مجاهدین خلق

حرف دل همه

حرف دل همه
مهدوی، پرونده سیاه، بیست و یکم نوامبر 2006
اعضای مجاهدین چه ناراضیان وچه موافقان صوری با استراتژی های رهبری طی سه دهه هر وقت خواسته اند به عملکرد رهبری وتشکیلات او انتقادی بکنند بطور غیر مستقیم از زبان دشمنان خود ومخالفان وجدا شدگان از خود این کار را می کنند ، البته از آن جای که آزادی ودموکراسی وحق انتقاد وانتخاب در فرقه رجوی ها اکیدا جای ندارد و در نازل ترین شق حق حرف زدن وفکر کردن به هر گونه انتقادی غیر از تعریف وتمجید های بی محتوا در مجاهدین رسم نیست حتی خود رهبری هم وقتی می خواهد به عملکرد منفی و تروریستی خود اشاره ای کند او هم از طرف مخالفان خود آنرا افشا واعتراف می کند ، در نتیجه برای اشراف ورسیدن به حرف دل همه ی مجاهدین باید به انکارات و هیستریک شدن های آنان به عنوان حرف واقعی نگریست.
آقای رجوی در نشستی موسوم به حوض در سال 74 در جمع مرکز 12 ارتش خود عکس روباهی را در دست داشت که بسیار شبیه به خودش نقاشی شده بود ودر حال گول زدن تعدادی مرغ ساده بود او می گفت که اضداد او را به روباهی مکار تشبیه کرده اند و او را متهم به فریب کاری ونقض حقوق می کنند.
قبل از این نشست واعتراف رهبری فرقه دیدبان حقوق بشر و جدا شدگان او را شکنجه گر وتروریست وناقض حقوق انسانها معرفی کرده بودند لذا این رهبری قبل از هر گونه انعکاس مریدان اسیر خود این گونه به ماهیت خود اعتراف می نمود.
آقای کامبیز خان ا ز اعضای اسیر در فرقه رجوی که او هم مبتلا به عارضه ی اعتراف غیر مستقیم برای تخلیه خود شده مدعی است در سال های اخیر به رجوی پیوسته و اعترافاتی به شرح زیر از خود بروز داده ، نقل به مظمون(
با توجه به اینکه من در سالهای اخیر به سازمان مجاهدین پیوسته ام, می خواستم مختصری برای هموطنانم توضیح دهم که واقعیت چیست؟
سایتهای وزارت اطلاعات در بوق و کرنا می کنند که”مجاهدین را به زور در اشرف نگه داشته اند”,”اگر پای صلیب سرخ به اشرف برسد 80 درصد مجاهدین که ناراضی! هستند اشرف را به سوی اروپا و … ترک می کنند”, و یا”در جشن ها با اجبار شادمانی میکنند!” و از زبان خانواده های مجاهدین با نامه نگاری به ارگانهای بین المللی نامه می دهند که”بچه! ما را در اشرف به زور نگه داشته اند” و”سازمان مجاهدین نفرات خود را به هزار بهانه و آرزو نگه داشته است”…
میگویند سازمان با گفتن نقطه مثبت افراد یا شرکت دادن آنها درگروه های هنری و موسیقی, می خواهد نیروهای خود را سرگرم کند!
راستی اگر کسی صرفاً به دنبال موسیقی و فعالیتهای هنری باشد, مگر بیکار است که در بیابان های عراق, آن هم با هزار و یک مشکل امنیتی و این وضعیت آب و هوا و محدودیتها به این کار مبادرت کند؟ میتواند در هزارجای دیگر که مطلقاً خبری از این تهدیدها هم نیست به کار هنری بپردازد
ما با توجه به تجارب خود که روزگاری قربانی همین فرقه بودیم وخواسته وحرف دل خود را به همین شیوه ی کامبیز بروز می دادیم از گزارش این عضو فرقه که نمونه خروار است به پیامی حاوی چند نکته رسیدیم.
اولا به طور غیر مستقیم اعلام کرده بزور در فرقه قفل شده واز صلیب سرخ خواهان شده به داد شان برسد نکته دوم اینکه او گفته آنها را به زور وادار به ارائه ماهیت وفضای موافق با فرقه می کنند واز خانواده های خود استمداد کرده ، در آخر هم به بلاتکلیفی وگرفتاری گریبانگیر خود وبن بست ونداشتن چاره برای رهایی خود اشاره کرده.
ما این گزارش را نوعی پیام از زبان عضوی گرفتار به مثابه شاخص همه ی اسیران در چنگ فرقه به مجامع بشر دوست می بینیم ووظیفه خود وهمه ی تشکل های انسان دوست وخانواده این قربانیان می دانیم که هر کاری برای رهایی آنان از چنگ فرقه تروریست انجام دهیم.

سرویس محتوا

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا