مجاهدین خلق

رسوایی پیروزی ِ بزرگ ِ! ادعایی مجاهدین

رسوایی پیروزی ِ بزرگ ِ! ادعایی مجاهدین

ایران‎دیدبان
یک هفته پس از خوابیدن گرد و خاک‎هایی که بقایای رجوی بر سر مسافرت مریم رجوی به بلژیک و نروژ برپا نمودند، نگاهی به آثار و نتایج این سفرها، از جهت ارزیابی موقعیت دار و دسته‎ی رجوی در اروپا ضروری و لازم است.
ابتدا باید این نکته بیان شود که مدت‎های مدیدی است که باند رجوی نیاز شدید به برپا نمودن سر و صدای بیهوده دارد. به‎راه انداختن این سر و صدا از دو جهت برای آنان اهمیت دارد:
1- نیاز به مطرح شدن دارند و اساساً تلاش دارند با این‎گونه حرکات نمایشی، زنده بودن خود را شعار دهند و سرپوشی بر انزوای مهلک و ایزوله بودن‎شان بگذارند تا وضعیت نیروها از این که هست بدتر نشود و لااقل احساس کنند که سازمان موجودیتی هم در دنیای واقعی دارد.
2- سر و صدای بیش از اندازه‎ی باند رجوی (به‎خصوص در سه سال گذشته) بیشتر به‎دلیل آن است که می‎خواهند توجه افکار عمومی را به وضعیت وخیم خود جلب کنند و مانند کسی که از ترس تاریکی چراغ‎ها را روشن می‎کند، گمان دارند که روشن کردن چراغ‎ها درد ترس از مرگ را دوا خواهد کرد.
اما از این گذشته و درباره‎ی مسافرت‎های مریم رجوی به نروژ و بلژیک که فرقه‎ی مجاهدین آن را نیز مانند تمام دیگر حرکت‎های این گروه، سعی داشت یک پیروزی بزرگ جلوه دهد، باید گفت عملاً تبدیل به حرکتی علیه موجودیت این گروه گردید.
بقایای رجوی بسیار ناشیانه و البته از سر ناچاری، به قصد کلاه‎برداری، تلاش مذبوحانه‎ای را آغاز کردند تا سفر به دو کشور مزبور اروپایی را یک سفر دیپلماتیک نشان دهند که ظاهراً به‎دعوت پارلمان‎های این کشورها صورت گرفته است، اما موضع‎گیری‎های متعدد نمایندگان پارلمان‎های این دو کشور که متعاقب سفر مریم رجوی صورت گرفت، نشان داد که اولاً اجماعی درباره‎ی دعوت از مسؤول فرقه‎ی تروریستی مجاهدین وجود نداشته است و دوماً این‎که مخالفین این گروه بسیار بیشتر از چند نفری هستند که از مریم رجوی استقبال کردند.
از طرفی، این مسافرت فرصتی پیش آورد تا بار دیگر بر ماهیت تروریستی این گروه تأکید گردد و سخن‎گویان دولت این کشورها، صراحتاً مواضع اروپا در قبال این گروه مبنی بر عدم حمایت و تروریست شناختن آنها را تکرار کنند.
از این منظر این مسافرت نه تنها برای باند رجوی دست‎آوردی نداشت، بلکه چندین گام اساسی آنها را به عقب راند.
اگر چه بقایای اغفال‎گر رجوی می‎کوشند تا نیروهای تحت سانسور این گروه در اردوگاه اشرف را مجاب سازند که ظاهراً این مسافرت‎ها می‎تواند مقدمه‎ای برای بیرون آوردن آنها از لیست گروه‎های تروریستی باشد، اما سکوت مطلقی که اکنون بر حامیان این گروه سایه افکنده است، نشان از عدم موفقیت آنان حتی برای برداشتن یک گام به جلو دارد، بنابراین کشتی به گل نشسته‎ی این فرقه، در باتلاقی عمیق‎تر فرو خواهد رفت.
به‎طور کلی می‎توان گفت تا هنگامی که حاضر نشوند مواضعی را که مجاهدین با شرمندگی تمام مبنی بر دست زدن به اعمال تروریستی و همکاری با صدام در زیر لب زمزمه می‎کنند، علناً اعلام کنند و مسببین آن همه خیانت و جنایت را به کرسی محاکمه نشانند، قادر نخواهند بود تغییری در وضعیت درهم ریخته‎ی خود ایجاد نمایند. از این رو باید گفت که هر کدام از این اقدامات فرمالیستی، می‎تواند به نحو مؤثری به افشای ماهیت این گروه کمک کند.

سرویس محتوا

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا