مجاهدین خلق

شورای ملی مقاومت نطنز را کشف نکرد

شورای ملی مقاومت نطنز را کشف نکرد
جفری گلن لوییس *
28 اکتبر 2006
بحث درباره‎ی این‎که آیا ایران یک برنامه‎ی سانتریفیوژ مخفی ایجاد کرده یا نه من را دیوانه میکند.
منظورت چیزی غیر از آن است که ما پیدا کردهایم؟
و منظورم از ما، ایالات متحده است. یا حداقل جامعه‎ی اطلاعاتیاش.
آنطور که من از ترتیب زمانی وقایع اطلاع دارم، ایالات متحده، با اطلاع کامل از این‎که ایران برنامه‎ی سانتریفیوژ مخفی دارد، مشاهده کرد که ایران دو گودال خیلی بزرگ در نزدیکی نطنز حفر کرده است. آن وقت بود که جریان را به آژانس بینالمللی انرژی اتمی اطلاع داد. تقریباً در همان زمان، یک نفر این اطلاعات را به گروه ناراضی ایرانی یعنی شورای ملی مقاومت ایران انتقال داد که آنها هم اطلاعات دست دوم را در یک کنفرانس مطبوعاتی با جزییات غلط منتشر کردند.
این چیزی است که از اظهارنظرها مشخص شده. بنابراین فکر کنم باید با استفاده از اطلاعاتی که در دست داریم ترتیب زمانی را بررسی کنیم. (بی‎شک وقتی این موضوعات از طبقهبندی خارج شوند نوههایتان از موضوع مطلع میشوند.)
کل بحث عمومی در آگوست سال 2002 آغاز شد، وقتی که شورای ملی مقاومت ایران نطنز را به‎عنوان تأسیسات اتمی اعلام نشده (واقعاً؟!) و مسؤول تولید سوخت هستهای (نه آنقدرها) شناسایی کرد.
اما در دسامبر 2002، مارک هیبس گزارش داد (نسخه‎ی اینترنتی پیدا نشد) که ایالات متحده قبل از آن‎که شورای ملی مقاومت بتواند تصاویر بزرگ و واضح ماهوارهای را که منتشر کرد، بخرد، درباره‎ی مکان و اهداف نطنز به آژانس بینالمللی انرژی اتمی گزارش داده بوده:
« مسؤولان غربی به Nuclearfuel گفتند که به‎مدت حدود یک‎سال، تحلیل‎گران در آزمایشگاه‎های ملی و نهادهای اطلاعاتی ایالات متحده، بر اساس تصاویر ِ با وضوح ِ بالای شناسایی، و با اطلاعات کسب شده، بیش از پیش مظنون شدند که ایران در حال ساخت تأسیسات مخفی غنی‎سازی اورانیوم در نطنز و یک مرکز تولید آب سنگین در اراک بوده است.

