مجاهدین خلق

گذر از حصارهای اشرف!

گذر از حصارهای اشرف!

ایران دیدبان
هنوز سخنگویان!! مجاهدین تصمیم نگرفته اند که در قبال بازگشت 13 تن از اعضای این گروه چگونه موضعگیری کنند و بنا بر این هنوز سیل فحاشی آنان آغاز نگردیده است!
این در حالی است که روز سه شنبه 22 دی ماه یک بار دیگر مجاهدین به بهانه موضعگیری اخیر آدام ارلی سخنگوی وزارت خارجه امریکا در برابر این گروه و اشاره وی به بازگشت 28 تن از جداشدگان، خشم خود را به نمایش گذاشته و به تکرار کلمات حقارت آمیز و غیرانسانی نسبت به این افراد مبادرت نمودند.
آنچه مجاهدین در موضعگیری اخیر به دنبال اثبات آن میباشند، واقعیتی است که مجاهدین همچون شاهدی از غیب به تأیید آن آمده اند!
مجاهدین با تأکید بر داوطلبانه بودن اقدام این اشخاص برای بازگشت به ایران و اطمینان نیروهای امریکایی از این امر پس از مصاحبه صلیب سرخ، قصد دارند تا اقداماتی که از جانب جداشدگان مقیم اروپا یا حاضر در ایران و انجمنهایی همچون نجات و ایران اینترلینک صورت گرفته است را بی تأثیر در این ماجرا نشان دهند.
هر چند که مجاهدین بهتر از هر کسی تأثیرات این فعالیتها را دریافته اند و دققیقاً به خاطر وحشت از گسترش دامنه این اقدامات، بیمناک میباشند، لیکن موضعگیری آنها متضمن این واقعیت است که به شدت افراد را کنترل کرده، اجازه بازدید و مصاحبه اختصاصی به اعضا را نمیدهند و همچنین از درز هرگونه اخبار پیرامون این واقعه مبارک جلوگیری به عمل می آورند.
اگر مجاهدین یک لحظه اقدامات کنترلی خود بر روی اعضا را بردارند خواهند دید که افراد بسیاری همچون اعضای بازگشته به ایران، داوطلبانه خواهان رهایی از این گروه میباشند!
به هر حال و علیرغم خواست مجاهدین اتفاق مهمی که روی داده این است که سکان جریان جدایی به سمت بازگشت به ایران چرخیده است و در چشم انداز قابل پیش بینی، کلیه افرادی که هم اکنون در کمپ جداشدگان به سر میبرند را نیز در بر خواهد گرفت.
این واقعیت قبل از هر چیز نتیجه دروغگوییهای مجاهدین درباره جامعه و وضعیت ایران و مردم است.
وقتی مجاهدین یک فرد را سالها با ترس و وحشت از اینکه اگر پایش به ایران برسد به جرم اینکه حتی با مجاهدین هم کلام شده است، شکنجه و اعدام خواهد شد، در روابط خود نگه میدارند، یا وقتی که در تبلیغات خود مردم را در حال دست و پا زدن با فقر و گرسنگی همچون کشورهای قحطی زده افریقایی تصویر میکنند تا نرخ نان خود را بالا ببرند و… دیگر چه ضرورتی برای جدل بر سر کذب بودن این حرفها وجود دارد، چرا که هیچکس نتوانسته ماه را در پشت ابر پنهان کند و بالاخره واقعیت حتی از حصارهای اشرف نیز میگذرد!
این افراد به محض این که پایشان را در خاک ایران میگذارند با این حقیقت تلخ مواجه میشوند که سالهای متمادی زندگی خود را تباه کرده اند. قرار داشتن در کنار هموطنان و خانواده و از همه مهمتر امکان زندگی آزاد و مستقل به دور از هرگونه سلطه اجباری تشکیلاتی، از ارزشمندترین دست آوردها میباشد.
از سوی دیگر با وضعیت بغرنج و نامعلومی که این گروه دارد و با توجه به اینکه تا کنون چندین کشور اعطای پناهندگی به اعضای مجاهدین را منتفی دانسته اند، بدیهی است که بهترین و سهلترین مکان برای این افراد ایران باشد.
این عزیمت چه به ایران و چه به هر نقطه دیگر دنیا که باشد مطلوب است زیرا مهم جدا شدن از مناسبات دیکتاتوری و اسارت گونه مجاهدین است و مسؤولان صلیب سرخ و امریکا باید توجه داشته باشند که اعضای مستقر شده این گروه در اردوگاه اشرف گروگان و ضامنی برای حفظ رجوی و ادامه حیات وی و فرقه اش میباشند و مجاهدین در قبال هر اقدام انسانی برای رهایی آنان و هرگونه انتخاب داوطلبانه خواهند ایستاد، همچنان که تا کنون ایستاده اند.
به هر صورت لازم است یک بار دیگر رها شدن 13 تن دیگر از اعضای این گروه تبریک گفته شود و دعا کرد که مسؤولان ذیربط در این موضوع، با چشمانی بازتر متوجه حیله های مجاهدین برای اخلال در روند رهایی باشند. 

سرویس محتوا

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا