگری تحت هر عنوان و بخصوص فرقه مجاهدین نشوند.
آنها به من توصیه کردند که اگر جانم را دوست دارم و اگر دیگر نمی خواهم به روزهای گذشته (به دوران شکنجه شدن ها) باز گردم پس بهتر است تعهد دهم که اصول تشکیلاتی فرقه را کاملاَ رعایت کرده و به مناسبات فرقه باز گردم. فهیمه اروانی به من گفت که برادر مسعود به تو عفو داده است و ما تو را میبخشیم به شرط آنکه قول دهی که پسر خوبی باشی و گوش به فرمان مسئولین در خدمت سا زمان (فرقه) باقی بمانی. من در این شرایط با خودم فکر میکردم که چرا آنها که تا این حد با من پیش رفتند و مرا تحت انواع شکنجه های مختلف قرار دا دند دوباره از من میخواهند به مناسبات فرقه باز گردم؟! جواب به این سؤال کمی دشوار بود. شاید دلیل اینکه مرا نکشتند این بود که فکر میکردند من به خاطر کینه های عمیقم با آخوندها و به خاطر ادامه دادن به مبارزه با جمهوری اسلامی همه چیز را فراموش خواهم کرد و در آینده نیز انرژی ام را معطوف به مبارزه با ملاهای حاکم بر ایران میکنم. دلیل دیگر و قویتر شاید این بود که حال اگر من موافقت میکردم به مناسبات فرقه برگردم در این شرایط سکوت یکباره من و از این پس اعتراض نکردن من نسبت به اصول تشکیلاتی فرقه، می تواند کمک کند به کنترل کردن سایر نیروهای معترضی که مرا میشناختند و با من در ارتباط بودند. از طرف دیگر اوضاع عراق هر روز به سوی درگیری با آمریکا پیش میرفت. خود مسئولین فرقه میگفتند تا چند ماه دیگر همه چیز تعین تکلیف میشود و به زودی آمریکا به عراق حمله خواهد نمود و در این راستا وضعیت سازمان (فرقه) و حکومت آخوندها نیز تعین تکلیف خواهد شد. پس بنابراین تصمیم عاقلانه این است که با توجه به اوضاع و احوال حساسی که در آن قرار داریم تو با ما راه بیائی و بار دیگر جانانه در خدمت سازمان (فرقه) باشی. آنان ادامه دادند: مگر تو همیشه خودت نمیگفتی بزرگترین آرزویت زدن ضربه سنگینی بر دهان آخوند هاست، خب حالا آن لحظه دارد فرا میرسد، همه نیروها دارند برای حمله به ایران آماده میشوند و ما به زودی به ایران حمله خواهیم کرد تو هم به خاطر رسیدن به آرزوهائی که خودت میگفتی هم که شده با ما همکاری کن و دشمنی ات با آخوندها را به اثبات برسان. در آن شرایط من حق هیچ گونه انتخابی را نداشتم. تنها راه موجود ی که در برابر من قرار داشت این بود که دوباره به مناسبات عادی فرقه بازگردم بنابراین من حرف و خواسته آنان را پذیرفتم و قرار بر این شد که من به یگان خودم باز گردم. پس از موافقت من، آنان دوباره چندین تعهد از من گرفتند مبنی بر اینکه در مناسبات فرقه کاملاً گوش به فرمان باشم. همچنین من متعهد شدم که راجع به این قضایائی که در این دوران پیش آمده بود با هیچ کس حرفی نزنم. آنان به من هشدار دادند که اگر راجع به آنچه در این دوران گذشته است با کسی حرفی بزنم شدیداً با من برخورد خواهد شد و این بار دیگر به من رحم نخواهند کرد. حدود یک ماه ونیم ازشروع این جریانات و روزهای سرد و ظلمانی میگذشت. من هنوز در یکی از واحدهای ضد اطلاعات فرقه مسقر بودم تا اینکه یکروز عصر فرمانده یگانم صالح به دنبالم آمد و گفت: اونیفرم سبز رنگت را بپوش چونکه میخواهیم با هم برویم به پارک و در آنجا چرخی بزنیم تا روحیه ات عوض شود. در ضمن خواهر فهیمه و تعدادی دیگر از کادرهای سازمان نیز با ما هستند. بعد از آنکه من آماده شدم همراه با فهیمه، نادر رفیعی نژاد، سهیلا،فرشته شجاع و صالح به پارکی که در اردوگاه کار اجباری اشرف قرار داشت رفتیم. وقتی که به پارک رسیدیم من به فرمانده ام صالح گفتم: من میخواهم توی پارک چرخی بزنم و کمی میخواهم تنها باشم چونکه حال و حوصله شلوغی را ندارم.
