خاطرات قلعه اشرف – قسمت پانزدهم

کسی اجازه نداشت به تنهائی قدم بزند یا در فکر فرو رود که بدترین نوع شکنجه روانی بشمار می رفت. افراد می بایست هر سه ماه یکبار و یا 6 ماه یکبار برگه ها و تعهد نامه هایی که مسئولان قرارگاه اشرف به آنها می دادند را بی چون و چرا امضاء کنند. برگه ها به شکل های مختلف و با متن های مختلف بود. برای مثال باید برگه ای را امضاء می کردی که در آن نوشته شده بود:” وقتی شکست خوردیم، خیانت نکنی، وقتی دستگیر شدی، عملیات انتحاری انجام دهی یا متعهد بشوی همه روزه در صبحگاه و شامگاه شرکت کنی، مطیع کامل دستورات تشکیلات و فرماندهان خود باشی و هر چه را آنها گفتند”

منصور تنهایینقض سیستماتیک حقوق بشر،اختناق، شکنجه وکشتار افراد در قرارگاه اشرف

نمونه شکنجه و قتل جداشدگان

در اوایل دهه هفتاد فردی به اسم قربانعلی ترابی اهل مازندران و از کادرهای قدیمی به مسئولین سازمان گفته بود قصد دارد از سازمان جدا شده و با زن و بچه هایش به خارج برود ولی رهبران سازمان مانع از رفتن آنها می شوند. و ترابی تحت نظر قرار می گیرد.تا اینکه در دوران چک امنیتی قربانعلی ترابی را به همراه تعداد زیادی از نیروها که پانصد نفر تخمین زده شدند در سال 73 بازداشت و در مکانی به نام قلعه که زندان مخوف سازمان در قرارگاه اشرف بود مورد بازجویی وحشتناک شبانه روزی و طاقت فرسا قرار می دهند. قربانعلی به شهادت عده زیادی از افراد تشکیلات که از نزدیک شاهد رفتار زشت بازجوهای او بودند مورد شکنجه وحشیانه قرار می گیرد. تا اینکه پس از چند روز زیر شکنجه جان می دهد. یا فردی به اسم پرویز احمدی اهل کرمانشاه نیز به همین شکل شکنجه و سپس کشته می شود. افرادی که زیر شکنجه در هنگام بازجویی در اشرف کشته شدند عبارت بودند از خانم نسرین احمدی اهل کرمانشاه، خلیل بزرگمهر متولد کرمانشاه، و خانمی به نام معصومه اهل تهران.

شکنجه جداشدگان – ضرب و شتم

بعد از انقلاب ایدئولوژیک و بحث های موسوم به طلاق تعداد زیادی از نیروهای متاهل و مجرد سازمان که بحث طلاق را قبول نداشتند و حاضر نبودند به توجیهات مضحک رجوی گوش کرده و همسران خود را طلاق دهند و یا افراد مجردی که منتفی شدن ازدواج را نافی سیر طبیعی زندگی انسان می دانستند و به همین خاطر مصمم بودند از سازمان جدا شده و به کشورهای اروپایی بروند، تقاضای کتبی خروج از قرارگاههای سازمان در عراق را به فرماندهان خود دادند. در آن موقع مسئولین سازمان افراد خواهان جدایی را به مکانی به نام قلعه بردند و از آنها با زور و اجبار تعهد گرفتند وقتی از سازمان جدا شدند بر علیه منافع سازمان حرفی نزنند. خیلی ها تعهد نامه را امضاء کردند اما تعدادی که از امضای تعهد نامه خود داری کردند. مسئولین سازمان همه روزه به آنها گیر می دادند و به بهانه های واهی در جاهای خلوت آنها را بشدت کتک می زدند و یا در روزهای به خصوصی آنها را به شکنجه گاه برده و چشم هایشان را می بستند و با چوب و میله آهنی به جان آنها می افتادند. در خیلی از مواقع نیز افراد خواهان جدایی را تحت فشار روانی قرار می دادند و بدترین تهدیدشان این بود که به آنان می گفتند شما را تحویل استخبارات یا دستگاه مخوف اطلاعات صدام می دهیم تا آنها در مورد شما تصمیم بگیرند. شاید شما را به اسم جاسوس اعدام کنند و اگر به شما حتی تخفیف هم بدهند قطعا برای مدت هشت سال در ابوغریب زندانی خواهید شد.

متلاشی کردن کانون خانواده تحت عنوان انقلاب ایدئولوژیک

البته این بحث و ادامه تصمیم ها و دستورهای تشکیلاتی مغایر با حقوق ذاتی و طبیعی انسانها در واقع از سال 64 در فرانسه شروع شد و رهبران سازمان هیاهوی زیادی نیز به راه انداختند. اما رجوی در قرارگاه اشرف موضوع طلاق همیشگی همسران و نابودی کانون خانواده را به طور جدی مطرح و عملی کرد. فکر کنم رجوی به سیم آخر زده بود. او واقعا یک دیوانه تمام عیار است با ذهنی بیمار و معلول. رجوی تبحر ویژه ای در اتخاذ تئوری ها و رفتارهای غیر انسانی و در تضاد با شان و حیثیت انسانها دارد. در اشرف وقتی رجوی طلاق را برای اهداف غیر انسانی ابداع نمود. ابتدا به طور پنهانی کادرهای قدیمی و رده بالای سازمان را وادار کرد تا همسرانشان را طلاق بدهند و سپس در سال 69 – 70 این بحث را علنی کرد و در سطح همه رده های تشکیلاتی مطرح نمود. طرح موضوع و بحث طلاق های اجباری و تشکیلاتی به این شکل بود که ابتدا می گفتند زن و شوهر نمی توانند در کنار هم باشند و در سطح عالی و کیفی مبارزه و جنگ کنند زیرا تجربه فروغ جاویدان (مرصاد) حاکی از این است نفراتی که زنهایشان زخمی بودند به جای اینکه سنگر را محکم بچسبند و به تیراندازی و مبارزه و جنگ و نابودی دشمن تمرکز کنند به زنانشان اهمیت دادند و به جای نابودی دشمن در فکر نجات همسرشان بودند و وقت با ارزش خود را صرف دلداری همسر و پانسمان زخم های او می کردند. آنها نتیجه گیری کردند کسی که در حین مبارزه از زن و شوهر و فرزند رها باشد فکرش کاملاً به سمت جنگ و درگیری است. بنابراین هر کسی مایل است همچنان مبارز و مجاهد خلق بماند، باید همسرش را طلاق دهد، مطلقا به فرزندانش فکر نکند و آنها را باید به سازمان بسپارد. به این بحث خیلی ها اعتراض کردند ولی نتیجه ای نداشت. زیرا رجوی و سایر رهبران فاشیست سازمان مصمم بودند هر طوری که شده آخرین زوایای پنهان احساسی و عاطفی را نیز مسدود کنند تا هم تحلیل های نادرست و پیش بینی های غیر واقعی خود را توجیه کنند و هم اینکه وابستگی روانی و ذهنی افراد را به سازمان بیشتر کنند. آنها در پاسخ به معترضین بحث طلاق، آیه ای را از قرآن و یا سخنی را از نهج البلاغه شاهد می آوردند مبنی بر اینکه نیروهای سازمان بایستی همسران خود را طلاق بدهند. و به دروغ می گفتند از زمان حضرت محمد این مشکل بوده که در زمان جنگ باید به نوعی زن و شوهر جدا از هم باشند.

سر این مسئله بنا به صلاحدید سازمان برخی از نیروها که پاسپورت داشتند در نهایت از سازمان جدا شده و با همسر و فرزندانشان از عراق خارج شدند و به اروپا یا امریکا رفتند و تعداد زیادی از نیروها نیز بدون همسرانشان از سازمان جدا شده و به امریکا و کانادا و یا سایر کشورهای اروپایی رهسپار شدند. اما بعضی افراد نیز که بحث طلاق را نپذیرفتند مدتها با اجازه سازمان در زمان های مشخصی به پیش همسران خود می رفتند که این روند تا سال هفتاد و دو یا هفتاد و سه ادامه یافت اما بعدا معلوم نشد چرا آنها تصمیم گرفتند همسرانشان را برای همیشه طلاق دهند و با انقلاب ایدئولوژیک به اصطلاح چفت شدند.

سلب آزادی های فردی

شرایط قرارگاه اشرف سخت و غیر دموکراتیک بود افراد حتی برای کارهای روزمره نیز نمی توانستند خودشان تصمیم بگیرند. همه نشست ها اجباری بود، اگر فردی کوچکترین ناسازگاری با مقررات تحمیلی سازمان داشت فرماندهان اشرف تمامی نفرات را بر علیه او می شوراندند تا فرد را متقاعد کنند اشتباه می کند. فرد در هر سطح و یا رده تشکیلاتی که بود هیچگاه این آزادی را نداشت به دلخواه و یا به سلیقه خودش کار کند. در ورزش و یا فعالیت های دیگر باید تابع جمع باشد. فرد نمی توانست با دوست خودش یا فامیل خودش راحت حرف بزند. حتماً باید در ورزش یا بازیهای دسته جمعی شرکت کند. مثل بقیه هر روز صبح زود بیدار شود. باید درمراسم ها و مناسبت های خاص حضور داشته باشد. افراد هر کاری را که قصد داشتند انجام دهند می بایست ابتدا به فرمانده خود اطلاع دهند. افرد قرارگاه نمی توانستند بدون هماهنگی TV (تلویزیون) نگاه کنند. دو نفر با هم نمی توانستند رادیو یا نوار کاست گوش دهند. امکان نوشتن و ارسال نامه یا تلفن کردن امری محال بود. افراد اجازه خروج از قرارگاه اشرف و رفتن به روستاهای مجاور یا شهر را به هیچوجه نداشتند. حتی اگر بیست سال هم در اشرف مستقر باشند و یا مورد اطمینان کامل سازمان باشند.کسی اجازه نداشت به تنهائی قدم بزند یا در فکر فرو رود که بدترین نوع شکنجه روانی بشمار می رفت. افراد می بایست هر سه ماه یکبار و یا 6 ماه یکبار برگه ها و تعهد نامه هایی که مسئولان قرارگاه اشرف به آنها می دادند را بی چون و چرا امضاء کنند. برگه ها به شکل های مختلف و با متن های مختلف بود. برای مثال باید برگه ای را امضاء می کردی که در آن نوشته شده بود: " وقتی شکست خوردیم، خیانت نکنی، وقتی دستگیر شدی، عملیات انتحاری انجام دهی یا متعهد بشوی همه روزه در صبحگاه و شامگاه شرکت کنی، مطیع کامل دستورات تشکیلات و فرماندهان خود باشی و هر چه را آنها گفتند و دستور دادند همان را انجام دهی، همه تعهد داده بودند در هر شرایطی از فرماندهان زن خویش اطاعت محض کنند و دستورات آنها را مو به مو اجرا نمایند. مردها نبایستی به زنها هنگام تردد در یگان ها و یا مکان های دیگر نگاه کنند. که در غیر این صورت عواقب سخت و دردناکی برای آنان داشت.

خاطرات منصور تنهائی

تنظیم از آرش رضایی

برچسب ها

محاکمه در قرارگاه حبیب – قسمت اول

محاکمه در قرارگاه حبیب - قسمت اول حدودا سال 80 بود که پس از تغییر سازماندهی در قرارگاه ۷، تحت مسئولیت فردی به نام ضیا مقدم قرار گرفتم. من در وضعیت پاسیوی بودم و تا چند روز اول کاری با من وبقیه نفرات نداشتند . اما این آرامش چندان دوام نیآورد و خیلی زود نوبت یکی دیگر از بحث‌های ایدئولوژیک و تشکیلاتی رسید. یک روز یک نوار تصویری از مریم رجوی پخش کردند که در آن یکی از بندهای انقلاب ایدئولوژیک به نام "مفت‌خوری" مطرح شده بود. پس از پخش این نوار، همه نفرات موظف شدند فاکت‌های خود را درباره مفت‌خوری نوشته و در جمع ارائه کنند. به بیان دیگر، هرکس باید خودش را در برابر دیگران محکوم و به اصطلاح روسیاه و اعتراف می‌کرد که از امکانات تشکیلات استفاده نموده اما بهای آن را با فداکاری مورد انتظار نپرداخته است.! یکی از محورهای اصلی این بحث، همان شعار معروف "عمر چریک شش ماهه است" بود. استدلالشان این بود که اگر کسی هنوز زنده مانده و به اصطلاح شهید نشده، پس حتماً مفت‌خور بوده است! نوبت به من رسید تا مثلا فاکت های مفت خوری را بنویسم ، اما واقعاً من چیزی برای نوشتن نداشتم چون نمی‌توانستم چیزی را که در وجودم نبود، صرفاً برای راضی کردن مسئولان بسازم وهمین موضوع را به مسئولین گفتم! آنها برای اینکه مرا تحت فشار بیشتری قرار دهند و به اصطلاح به قله انقلاب مریم نزدیک کنند، تعدادی از همشهری‌هایم را که در قرارگاه ۱۰ حبیب بودند، برای انجام کار توضیحی درخصوص ضرورت عبور از بحث های انقلاب نزد من فرستادند. در مناسبات مجاهدین، مسئله فقط انجام کار یا اجرای دستور نبود؛ حتی ذهن و حافظه انسان هم باید تحت کنترل تشکیلات قرار می‌گرفت. مدام به ذهن و گذشته افراد از جمله من گیر می‌دادند. تمام خاطرات زندگی‌ام در ذهنم زنده بود و گذشته‌ام برایم به نوعی نوستالژی تبدیل شده بود. بارها به من می‌گفتند باید حافظه‌ات را پاک کنی؛ حافظه تو حامل ارزش‌های بورژوازی و ارتجاعی است و باید فرهنگ و ارزش‌های مجاهدین را جایگزین آن کنی.! واقعاً از نظر روحی و روانی به وضعیت دشواری رسیده بودم. من در جامعه عادی زندگی آرامی داشتم و دغدغه‌های معمول زندگی خودم را دنبال می‌کردم، اما حالا در بیابان‌های عراق گرفتار مناسباتی شده بودم که هر روز با یک بحث جدید، ذهن و روان ما را درگیر می‌کردند. اگر فقط از ما بیگاری می‌کشیدند، شاید تحملش آسان‌تر بود؛ اما مسئله این بود که لحظه‌ای اجازه نمی‌دادند ذهن انسان از فشارهای تشکیلاتی آزاد شود. گاهی با خودم فکر می‌کردم اگر مسعود رجوی توانایی چنین کاری را داشت، حتماً یک تراشه در مغز تک‌تک ما کار می‌گذاشت تا دیگر هیچ فکر و خاطره مستقلی نداشته باشیم و کاملاً به ربات‌هایی تبدیل شویم که فقط فرمان می‌گیرند و اجرا می‌ کنند. در همین دوران، وضعیت روحی من روزبه‌روز بدتر می‌شد. بطوریکه دچار کابوس‌های شبانه شده بودم. بارها در خواب وحشت‌زده با فریاد از خواب می‌پریدم. این وضعیت حتی باعث اعتراض تن‌واحدی‌هایم شده بود. کار به جایی رسید که تخت خوابم را جابه‌جا کردند و مرا به انتهای آسایشگاه منتقل کردند تا مزاحم دیگران نباشم. اما کسی نمی‌پرسید چرا یک انسان در محیطی که ادعای آرمان‌خواهی و رهایی دارد، باید تا این اندازه دچار اضطراب و آشفتگی روانی شود. کار بجایی رسید که طی نامه ای به مسئولین اعلام جدایی خودم از تشکیلات را مطرح کردم. درپی این این درخواستم یک روز مرا به ستاد فرماندهی قرارگاه حبیب نزد ژیلا دیهیم، مسئول ستاد، بردند. او از من پرسید: چرا در مناسبات اکتیو نیستی و چرا مسئولانت از تو رضایت ندارند؟ من که دیگر نمی‌خواستم طفره بروم. صریح به او گفتم: : فکرهایم را کردم. نمی‌توانم ادامه بدهم. می‌خواهم از سازمان جدا شوم . ژیلا دیهیم در پاسخ گفت: روزی که تو را از لعیا تحویل گرفتم، او مشکلاتت را برای من توضیح داده بود. سپس جزوه‌ای از زندگی‌نامه یکی از اعضای کشته‌شده سازمان به نام آرام گفتاری به من داد. شروع کرد به تعریف کردن سرگذشت او و گفت که آرام نیز پروسه‌ای شبیه به من داشته، حتی به زندان ابوغریب فرستاده شده و برای تأمین مایحتاج صنفی خود، مجبور بوده با طناب به داخل چاه سپتیک زندان برود و با سطل آن را تخلیه کند. به گفته او، آرام آن‌قدر تحقیر و خوار شده بود تا سرانجام ابراز ندامت کرده و درخواست بازگشت به مناسبات را داده بود و سازمان هم منت بر سرش گذاشته و او را پذیرفته بود. ژیلا در پایان با لحنی تهدیدآمیز به من گفت: حواست باشد، قلوس‌بازی درنیار! ممکن است تو را هم به زندان مخوف ابوغریب بفرستیم! برای من کاملاً روشن بود که این صحبت‌ها نه برای کمک به حل مشکلاتم، بلکه برای ترساندن و منصرف کردنم از تصمیم جدایی مطرح می‌شود . بعد از این صحبت‌ها، ژیلا برای اینکه شاید بتواند مرا مثلا شرمنده نماید یک خودنویس به من هدیه داد و گفت این خودنویس متعلق به دخترم بوده اما آن را به تو هدیه می‌دهم. اما من که مصمم به جدایی بودم هدیه و تهدید هیچ‌کدام تأثیری در تصمیم من نداشت و همچنان بر جدایی ام از تشکیلات تأکید کردم. اما اینباراین بار ژیلا عصبانی شد و به یکی از مسئولین بنام حمید گفت: داریوش (نام مستعار من) را ببرید تا اورا تعیین وتکلیف کنیم یعنی می خواستند مرا در برابرجمع ‌قرار دهند. این بود که فردای آن روز، ساعت ۹ صبح، تمام کارها تعطیل شد و همه نفرات به سالن اجتماعات رفتیم. حتی تعدادی از افراد قرارگاه ۱۰ نیز در نشست حضور داشتند. ژیلا دیهیم نشستی گذاشت ودر ابتدای آن گفت همان‌طور که می‌دانید، ما نفرات پذیرشی را برای یک دوره امتحانی به قرارگاه می‌آوریم و اگر صلاحیتشان احراز شد، درتشکیلات باقی می‌مانند. سپس ادامه داد این نشست در ادامه نشست ۳۸۰ برگزار می‌شود و با اشاره به اصطلاحات تشکیلاتی، به جمع کد داد که سطح و اشل این نشست چیست. منظور او نشریه مجاهد شماره ۳۸۰ بود که در سال ۱۳۷۳ منتشر شده بود و در آن اسامی تعدادی از افرادی که خواهان جدایی از سازمان بودند، مطرح شده بود. در آن ماجرا، تشکیلات مجاهدین با طرح اتهام نفوذی و مأمور رژیم بودن، تلاش کرده بود با علنی کردن این اتهامات و گرفتن اعتراف از افراد، برای دیگر اعضا زهرچشم بگیرد. داریوش قنواتی محاکمه در قرارگاه حبیب – قسمت اول

نشست‌های طعمه، غسل هفتگی و سلب اراده

نگاهی به سازوکار کنترل در مجاهدین نشست‌های طعمه، غسل هفتگی و سلب اراده

محاکمه در قرارگاه حبیب – قسمت اول 25 آبان 1405
محاکمه در قرارگاه حبیب - قسمت اول حدودا سال 80 بود که پس از تغییر سازماندهی در قرارگاه ۷، تحت مسئولیت فردی به نام ضیا مقدم قرار گرفتم. من در وضعیت پاسیوی بودم و تا چند روز اول کاری با من وبقیه نفرات نداشتند . اما این آرامش چندان دوام نیآورد و خیلی زود نوبت یکی دیگر از بحث‌های ایدئولوژیک و تشکیلاتی رسید. یک روز یک نوار تصویری از مریم رجوی پخش کردند که در آن یکی از بندهای انقلاب ایدئولوژیک به نام "مفت‌خوری" مطرح شده بود. پس از پخش این نوار، همه نفرات موظف شدند فاکت‌های خود را درباره مفت‌خوری نوشته و در جمع ارائه کنند. به بیان دیگر، هرکس باید خودش را در برابر دیگران محکوم و به اصطلاح روسیاه و اعتراف می‌کرد که از امکانات تشکیلات استفاده نموده اما بهای آن را با فداکاری مورد انتظار نپرداخته است.! یکی از محورهای اصلی این بحث، همان شعار معروف "عمر چریک شش ماهه است" بود. استدلالشان این بود که اگر کسی هنوز زنده مانده و به اصطلاح شهید نشده، پس حتماً مفت‌خور بوده است! نوبت به من رسید تا مثلا فاکت های مفت خوری را بنویسم ، اما واقعاً من چیزی برای نوشتن نداشتم چون نمی‌توانستم چیزی را که در وجودم نبود، صرفاً برای راضی کردن مسئولان بسازم وهمین موضوع را به مسئولین گفتم! آنها برای اینکه مرا تحت فشار بیشتری قرار دهند و به اصطلاح به قله انقلاب مریم نزدیک کنند، تعدادی از همشهری‌هایم را که در قرارگاه ۱۰ حبیب بودند، برای انجام کار توضیحی درخصوص ضرورت عبور از بحث های انقلاب نزد من فرستادند. در مناسبات مجاهدین، مسئله فقط انجام کار یا اجرای دستور نبود؛ حتی ذهن و حافظه انسان هم باید تحت کنترل تشکیلات قرار می‌گرفت. مدام به ذهن و گذشته افراد از جمله من گیر می‌دادند. تمام خاطرات زندگی‌ام در ذهنم زنده بود و گذشته‌ام برایم به نوعی نوستالژی تبدیل شده بود. بارها به من می‌گفتند باید حافظه‌ات را پاک کنی؛ حافظه تو حامل ارزش‌های بورژوازی و ارتجاعی است و باید فرهنگ و ارزش‌های مجاهدین را جایگزین آن کنی.! واقعاً از نظر روحی و روانی به وضعیت دشواری رسیده بودم. من در جامعه عادی زندگی آرامی داشتم و دغدغه‌های معمول زندگی خودم را دنبال می‌کردم، اما حالا در بیابان‌های عراق گرفتار مناسباتی شده بودم که هر روز با یک بحث جدید، ذهن و روان ما را درگیر می‌کردند. اگر فقط از ما بیگاری می‌کشیدند، شاید تحملش آسان‌تر بود؛ اما مسئله این بود که لحظه‌ای اجازه نمی‌دادند ذهن انسان از فشارهای تشکیلاتی آزاد شود. گاهی با خودم فکر می‌کردم اگر مسعود رجوی توانایی چنین کاری را داشت، حتماً یک تراشه در مغز تک‌تک ما کار می‌گذاشت تا دیگر هیچ فکر و خاطره مستقلی نداشته باشیم و کاملاً به ربات‌هایی تبدیل شویم که فقط فرمان می‌گیرند و اجرا می‌ کنند. در همین دوران، وضعیت روحی من روزبه‌روز بدتر می‌شد. بطوریکه دچار کابوس‌های شبانه شده بودم. بارها در خواب وحشت‌زده با فریاد از خواب می‌پریدم. این وضعیت حتی باعث اعتراض تن‌واحدی‌هایم شده بود. کار به جایی رسید که تخت خوابم را جابه‌جا کردند و مرا به انتهای آسایشگاه منتقل کردند تا مزاحم دیگران نباشم. اما کسی نمی‌پرسید چرا یک انسان در محیطی که ادعای آرمان‌خواهی و رهایی دارد، باید تا این اندازه دچار اضطراب و آشفتگی روانی شود. کار بجایی رسید که طی نامه ای به مسئولین اعلام جدایی خودم از تشکیلات را مطرح کردم. درپی این این درخواستم یک روز مرا به ستاد فرماندهی قرارگاه حبیب نزد ژیلا دیهیم، مسئول ستاد، بردند. او از من پرسید: چرا در مناسبات اکتیو نیستی و چرا مسئولانت از تو رضایت ندارند؟ من که دیگر نمی‌خواستم طفره بروم. صریح به او گفتم: : فکرهایم را کردم. نمی‌توانم ادامه بدهم. می‌خواهم از سازمان جدا شوم . ژیلا دیهیم در پاسخ گفت: روزی که تو را از لعیا تحویل گرفتم، او مشکلاتت را برای من توضیح داده بود. سپس جزوه‌ای از زندگی‌نامه یکی از اعضای کشته‌شده سازمان به نام آرام گفتاری به من داد. شروع کرد به تعریف کردن سرگذشت او و گفت که آرام نیز پروسه‌ای شبیه به من داشته، حتی به زندان ابوغریب فرستاده شده و برای تأمین مایحتاج صنفی خود، مجبور بوده با طناب به داخل چاه سپتیک زندان برود و با سطل آن را تخلیه کند. به گفته او، آرام آن‌قدر تحقیر و خوار شده بود تا سرانجام ابراز ندامت کرده و درخواست بازگشت به مناسبات را داده بود و سازمان هم منت بر سرش گذاشته و او را پذیرفته بود. ژیلا در پایان با لحنی تهدیدآمیز به من گفت: حواست باشد، قلوس‌بازی درنیار! ممکن است تو را هم به زندان مخوف ابوغریب بفرستیم! برای من کاملاً روشن بود که این صحبت‌ها نه برای کمک به حل مشکلاتم، بلکه برای ترساندن و منصرف کردنم از تصمیم جدایی مطرح می‌شود . بعد از این صحبت‌ها، ژیلا برای اینکه شاید بتواند مرا مثلا شرمنده نماید یک خودنویس به من هدیه داد و گفت این خودنویس متعلق به دخترم بوده اما آن را به تو هدیه می‌دهم. اما من که مصمم به جدایی بودم هدیه و تهدید هیچ‌کدام تأثیری در تصمیم من نداشت و همچنان بر جدایی ام از تشکیلات تأکید کردم. اما اینباراین بار ژیلا عصبانی شد و به یکی از مسئولین بنام حمید گفت: داریوش (نام مستعار من) را ببرید تا اورا تعیین وتکلیف کنیم یعنی می خواستند مرا در برابرجمع ‌قرار دهند. این بود که فردای آن روز، ساعت ۹ صبح، تمام کارها تعطیل شد و همه نفرات به سالن اجتماعات رفتیم. حتی تعدادی از افراد قرارگاه ۱۰ نیز در نشست حضور داشتند. ژیلا دیهیم نشستی گذاشت ودر ابتدای آن گفت همان‌طور که می‌دانید، ما نفرات پذیرشی را برای یک دوره امتحانی به قرارگاه می‌آوریم و اگر صلاحیتشان احراز شد، درتشکیلات باقی می‌مانند. سپس ادامه داد این نشست در ادامه نشست ۳۸۰ برگزار می‌شود و با اشاره به اصطلاحات تشکیلاتی، به جمع کد داد که سطح و اشل این نشست چیست. منظور او نشریه مجاهد شماره ۳۸۰ بود که در سال ۱۳۷۳ منتشر شده بود و در آن اسامی تعدادی از افرادی که خواهان جدایی از سازمان بودند، مطرح شده بود. در آن ماجرا، تشکیلات مجاهدین با طرح اتهام نفوذی و مأمور رژیم بودن، تلاش کرده بود با علنی کردن این اتهامات و گرفتن اعتراف از افراد، برای دیگر اعضا زهرچشم بگیرد. داریوش قنواتی

محاکمه در قرارگاه حبیب – قسمت اول

حدودا سال 80 بود که پس از تغییر سازماندهی در قرارگاه ۷، تحت مسئولیت فردی به نام ضیا مقدم قرار گرفتم. من در وضعیت پاسیوی بودم و تا چند روز اول کاری با من وبقیه نفرات نداشتند . اما این آرامش چندان دوام نیآورد و خیلی زود نوبت یکی دیگر از بحث‌های ایدئولوژیک و تشکیلاتی […]

نشست‌های طعمه، غسل هفتگی و سلب اراده 25 آبان 1405
نگاهی به سازوکار کنترل در مجاهدین

نشست‌های طعمه، غسل هفتگی و سلب اراده

روایت‌های جداشدگان از مجاهدین خلق، تصویر نسبتاً یکدستی از سازوکارهای درونی این سازمان در دوره مسعود رجوی ارائه می‌دهند. آنچه در این روایت‌ها برجسته می‌شود، نه صرفاً چند جلسه سخت و فشارآور، بلکه یک نظام سازمان‌یافته برای سلب حق اندیشیدن مستقل و تبدیل افراد به نیروهای مطیع و بی‌اراده است. نشست موسوم به “طعمه” در […]

کمپین آنلاین درخواست از مارکو روبیو برای لیست‌گذاری مجدد مجاهدین خلق 24 آبان 1405
آسیب عمیق ملی

کمپین آنلاین درخواست از مارکو روبیو برای لیست‌گذاری مجدد مجاهدین خلق

کمپین آنلاینی که این روزها توسط کاربران ایرانی در پلتفرم ایکس (X) و با خطاب قرار دادن مارکو روبیو، وزیر امور خارجه ایالات متحده، به راه افتاده است، بر این خواسته متمرکز است که سازمان مجاهدین خلق بار دیگر به عنوان یک “سازمان تروریستی خارجی” (FTO) در لیست تروریستی وزارت امور خارجه آمریکا قرار بگیرد. […]

ثبت دیدگاه

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.