آخر کجای این سازمان انقلابی و مردمی است تعدادی آدم عقده ای در سازمان مجاهدین جمع شدند و با سرنوشت بچه های مردم بازی می کنند و از ین طریق عقده های خودشان را خالی می کنند و برای کسب قدرت به هر روش غیر دموکراتیک و غیر اخلاقی متوسل می شوند.
آرش رضایی: آقای غلامرضا شیردم، کی وارد ارتش به اصطلاح آزادیبخش شدید؟
غلامرضا شیردم: اواخر سال 81.
آرش رضایی: سازمان مدعی است ارتش آزادیبخش مناسباتی بر اساس الگوهای ارتش های انقلابی و رهائیبخش طرح ریزی کرده است که بی بدیل و منحصر به فرد است. اما همه ما به خوبی واقفیم بر اساس ادعاها و مدارک ارائه شده به وسیله ی کارشناسان و تحلیل گران پنتاگون و نیز نهادهای حقوق بشری مستقل بین المللی همچون دیده بان حقوق بشر، سازمان مجاهدین در قرارگاه اشرف به آزار و شکنجه نیروهای خود پرداخته است و نیروهای منتقد و معترض خود را که نسبت به خط مشی تروریستی و ستیزه جویانه و نیز مناسبات فاشیستی حاکم بر قرارگاه اشرف اعتراضات و یا انتقاداتی داشتند بشدت تحت فشار و آزار قرار داده و تعدادی از نیروهای خود را نیز در دوران چک امنیتی تحت شکنجه به قتل رساند. در این باره شما چه نظری دارید؟
غلامرضا شیردم: آقای رضایی شما خودت که از همان روزهای پیروزی انقلاب در متن مناسباات اینها قرار داشتی و به خوبی می دانی سازمان در روش های تبلیغی و دادن شعارهای فریبنده مهارت زیادی دارد. سازمان همیشه ادعا داشت تشکیلات مجاهدین برترین سازمان در دنیا از نظر رعایت حقوق انسانهاست. و سعی داشت این ادعای دروغ را به همه جهانیان القاء کند اما آن چیزی که من در عراق و در درون قرارگاه اشرف مشاهده کردم کاملا بر عکس شعارها و ادعاهای دروغ رهبران مجاهدین و شخص مریم و مسعود رجوی بود.جمع بندی من در رابطه با سازمان مجاهدین و ماهیت آن این است که سازمان مجاهدین بعد از سال هزارو سیصد و شصت مبارزه نکرده است و نمی توان از آن به عنوان گروه مبارز و یا ارتش رهائیبخش! یاد کرد. بلکه مشخص است سازمان از دهه شصت به بعد مبدل به سازمانی مزدور برای دولت عراق شد. و نیز بر خلاف شعارهای حقوق بشری سازمان مجاهدین در درون قرارگاه اشرف، رجوی یک حکومت دیکتاتوری برای خودش درست کرده بود و افراد سازمان را که نمی خواستند کورکورانه از دستورات او تبعیت کنند مورد شدیدترین فشارهای جسمی و روانی قرار می داد. این موضوع را همه نیروهای مستقر در قرارگاه اشرف می دانند. زیرا سالها اذیت و آزار افراد را با چشمان خود مشاهده کرده اند. آیا سازمانی که حتی به نفرات خودش رحم نکند می توان به آن گفت سازمان انقلابی؟ سازمانی که همه چیزش برپایه زور باشد از مناسبات داخل سازمان بگیر تا مسائل ایدئولوژیک، آیا می توان گفت که سازمانی آزادیبخش است و برای آزادی انسانها مبارزه می کند؟ برای مثال اگر مجاهدین واقعاً یک سازمان انقلابی و آزادی خواه هستند چرا همه چیز را به زور به افراد خود تحمیل می کنند؟ مثال همین جریان انقلاب ایدئولوژیک، من خیلی ها را سراغ داشتم که انقلاب ایدئولوژیک را قبول نداشتند نمی خواستند همسران خودشان را طلاق بدهند و یا از فرزندان خود جدا شوند. ولی از ترس فشار و آزار، به دروغ وانمود می کردند انقلاب ایدئولوژیک را قبول دارند و به رهبری عقیدتی مسعود و مریم معتقدند.
یا اینکه نشست غسل هفتگی را قبول نداشتند ولی به اجبار در آن شرکت می کردند و تحت فشار به دوستان خود دشنام می دادند و خودشان را به بدترین شکل در جمع و به ناچار تحقیر و خوار می نمودند و مسائل دیگر.
من از مسئولین سازمان یک سئوال دارم و نه انتقاد، چون می دانم آنان ظرفیت انتقاد را ندارند. سوال این است: آیا مسئولین سازمان می توانند توضیح دهند که کدام سازمان یا گروه انقلابی به زور افراد و نیروهای خودش را برای مبارزه کردن تحت فشار قرار می دهد؟ اصلا در یک سازمان انقلابی زور معنا دارد؟
بخاطر همین است که می گویم مجاهدین یک سازمان انقلابی نیست شما سازمانی به من نشان بدهید که افراد خودش را مورد ضرب و شتم وحشیانه در جمع و یا به صورت انفرادی قرار دهد و با زور آنها را برای مبارزه نمودن در تشکیلات خود نگاه دارد؟ من، بارها درخواست انصراف دادم و خواهان جدایی از سازمان و خروج از قرارگاه اشرف شدم ولی همیشه مسئولین سازمان به زور متوسل می شدند و مرا وادار می کردند که درقرارگاه اشرف بمانم چون هیچ حرف منطقی برای گفتن نداشتند.
سازمانی که در مناسبات آن زور، شکنجه، کتک کاری، بد و بیراه گفتن، فحش های رکیک دادن و غیره باشد آیا می توان به آن گفت سازمان انقلابی؟ من به این سازمان می گویم سازمان ضد حقوق بشری، ضد آزادی، ضد انقلابی، سازمانی که فقط و فقط خودش را قبول دارد و به عقاید هیچ گروه یا حزب سیاسی و انقلابی احترام نمی گذارد حتی به عقاید افراد و نیروهای با سابقه ی خودش هم احترام نمی گذارد.
پس اسم این سازمان را باید گذاشت، سازمان ضد بشری و فاشیستی. باور کنید کلمه ای بهتر از این به ذهنم نیامد.
چطور ممکن است مسئولین سازمان به افراد خودشان فحش های رکیک بدهند، فحش خواهر و مادر، فحش زن و بچه و دشنام هایی که من شرم دارم در اینجا مطرح کنم و در عین حال از مبارزه برای آزادی و دفاع از حقوق انسانها دم بزنند. آیا می توان گفت این رفتار ضد اخلاقی مسئولین سازمان منطبق با اعلامیه جهانی حقوق بشر است. یا اینکه مسئولین سازمان افراد خودشان را شکنجه کنند. من چندین نفر را سراغ دارم که توسط سازمان شکنجه شدند دست و پاهایشان را شکستند. آخر کجای این سازمان انقلابی و مردمی است تعدادی آدم عقده ای در سازمان مجاهدین جمع شدند و با سرنوشت بچه های مردم بازی می کنند و از ین طریق عقده های خودشان را خالی می کنند و برای کسب قدرت به هر روش غیر دموکراتیک و غیر اخلاقی متوسل می شوند.
تنظیم از آرش رضایی
برچسب ها
محاکمه در قرارگاه حبیب - قسمت اول حدودا سال 80 بود که پس از تغییر سازماندهی در قرارگاه ۷، تحت مسئولیت فردی به نام ضیا مقدم قرار گرفتم. من در وضعیت پاسیوی بودم و تا چند روز اول کاری با من وبقیه نفرات نداشتند . اما این آرامش چندان دوام نیآورد و خیلی زود نوبت یکی دیگر از بحثهای ایدئولوژیک و تشکیلاتی رسید. یک روز یک نوار تصویری از مریم رجوی پخش کردند که در آن یکی از بندهای انقلاب ایدئولوژیک به نام "مفتخوری" مطرح شده بود. پس از پخش این نوار، همه نفرات موظف شدند فاکتهای خود را درباره مفتخوری نوشته و در جمع ارائه کنند. به بیان دیگر، هرکس باید خودش را در برابر دیگران محکوم و به اصطلاح روسیاه و اعتراف میکرد که از امکانات تشکیلات استفاده نموده اما بهای آن را با فداکاری مورد انتظار نپرداخته است.! یکی از محورهای اصلی این بحث، همان شعار معروف "عمر چریک شش ماهه است" بود. استدلالشان این بود که اگر کسی هنوز زنده مانده و به اصطلاح شهید نشده، پس حتماً مفتخور بوده است! نوبت به من رسید تا مثلا فاکت های مفت خوری را بنویسم ، اما واقعاً من چیزی برای نوشتن نداشتم چون نمیتوانستم چیزی را که در وجودم نبود، صرفاً برای راضی کردن مسئولان بسازم وهمین موضوع را به مسئولین گفتم! آنها برای اینکه مرا تحت فشار بیشتری قرار دهند و به اصطلاح به قله انقلاب مریم نزدیک کنند، تعدادی از همشهریهایم را که در قرارگاه ۱۰ حبیب بودند، برای انجام کار توضیحی درخصوص ضرورت عبور از بحث های انقلاب نزد من فرستادند. در مناسبات مجاهدین، مسئله فقط انجام کار یا اجرای دستور نبود؛ حتی ذهن و حافظه انسان هم باید تحت کنترل تشکیلات قرار میگرفت. مدام به ذهن و گذشته افراد از جمله من گیر میدادند. تمام خاطرات زندگیام در ذهنم زنده بود و گذشتهام برایم به نوعی نوستالژی تبدیل شده بود. بارها به من میگفتند باید حافظهات را پاک کنی؛ حافظه تو حامل ارزشهای بورژوازی و ارتجاعی است و باید فرهنگ و ارزشهای مجاهدین را جایگزین آن کنی.! واقعاً از نظر روحی و روانی به وضعیت دشواری رسیده بودم. من در جامعه عادی زندگی آرامی داشتم و دغدغههای معمول زندگی خودم را دنبال میکردم، اما حالا در بیابانهای عراق گرفتار مناسباتی شده بودم که هر روز با یک بحث جدید، ذهن و روان ما را درگیر میکردند. اگر فقط از ما بیگاری میکشیدند، شاید تحملش آسانتر بود؛ اما مسئله این بود که لحظهای اجازه نمیدادند ذهن انسان از فشارهای تشکیلاتی آزاد شود. گاهی با خودم فکر میکردم اگر مسعود رجوی توانایی چنین کاری را داشت، حتماً یک تراشه در مغز تکتک ما کار میگذاشت تا دیگر هیچ فکر و خاطره مستقلی نداشته باشیم و کاملاً به رباتهایی تبدیل شویم که فقط فرمان میگیرند و اجرا می کنند. در همین دوران، وضعیت روحی من روزبهروز بدتر میشد. بطوریکه دچار کابوسهای شبانه شده بودم. بارها در خواب وحشتزده با فریاد از خواب میپریدم. این وضعیت حتی باعث اعتراض تنواحدیهایم شده بود. کار به جایی رسید که تخت خوابم را جابهجا کردند و مرا به انتهای آسایشگاه منتقل کردند تا مزاحم دیگران نباشم. اما کسی نمیپرسید چرا یک انسان در محیطی که ادعای آرمانخواهی و رهایی دارد، باید تا این اندازه دچار اضطراب و آشفتگی روانی شود. کار بجایی رسید که طی نامه ای به مسئولین اعلام جدایی خودم از تشکیلات را مطرح کردم. درپی این این درخواستم یک روز مرا به ستاد فرماندهی قرارگاه حبیب نزد ژیلا دیهیم، مسئول ستاد، بردند. او از من پرسید: چرا در مناسبات اکتیو نیستی و چرا مسئولانت از تو رضایت ندارند؟ من که دیگر نمیخواستم طفره بروم. صریح به او گفتم: : فکرهایم را کردم. نمیتوانم ادامه بدهم. میخواهم از سازمان جدا شوم . ژیلا دیهیم در پاسخ گفت: روزی که تو را از لعیا تحویل گرفتم، او مشکلاتت را برای من توضیح داده بود. سپس جزوهای از زندگینامه یکی از اعضای کشتهشده سازمان به نام آرام گفتاری به من داد. شروع کرد به تعریف کردن سرگذشت او و گفت که آرام نیز پروسهای شبیه به من داشته، حتی به زندان ابوغریب فرستاده شده و برای تأمین مایحتاج صنفی خود، مجبور بوده با طناب به داخل چاه سپتیک زندان برود و با سطل آن را تخلیه کند. به گفته او، آرام آنقدر تحقیر و خوار شده بود تا سرانجام ابراز ندامت کرده و درخواست بازگشت به مناسبات را داده بود و سازمان هم منت بر سرش گذاشته و او را پذیرفته بود. ژیلا در پایان با لحنی تهدیدآمیز به من گفت: حواست باشد، قلوسبازی درنیار! ممکن است تو را هم به زندان مخوف ابوغریب بفرستیم! برای من کاملاً روشن بود که این صحبتها نه برای کمک به حل مشکلاتم، بلکه برای ترساندن و منصرف کردنم از تصمیم جدایی مطرح میشود . بعد از این صحبتها، ژیلا برای اینکه شاید بتواند مرا مثلا شرمنده نماید یک خودنویس به من هدیه داد و گفت این خودنویس متعلق به دخترم بوده اما آن را به تو هدیه میدهم. اما من که مصمم به جدایی بودم هدیه و تهدید هیچکدام تأثیری در تصمیم من نداشت و همچنان بر جدایی ام از تشکیلات تأکید کردم. اما اینباراین بار ژیلا عصبانی شد و به یکی از مسئولین بنام حمید گفت: داریوش (نام مستعار من) را ببرید تا اورا تعیین وتکلیف کنیم یعنی می خواستند مرا در برابرجمع قرار دهند. این بود که فردای آن روز، ساعت ۹ صبح، تمام کارها تعطیل شد و همه نفرات به سالن اجتماعات رفتیم. حتی تعدادی از افراد قرارگاه ۱۰ نیز در نشست حضور داشتند. ژیلا دیهیم نشستی گذاشت ودر ابتدای آن گفت همانطور که میدانید، ما نفرات پذیرشی را برای یک دوره امتحانی به قرارگاه میآوریم و اگر صلاحیتشان احراز شد، درتشکیلات باقی میمانند. سپس ادامه داد این نشست در ادامه نشست ۳۸۰ برگزار میشود و با اشاره به اصطلاحات تشکیلاتی، به جمع کد داد که سطح و اشل این نشست چیست. منظور او نشریه مجاهد شماره ۳۸۰ بود که در سال ۱۳۷۳ منتشر شده بود و در آن اسامی تعدادی از افرادی که خواهان جدایی از سازمان بودند، مطرح شده بود. در آن ماجرا، تشکیلات مجاهدین با طرح اتهام نفوذی و مأمور رژیم بودن، تلاش کرده بود با علنی کردن این اتهامات و گرفتن اعتراف از افراد، برای دیگر اعضا زهرچشم بگیرد. داریوش قنواتی محاکمه در قرارگاه حبیب – قسمت اول
تخت بیمارستان هم پناهگاه نبود وقتی فشارهای تشکیلاتی مجاهدین مرا به مرز خودکشی رساند
توبهای که اعتقاد نبود روایت دو سال مهمانخانه، تا شکنجه و توبه اجباری
محاکمه در قرارگاه حبیب – قسمت اول
حدودا سال 80 بود که پس از تغییر سازماندهی در قرارگاه ۷، تحت مسئولیت فردی به نام ضیا مقدم قرار گرفتم. من در وضعیت پاسیوی بودم و تا چند روز اول کاری با من وبقیه نفرات نداشتند . اما این آرامش چندان دوام نیآورد و خیلی زود نوبت یکی دیگر از بحثهای ایدئولوژیک و تشکیلاتی […]
وقتی فشارهای تشکیلاتی مجاهدین مرا به مرز خودکشی رساند
در مقطعی از حضورم در قرارگاه بنیاد علوی، در قرارگاه یازدهم و در یگان توپخانه سازماندهی شدم. فرمانده دسته ما عباسعلی دارایی و فرمانده یگان نیز فرشاد پورکشکول بود. دو نفر به نامهای محمود دادوند و مسلم محمدی هم بهعنوان “تن واحد” در کنار من قرار داشتند. در آن مقطع، بحثهای موسوم به “دیگ و […]
روایت دو سال مهمانخانه، تا شکنجه و توبه اجباری
یکی از تلخترین تجربههای من در دوران حضور در تشکیلات مجاهدین خلق، مربوط به نشستهای موسوم به “طعمه” در دوران مسعود رجوی است؛ نشستهایی که به نام مقابله با نفوذ و حفظ امنیت تشکیلات برگزار میشد، اما در عمل به ابزاری برای سرکوب مخالفان، تحقیر اعضا و درهمشکستن اراده کسانی تبدیل شده بود که جرئت […]
ثبت دیدگاه
- دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
- پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
- پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.