صالح به من گفت:اشکالی ندارد، هر جور که راحت هستی.
من چند دقیقه ای در پارک قدم زدم. اما ذهنم کاملاً مشغول بود و به اوضاع و احوالی که در آن قرار داشتم فکر میکردم. در درون پارک یک تاب قرار داشت. من این تاب را خیلی دوست داشتم به این دلیل که آن تاب وسیله ای بود که وقتی سوار بر آن میشدم میتوانستم از آنجا جاده آسفالتی را که راه ارتباطی بغداد به شمال عراق بود را به راحتی ببینم. بنابراین سوار بر تاب شدم. و به این راه ارتباطی و خودروهائی که در این مسیر تردد میکردند خیره شده بودم. من وقتی به خودروهائی که در این مسیر تردد میکردند نگاه میکردم روحیه میگرفتم. این جاده برای من بوی آزادی را میداد و برای من سمبلی از آزادی بود با خودم میگفتم خوش به حال نفراتی که در این جاده در حال تردد هستند. آنان چقدر خوشبخت هستند چون به هر جا که دلشان میخواهد میتوانند بروند اما ما بدون اجازه مسئولین فرقه حتی حق نفس کشیدن را هم نداریم. با خودم میگفتم خدایا کی این وضعیت تمام میشود؟ آیا میشود دوباره روزی بیاید که من لااقل آزادی فردی خودم را داشته باشم و در امور فردی خودم مجبور نباشم از کسی اجازه بگیرم؟! خدایا چی فکر میکردم چی شد. آمده بودم برای کسب آزادی با ملاها مبارزه کنم حالا خودم تا گردن در باتلاق استبداد بیرحم و بی حد و مرز رجوی فرو رفته ام. علاوه بر این ها چندین تهمت ناچسب نیز به من چسبانیده اند و کاملاً ترور شخصیتی ام کرده اند واقعاً که………………
به خودروهائی که در مسیر در حال تردد بودند نگاه میکردم و آرزوی رهائی از چنگال فرقه را داشتم. دوست داشتم بلند فریاد بکشم آیا کسی در این دنیا پیدا میشود که به داد ما برسد؟ اما دریغ…..
قطره قطره داشتم اشک میریختم و یک نخ سیگار نیز روشن کرده بودم و در حال کشیدن آن بودم به این امید که شاید اعصابم کمی راحت شود. در درون دنیای آرزوها و خواسته های خودم غرق بودم که ناگهان احساس کردم که پارک شلوغ شد. مثل اینکه یکسری افراد وارد پارک شدند. سر و صدای آنان بود که آرامش مرا به هم ریخت چون وقتی ما به پارک آمدیم همه جا خلوت بود و غیر از مسئول پارک کسی درآنجا حضور نداشت. در همین حین یک نفر مرا مورد خطاب قرار داد و گفت: های پدر سوخته، فکر کردی اینجا خونه خاله است که تاب بازی میکنی، آمده ای مبارزه کنی یا اللی تللی؟!
سرم را رو به عقب چرخاندم تا ببینم کیست، دیدم مسعود رجوی است که مریم قجر عضدانلو و تعدادی دیگر از کادرهای رده بالای فرقه نیز او را همراهی میکنند.
سلام کردم. مسعود رجوی با لحنی شوخی مآبانه گفت: یالا بیا پائین پدر سوخته.
در حینی که من داشتم پائین می آمدم فهیمه اروانی و مژگان پارسائی یک چیزهائی یواشکی به مسعود رجوی گفتند. آمدم پائین، مسعود رجوی دستش را دراز کرد و به من دست داد. من نیز به او سلام کردم.
وی میخواست به اصطلاح با من شوخی کند. بنابراین به من گفت: خب،آمدی با آخوندها مبارزه کنی یا پیک نیک؟! خوب برای خودت میچرخی، ما راباش که نیرو جمع میکنیم برای ما بجگند اما آقایان به فکر تفریح خودشان هستند،مثل اینکه خیلی هم برات بد نمیگذره؟. آره خونه خاله است دیگه چکارش میشه کرد.
من یک دفعه سیستم بدنم بهم ریخت و یاد روزهای قبل افتادم. خیلی سخت بود در مقابل کسی بایستی که عامل این همه بد بختی باشد و بتوانی خودت را کنترل کنی. دست و پاهایم داشت میلرزید. بدنم سرد شده بود و صدایم به زور در می آمد. اما دوست داشتم حرفهایم را بهش بزنم. بنابراین به او گفتم: برادر به یمن رهبری شما و انقلاب خواهر مریم و ایدئولوژی سازمان من معنای مبارزه واقعی را با شیوه رفتار کادرهای درجه یکتان در طول این چند هفته ء گذشته درک کرده ام.
در این هنگام صالح از پشت سر، یک تنه به من زد. یعنی اینکه مواظب حرف زدنت باش. من نیز ساکت شدم.
سپس مسعود رجوی شروع به صحبت کردن نمود. وی میگفت: این جا مکان مبارزه با رژیم خون آشام آخوندها است. ما درگیر جنگی سخت با دشمنی قهار و فریبکار هستیم. این دشمن ما کاملاً بیرحم و شقاوت پیشه است. هر روز خون صدها نفر از مردم بیگناه کشور ما را میریزد و خودت هم خوب میدانی که چه ظلمهائی در حق مردم ما که نمیکند. تو که خودت اوضاع و احوال ایران را دیده ای و خوب میدانی که مردم ما از دست این آخوندها چه ها که نمیکشند. پس کاری به این خرده ریزها نداشته باش. غبارها و حصارهای ذهنت را کنار بگذار و خالصانه به انقلاب خواهر مریم وصل شو. فقط خود سپاری کن تا رها و آزاد شوی و طعم آزادی واقعی را بچشی. تو باید مثل علی اکبر اکبری و کاظم نیاکان که هر دو از قهرمانان سازمان هستند شوی. (لازم به یاد آوری است که این دو نفر نفراتی بودند که توسط فرقه شستشوی مغزی داده شده بودند و در دو عملیات جداگانه جان خویش را از دست داده بودند. علی اکبر اکبری همان نفری است که لاجوردی را ترور کرده بود.) بچسب به مبارزه و در این مسیر متزلزل نباش. تو باید ایمان بیاوری که تنها نهادی که میتواند رژیم را سرنگون کند سازمان مجاهدین خلق است. اگر تو نیز واقعاَ میخواهی رژیم حاکم بر ایران سرنگون شود پس باید پا در رکاب این سازمان باشی و مطیع و فرمانبردار مسئولین و فرماندهانت باش. ما خیر تو را میخواهیم پس خودت را به سازمان بسپار مطمئن باش ضرر نخواهی کرد. من اینرا به تو قول میدهم.
ادامه دارد……………
محسن عباسلو
برچسب ها
محاکمه در قرارگاه حبیب - قسمت اول حدودا سال 80 بود که پس از تغییر سازماندهی در قرارگاه ۷، تحت مسئولیت فردی به نام ضیا مقدم قرار گرفتم. من در وضعیت پاسیوی بودم و تا چند روز اول کاری با من وبقیه نفرات نداشتند . اما این آرامش چندان دوام نیآورد و خیلی زود نوبت یکی دیگر از بحثهای ایدئولوژیک و تشکیلاتی رسید. یک روز یک نوار تصویری از مریم رجوی پخش کردند که در آن یکی از بندهای انقلاب ایدئولوژیک به نام "مفتخوری" مطرح شده بود. پس از پخش این نوار، همه نفرات موظف شدند فاکتهای خود را درباره مفتخوری نوشته و در جمع ارائه کنند. به بیان دیگر، هرکس باید خودش را در برابر دیگران محکوم و به اصطلاح روسیاه و اعتراف میکرد که از امکانات تشکیلات استفاده نموده اما بهای آن را با فداکاری مورد انتظار نپرداخته است.! یکی از محورهای اصلی این بحث، همان شعار معروف "عمر چریک شش ماهه است" بود. استدلالشان این بود که اگر کسی هنوز زنده مانده و به اصطلاح شهید نشده، پس حتماً مفتخور بوده است! نوبت به من رسید تا مثلا فاکت های مفت خوری را بنویسم ، اما واقعاً من چیزی برای نوشتن نداشتم چون نمیتوانستم چیزی را که در وجودم نبود، صرفاً برای راضی کردن مسئولان بسازم وهمین موضوع را به مسئولین گفتم! آنها برای اینکه مرا تحت فشار بیشتری قرار دهند و به اصطلاح به قله انقلاب مریم نزدیک کنند، تعدادی از همشهریهایم را که در قرارگاه ۱۰ حبیب بودند، برای انجام کار توضیحی درخصوص ضرورت عبور از بحث های انقلاب نزد من فرستادند. در مناسبات مجاهدین، مسئله فقط انجام کار یا اجرای دستور نبود؛ حتی ذهن و حافظه انسان هم باید تحت کنترل تشکیلات قرار میگرفت. مدام به ذهن و گذشته افراد از جمله من گیر میدادند. تمام خاطرات زندگیام در ذهنم زنده بود و گذشتهام برایم به نوعی نوستالژی تبدیل شده بود. بارها به من میگفتند باید حافظهات را پاک کنی؛ حافظه تو حامل ارزشهای بورژوازی و ارتجاعی است و باید فرهنگ و ارزشهای مجاهدین را جایگزین آن کنی.! واقعاً از نظر روحی و روانی به وضعیت دشواری رسیده بودم. من در جامعه عادی زندگی آرامی داشتم و دغدغههای معمول زندگی خودم را دنبال میکردم، اما حالا در بیابانهای عراق گرفتار مناسباتی شده بودم که هر روز با یک بحث جدید، ذهن و روان ما را درگیر میکردند. اگر فقط از ما بیگاری میکشیدند، شاید تحملش آسانتر بود؛ اما مسئله این بود که لحظهای اجازه نمیدادند ذهن انسان از فشارهای تشکیلاتی آزاد شود. گاهی با خودم فکر میکردم اگر مسعود رجوی توانایی چنین کاری را داشت، حتماً یک تراشه در مغز تکتک ما کار میگذاشت تا دیگر هیچ فکر و خاطره مستقلی نداشته باشیم و کاملاً به رباتهایی تبدیل شویم که فقط فرمان میگیرند و اجرا می کنند. در همین دوران، وضعیت روحی من روزبهروز بدتر میشد. بطوریکه دچار کابوسهای شبانه شده بودم. بارها در خواب وحشتزده با فریاد از خواب میپریدم. این وضعیت حتی باعث اعتراض تنواحدیهایم شده بود. کار به جایی رسید که تخت خوابم را جابهجا کردند و مرا به انتهای آسایشگاه منتقل کردند تا مزاحم دیگران نباشم. اما کسی نمیپرسید چرا یک انسان در محیطی که ادعای آرمانخواهی و رهایی دارد، باید تا این اندازه دچار اضطراب و آشفتگی روانی شود. کار بجایی رسید که طی نامه ای به مسئولین اعلام جدایی خودم از تشکیلات را مطرح کردم. درپی این این درخواستم یک روز مرا به ستاد فرماندهی قرارگاه حبیب نزد ژیلا دیهیم، مسئول ستاد، بردند. او از من پرسید: چرا در مناسبات اکتیو نیستی و چرا مسئولانت از تو رضایت ندارند؟ من که دیگر نمیخواستم طفره بروم. صریح به او گفتم: : فکرهایم را کردم. نمیتوانم ادامه بدهم. میخواهم از سازمان جدا شوم . ژیلا دیهیم در پاسخ گفت: روزی که تو را از لعیا تحویل گرفتم، او مشکلاتت را برای من توضیح داده بود. سپس جزوهای از زندگینامه یکی از اعضای کشتهشده سازمان به نام آرام گفتاری به من داد. شروع کرد به تعریف کردن سرگذشت او و گفت که آرام نیز پروسهای شبیه به من داشته، حتی به زندان ابوغریب فرستاده شده و برای تأمین مایحتاج صنفی خود، مجبور بوده با طناب به داخل چاه سپتیک زندان برود و با سطل آن را تخلیه کند. به گفته او، آرام آنقدر تحقیر و خوار شده بود تا سرانجام ابراز ندامت کرده و درخواست بازگشت به مناسبات را داده بود و سازمان هم منت بر سرش گذاشته و او را پذیرفته بود. ژیلا در پایان با لحنی تهدیدآمیز به من گفت: حواست باشد، قلوسبازی درنیار! ممکن است تو را هم به زندان مخوف ابوغریب بفرستیم! برای من کاملاً روشن بود که این صحبتها نه برای کمک به حل مشکلاتم، بلکه برای ترساندن و منصرف کردنم از تصمیم جدایی مطرح میشود . بعد از این صحبتها، ژیلا برای اینکه شاید بتواند مرا مثلا شرمنده نماید یک خودنویس به من هدیه داد و گفت این خودنویس متعلق به دخترم بوده اما آن را به تو هدیه میدهم. اما من که مصمم به جدایی بودم هدیه و تهدید هیچکدام تأثیری در تصمیم من نداشت و همچنان بر جدایی ام از تشکیلات تأکید کردم. اما اینباراین بار ژیلا عصبانی شد و به یکی از مسئولین بنام حمید گفت: داریوش (نام مستعار من) را ببرید تا اورا تعیین وتکلیف کنیم یعنی می خواستند مرا در برابرجمع قرار دهند. این بود که فردای آن روز، ساعت ۹ صبح، تمام کارها تعطیل شد و همه نفرات به سالن اجتماعات رفتیم. حتی تعدادی از افراد قرارگاه ۱۰ نیز در نشست حضور داشتند. ژیلا دیهیم نشستی گذاشت ودر ابتدای آن گفت همانطور که میدانید، ما نفرات پذیرشی را برای یک دوره امتحانی به قرارگاه میآوریم و اگر صلاحیتشان احراز شد، درتشکیلات باقی میمانند. سپس ادامه داد این نشست در ادامه نشست ۳۸۰ برگزار میشود و با اشاره به اصطلاحات تشکیلاتی، به جمع کد داد که سطح و اشل این نشست چیست. منظور او نشریه مجاهد شماره ۳۸۰ بود که در سال ۱۳۷۳ منتشر شده بود و در آن اسامی تعدادی از افرادی که خواهان جدایی از سازمان بودند، مطرح شده بود. در آن ماجرا، تشکیلات مجاهدین با طرح اتهام نفوذی و مأمور رژیم بودن، تلاش کرده بود با علنی کردن این اتهامات و گرفتن اعتراف از افراد، برای دیگر اعضا زهرچشم بگیرد. داریوش قنواتی محاکمه در قرارگاه حبیب – قسمت اول
تخت بیمارستان هم پناهگاه نبود وقتی فشارهای تشکیلاتی مجاهدین مرا به مرز خودکشی رساند
توبهای که اعتقاد نبود روایت دو سال مهمانخانه، تا شکنجه و توبه اجباری
محاکمه در قرارگاه حبیب – قسمت اول
حدودا سال 80 بود که پس از تغییر سازماندهی در قرارگاه ۷، تحت مسئولیت فردی به نام ضیا مقدم قرار گرفتم. من در وضعیت پاسیوی بودم و تا چند روز اول کاری با من وبقیه نفرات نداشتند . اما این آرامش چندان دوام نیآورد و خیلی زود نوبت یکی دیگر از بحثهای ایدئولوژیک و تشکیلاتی […]
وقتی فشارهای تشکیلاتی مجاهدین مرا به مرز خودکشی رساند
در مقطعی از حضورم در قرارگاه بنیاد علوی، در قرارگاه یازدهم و در یگان توپخانه سازماندهی شدم. فرمانده دسته ما عباسعلی دارایی و فرمانده یگان نیز فرشاد پورکشکول بود. دو نفر به نامهای محمود دادوند و مسلم محمدی هم بهعنوان “تن واحد” در کنار من قرار داشتند. در آن مقطع، بحثهای موسوم به “دیگ و […]
روایت دو سال مهمانخانه، تا شکنجه و توبه اجباری
یکی از تلخترین تجربههای من در دوران حضور در تشکیلات مجاهدین خلق، مربوط به نشستهای موسوم به “طعمه” در دوران مسعود رجوی است؛ نشستهایی که به نام مقابله با نفوذ و حفظ امنیت تشکیلات برگزار میشد، اما در عمل به ابزاری برای سرکوب مخالفان، تحقیر اعضا و درهمشکستن اراده کسانی تبدیل شده بود که جرئت […]
ثبت دیدگاه
- دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
- پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
- پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.