منابع گفتند که حدود شش ماه پیش، مقدار محدودی از اطلاعات حساس از یافتههای ایالات متحده، از جمله مختصات دقیق جغرافیایی محلها، به آژانس انرژی اتمی ارائه شدند. مسؤولان میگویند در آن زمان آژانس چند تن از پرسنل خود را در وین موظف کرد که دادهها را با استفاده از تصاویر ماهوارهای تجاری از این دو مکان مورد بررسی قرار دهند. » (1)
البرادعی نیز در گفت‎وگو با علی‎اکبر دارینی از آسوشیتدپرس، این شش ماه را تأیید نمود. (2)
در دسامبر 2002، آیاسآیاس تصاویر ماهوارهای نطنز را منتشر کرد (3)، و توضیح داد بعید است که این سایت حاوی تأسیسات تولید سوخت باشد، اما احتمالاً یک مرکز غنی‎سازی اورانیوم… و به احتمال زیاد… امکانات سانتریفیوژ گاز را دارا است.
کوری هیندرشتاین از آیاسآیاس، در مصاحبه با سیانان، اولین کسی بود که به‎صورت علنی نطنز را یک تأسیسات برای سانتریفیوژ گاز عنوان کرد. (4)
اما ظاهراً گزارش هیبس و تأیید آیاسآیاس باعث آن نشد که کسی به این امر توجه کند که شورای ملی مقاومت (که فقط اطلاعات دست دوم را گزارش کرده بود) این مکانها را پیدا نکرده است.
در فوریه سال 2004، رییس سابق سیا جورج تنت رویکرد صریحتری را اتخاذ کرد و تصریح نمود که این‎که جامعه‎ی اطلاعاتی متعجب شده کاملاً غلط است (5). در ماه می 2005، مایکل ایزیکف و مارک هوزنبال از نشریه‎ی نیوزویک با استناد به سخنان مسؤولان ارشد کنونی و سابق امنیت ملی امریکا (6) تأکید کردند که همه‎ی افشاگریهایی که مجاهدین خلق علناً به‎نام خود مدعی آنها هستند… قبل از علنی‎سازی توسط مجاهدین، به‎شکل محرمانه و از جانب دیگر منابع، به سیاست‎گذاران امریکایی گزارش شده بودند.
بخشی از مشکل اینجا است که منابع اطلاعاتی ایالات متحده نمیخواهند بگویند از کجا میدانستند (و در نتیجه، چه‎قدر میدانستیم؟). بنابراین داستانی که شورای ملی مقاومت ایران منتشر کرد ادامه پیدا کرد. گرچه به‎نظر ِ من در تابستان امسال آخرین قطه از پازل آشکار شد.
در دکترین یک‎درصدی ، ران ساسکیند تأیید نمود (7) که سازمان اطلاعات ایالات متحده به اورس تینر (از اعضای شبکه‎ی عبدالقدیرخان) در دهه‎ی 1990 نزدیک شده بود و اجازه داده بود او در محل بماند تا مشتریان خان را شناسایی کند.
این امر همچنین کمک میکند توضیح دهیم چرا دولت کلینتون این‎قدر در تلاشهای موفقش (8) برای کوتاه کردن کمک خارجی به تأسیسات تبدیل اورانیوم ایران در اصفهان و همچنین بر یک سری گزارشهای 721 (9) قبل از آگوست 2002 مبنی بر این‎که ایران به تلاش برای استفاده از برنامه‎ی انرژی هستهای غیرنظامی خود به‎منظور توجیه اقدامات برای کسب ظرفیتهای چرخه‎ی سوخت هستهای … که برای تولید مواد قابل شکافت قابل کاربرد در برنامه‎ی تسلیحاتی مناسب هستند ادامه میدهد، پافشاری میکرد. **
_________________________________________
1- Mark Hibbs,”U.S. Briefed Suppliers Group in October on Suspected Iranian Enrichment Plant,” Nuclear Fuel 27:26, December 23, 2002, p. 1.
2- www.chicagotribune.com/news/nationworld/chi-0212140110dec14,1,7238769.story?coll=chi-entertainment-utl
3- www.isis-online.org/publications/iran/iranimages.html
4- transcripts.cnn.com/TRANSCRIPTS/0212/13/lol.07.html
5- www.cnn.com/2004/US/02/05/tenet.transcript.ap
6- www.msnbc.msn.com/id/7902719/site/newsweek
7- www.armscontrolwonk.com/1140/urs-tinner
8- www.armscontrolwonk.com/724/got-gas-iran-stinks-at-making-uf6
9- www.cia.gov/cia/reports/721_reports/jan_jun2002.html#3
* جفری گلن لوییس مدیراجرایی مدیریت پروژه‎ی اتمی در مرکز بِلفر برای علوم و امور بینالمللی است. دکتر لوییس عضو هیأت مشاورهای ویراستاری بولتن دانشمندان اتمی نیز هست. وی قبل از پیوستن به مرکز بلفر در مرکز مطالعات امنیتی و بینالمللی در مدرسه‎ی سیاست‎گذاری عمومی دانشگاه مریلند به‎کار پژوهش مشغول بود. قبل از آن هم مدیر اجرایی انجمن مدارس حرفهای امور بینالمللی و کارمند میهمان در مرکز مطالعات بینالمللی و استراتژیک» بود و با دفتر معاون وزیر دفاع در امور خطمشی همکاری میکرد. دکتر لوییس دکترای خود را در رشته‎ی مطالعات سیاست‎گذاری (خط مشی اقتصادی و امنیتی بینالمللی) از دانشگاه مریلند دریافت کرده و مدرک کارشناسی او در رشته‎ی فلسفه و علوم سیاسی از آگوستانا کالج در راک آیلند است.
** در قسمت نظرات این مقاله در سایت شخصی دکتر لوییس، شخصی به‎نام چت کینزمن نوشته است: « اسکات ریتر در کتاب خود هدف؛ ایران تأکید میکند که سیستم اطلاعاتی اسراییل، از شورای ملی مقاومت برای منتشر کردن اطلاعات درباره‎ی نطنز استفاده کرد. از آنجا که ریتر بازرس سازمان ملل بود، مطالب او قابل باور هستند. او همچنین تصریح میکند که اسراییلیها مستقیماً اطلاعات دیگری را به آژانس دادند و بعد مجدداً از شورای ملی مقاومت خواستند که آن گزارش‎ها را منتشر کند. به‎همین خاطر آژانس درخواست آنان برای بازرسی از یکی از سایتها را رد کرد. »

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا