پیوندی که در سایه تشکیلات رجوی شکست

در کمپ اشرف، همه‌چیز رنگ داشت؛ اما نه رنگ‌های زندگی، بلکه رنگ‌هایی یکدست و تکراری. همه‌چیز خاکستری بود؛ یا قرمزِ تندِ پرچم‌ها، یا سبزِ تکراریِ لباس‌ها. در میان این همه رنگِ اجباری، “آرش” و “سارا” مانند دو سایه هم‌مسیر بودند که بیست‌وپنج سال، حتی در تاریک‌ترین لحظات، تنها نقطه گرم و انسانی زندگی یکدیگر بودند. […]

در کمپ اشرف، همه‌چیز رنگ داشت؛ اما نه رنگ‌های زندگی، بلکه رنگ‌هایی یکدست و تکراری. همه‌چیز خاکستری بود؛ یا قرمزِ تندِ پرچم‌ها، یا سبزِ تکراریِ لباس‌ها. در میان این همه رنگِ اجباری، “آرش” و “سارا” مانند دو سایه هم‌مسیر بودند که بیست‌وپنج سال، حتی در تاریک‌ترین لحظات، تنها نقطه گرم و انسانی زندگی یکدیگر بودند.

آن‌ها در جوانی، با چشمانی که از آرمان‌ها می‌درخشید، در میان جمعیت با یکدیگر پیمان بستند. آن روزها تصور می‌کردند عشق، قدرت لازم برای ایستادگی در برابر جهان را به آن‌ها می‌دهد. اما نمی‌دانستند که در این سازمان، “عشق” نقطه‌ضعف محسوب می‌شود و “وابستگی”، نوعی خیانت به هدفی بزرگ‌تر تلقی می‌گردد.

پس از ۲۵ سال، زمانی که خطوط چهره‌هایشان زیر فشار و خستگی محیط تغییر کرده بود، از سوی مسعود رجوی حکم رسید؛ حکم جدایی! نه به دلیل نبود عشق، بلکه به بهانه “نیاز سازمان به نظم مطلق”. آن‌ها باید از یکدیگر جدا می‌شدند، چون رجوی چنین خواسته بود. اکنون دیگر احساسات و عواطف خانوادگی، مانعی بزرگ بر سر راه خواسته‌ها، تمایلات و خودخواهی‌های این رهبر خودانتصابی به شمار می‌رفت.

لحظه اعلام این تصمیم، نه با طوفان و فریاد، بلکه با سکوتی سنگین و اداری همراه بود. در اتاقی کوچک که بوی کاغذهای قدیمی و اضطراب می‌داد، به آن‌ها گفته شد که از این پس باید پیوندشان را قطع کنند.

آرش به سقف خیره شده بود؛ انگار می‌خواست بفهمد چگونه می‌توان پیوندهای عمیق یک زندگی مشترک را با چند خط دستور از هم گسست. سارا فقط به دستانش نگاه می‌کرد؛ همان دست‌هایی که در سال‌های سختی، هرگاه می‌لرزیدند، دست‌های آرش آن‌ها را محکم در میان خود می‌فشردند و به او آرامش می‌دادند. حالا باید یاد می‌گرفت چگونه با دستانی خالی و یخ‌زده، در میان جمعیت حرکت کند.

در جلسات، وقتی همه با صدای بلند شعار می‌دادند، آرش در کنار سارا می‌ایستاد. آن‌ها فقط چند سانتی‌متر با یکدیگر فاصله داشتند، اما انگار اقیانوسی از سنگ و یخ میانشان قرار گرفته بود. مجبور بودند به یکدیگر نگاه نکنند. اگر نگاهشان به هم می‌افتاد، تمام نقاب “وفاداری به سازمان” فرو می‌ریخت. در میان جمعیت، آن‌ها دو غریبه بودند؛ دو پیاده‌نظام که اجازه نداشتند هیچ پیوندی با یکدیگر داشته باشند.

این بزرگ‌ترین شکنجه بود: اینکه بدانی کسی که تمام عمرت را با او سپری کرده‌ای، تنها چند قدم با تو فاصله دارد، اما حتی حق نداری در چشمانش نگاه کنی و از درد خود بگویی. آن‌ها در میان جمعیت، در اوج همهمه، در نهایت تنهایی به سر می‌بردند.

زخم‌هایی که حتی پس از جدایی باقی ماندند.

سال‌ها گذشت. آن‌ها از آن ساختار گریختند، اما زخم‌های آن ۲۵ سال هرگز به‌سادگی التیام نیافت. اکنون که در آرامش هستند، وقتی در سکوت شب به گذشته می‌اندیشند، درمی‌یابند که سازمان فقط زندگی‌شان را از آن‌ها نگرفته بود؛ بلکه حقِ بودن و زندگی کردن را نیز از آن‌ها سلب کرده بود.

آن‌ها یاد گرفته بودند چگونه در میان جمعیتی که مدام فریاد می‌زند، در سکوت مطلق برای عشق از دست‌رفته‌شان عزاداری کنند.

با وجود اینکه سال‌ها از تشکیلات مجاهدین خلق جدا شده‌اند، هنوز نگاه کردن در چشمان یکدیگر را گناه و ابراز عشق و محبت به هم را خیانت می‌دانستند. آن‌ها از تشکیلات جدا شده بودند، اما برای التیام زخم‌ها و بازشناختن عواطف و عشقی که به آن‌ها خیانت شده بود، به زمان زیادی نیاز داشتند.

باورهای القاشده از سوی مجاهدین خلق هنوز بر زندگی آن‌ها سایه انداخته بود؛ اما آن‌ها دست در دست یکدیگر، از باورهایی عبور می‌کردند که زندگی کردن و عشق ورزیدن را گناهی نابخشودنی و خط قرمز تشکیلاتی اعلام کرده بود.

سارا به یاد می‌آورد که هنوز مردان و زنانی هستند که تحت تأثیر همین باورها زندگی می‌کنند و باید به یک باور واقعی برسند؛ اینکه عشق و عواطف خانوادگی، حقیقت زندگی است، نه گناه و خیانت.

آن‌ها تا رسیدن به این نقطه، تنها به اندازه یک تصمیم و یک تغییر باور فاصله دارند.

عشق، خانواده و زندگی آزادانه، حق هر انسان است؛ نه گناه!

علی اکرامی