کسی بدون اطلاع رهبری نفس نمی کشه

مسئول ما هم از لایه های انقلاب کننده بود و الباقی نفرات بخش ما هنوز انقلاب نکرده بودند نصف بیشتر ما مجرد بودیم و بقیه که شامل خواهر و برادرها (زنها و مردها) متاهل بودند. بعضی ها بدلیل بچه دار بودن هر شب به اسکان می رفتند و در حقیقت آنها کسانی بودند که یا با بچه خردسال وارد سازمان شده بودند یا بچه هایشان در سازمان بدنیا آمده بودند.

توضیح کانون آوا:

" امید پارس " عضو سابق مجاهدین به تازگی موفق به خروج از عراق شده است وی ضمن انتشار روزشمار دوران اسارت خود در کمپ تیپف همچنین بخشی از مشاهدات و تجربیات دردآور خود، از درون روابط فرقه ای مجاهدین در قرارگاه اشرف را نیز جهت اطلاع ایرانیان آزاده منتشر می نمایدfreedom of speech

از آنجایی که درک روابط و مناسبات بیمارگونه فرقه ها برای انسانهای آزاد بسختی قابل درک می باشد این خاطره کوتاه نیز بدون در نظر گرفتن مناسبات غیر انسانی درونی فرقه مجاهدین بکلی گنگ خواهد

کسی بدون اطلاع رهبری نفس نمی کشه!

خاطرات پراکنده امید پارس از دوران اقامت در قرارگاه اشرف

چند روزی بود که نشست های موسوم به انقلاب و معروف به طلاق های اجباری شروع شده بود و لایه های مسئول به این نشستها می رفتند. ستاد ما که پشتیبانی اشرف بود و به اسم ارکان شناخته می شد خیلی تغییر کرده بود. یکروز صبح طبق معمول به اتاق کار رفتم تا برنامه روزانه را بگیرم و سرکارم بروم.با کمال تعجب دیدم که همه بچه ها توی اتاق کار منتظرند و من هم وارد شدم و به جمع منتظرین پیوستم و بعد از نیم ساعت مسئول ما آمد و گفت: امروز کار نیست و همه توی سالن جمع شوید که نشست است

مسئول ما هم از لایه های انقلاب کننده بود و الباقی نفرات بخش ما هنوز انقلاب نکرده بودند نصف بیشتر ما مجرد بودیم و بقیه که شامل خواهر و برادرها (زنها و مردها) متاهل بودند. بعضی ها بدلیل بچه دار بودن هر شب به اسکان می رفتند و در حقیقت آنها کسانی بودند که یا با بچه خردسال وارد سازمان شده بودند یا بچه هایشان در سازمان بدنیا آمده بودند.

سر موقع در سالن بودیم و مثل همیشه چند ساعتی معطل مسئول نشست شدیم تا ستون مسئولین وارد شد و فرمانده ستاد هم پشت میز خودش نشست اوضاع کمی عجیب بود چون در بین جمعیت یکی از زنان با لباس شهری (غیر نظامی) حضور پیدا کرده بود

مسئول نشست اعلام کرد که جلسه برای دادگاهی همان زنی است که لباس شهری یا به قول خودمان عادی سازی وارد نشست شده. مسئول نشست در ادامه گفت که این شخص خائن است و قصد خروج از سازمان را دارد و هرکس حرف دارد بیاید پشت میکروفن و در عرض چند ثانیه صف طویلی پشت میکروفن شکل گرفت که همه آنها بلا استثنأ نفرات به اصطلاح انقلاب کرده بودند.

در کمال تعجب و حیرت نگاه میکردم و هر چه سعی کردم که چهره محکوم را بشناسم موفق نشدم. نفرات شروع به صحبت می کردند و هر کدام نفر مربوطه را به اسم خائن، بریده، پاسدار و… صدا می کردند و او را خونخوار، جانی، تیرخلاص زن و… می نامیدند با گذشت زمان من بیشتر گیچ می شدم و احساس میکردم که به وضعیت نشست معترضم و نمی توانم تحمل کنم و با خود می گفتم مگر یک انقلاب یا یک نیروی انقلابی نمی تواند بریده داشته باشد و اصلا اینها با این کار راه برگشتن را برای افراد نمی گذارند، هجوم افکار و حرفها و داد وبیداد ها نشست شدیدا کلافه ام کرده بود و تصمیم گرفتم که به بیرون سالن بروم و یک چای بنوشم.

در بیرون سالن پر از نفراتی بود که معمولا انقلاب نکرده بودند در بین جمعیت مسئولم را پیدا کردم او هم هنوز انقلاب نکرده بود و با اینکه خیلی قدیمی بود ولی بیشتر کارهای اجرائی میکرد. با او که خیلی رفیق و صمیمی بودم سر صحبت را باز کردم و گفتم: ایکاش یک دروبین بود وفیلم می گرفتیم و این را به خواهر مریم و برادر مسعود نشان میدادیم تا بفهمند که اینجا چه خبره!

رضا نگاهی به من کرد و گفت: ماهی از سر گنده گردد نی ز دم!

من گفتم: ولی بنده خدا رهبری چه گناهی کرده این زیردستانش هستند که همه چیز را خراب میکنند.

رضا سیگاری روشن کرد و گفت: در چنین سیستم هایی کسی بدون اطلاع رهبری نفس نمی کشه. من که هنوز گیج بودم چیزی نفهمیدم و یا نمی خواستم بفهمم.

********************************

ده سال بعد در نشست های سال 80 یا بحث طعمه در سالن نشست بودیم و یکی یکی نفرات را صدا میکردند و در مقابل مسعود دادگاهی می شدند و همه آنها بخشوده می شدند و مورد عفو رهبری قرار می گرفتند.

ولی آنروز مجرم و محکوم ومتهم آدم عجیب غریبی بود. خواهر مریم پشت میکروفن گفت: راستی ناصر کجاست؟ فتح الله را می گویم!

)فرمانده فتح الله اسم مستعار مهدی افتخاری است که در تابستان سال 60 مسئول فرار مسعود رجوی از فرودگاه تهران به پاریس بود و به پاداش نجات جان مسعود رجوی لقب قهرمان را در زمان حیاتش به او دادند ولی بعدا بعلت اختلافاتی که با سازمان پیدا کرد خلع رده شد و سالهاست که در قرار گاه اشرف سرگردان است و اجازه خروج به او داده نمی شود (

ولوله و همهمه عجیبی سالن را پر کرد در جلوی سالن شریف و احمد واقف و… به جنب وجوش افتادند و چند لحظه بعد همه سرها به طرف انتهای سالن چرخید.

شریف و بهنام پیرمردی را به سمت محل محاکمه می آورند، دلم بدجوری خالی شد و باورم نمی شد که این پیرمرد همان قهرمان و فرمانده فتح الله باشد.

) "شریف" اسم مستعار مهدی ابریشم چی می باشد و "بهنام" اسم مستعار سید محمد سیدالمحدثین است (

اولین بار حدود 13 سال قبل چهره او را در سیمای مقاومت دیدم که خیلی برایم جالب بود. در سالن پچ پچ و همهمه عجیبی بود و من سعی می کردم همه حرفها را خوب گوش کنم.

یکی می گفت: فرمانده فتح الله است و دیگری می گفت معولا هرکه شهید میشه مسعود به اون لقب قهرمان میدهد ولی فرمانده فتح الله در زمان حیات خودش لقب قهرمان را گرفته و بعدی میگفت: خوب معلومه انبوهی عملیات طراحی کرده و دیگری میگفت عملیات چیه؟ اون برادر مسعود را از فرودگاه مهرآباد فراری داده و یکی دیگر می گفت: اصلا بیان گذار سیستم حفاظت در زندان شاه برای مسعود بوده ویکی دیگر میگفت: اصلا کچوئی را هم یکی از نفرات وی زده است و…….

ولی اکنون پیرمردی قوزی با موهایی کاملا سفید و سبیل زرد شده از فرط کشیدن سیگار، پشت میکروفن قرار گرفت. مسعود پرسید: خواهر مریم این را برای چه اینجا آورده ای؟

مریم گفت: صدا کرده ایم شاید خود شما بتونید یک تکونی بهش بدید!

هنوز چند لحظه نگذشته بود که شروع شد، فرشید نفر دفتر مسعود به محل محاکمه رفت و شروع کرد: آخه مرتیکه پوفیوز، آشغال، کثافت، بی همه چیز……از انقلاب چی می خواهی؟ خونخوار، دژخیم و همینطور که حرف میزد شریف بلندگو را گرفت و او هم شروع کرد به گل و بلبل گفتن و خلاصه مسعود همه را ساکت کرد و پرسید خواهر فائزه شما چه حرفی داری؟

فائزه محبت کار که از زنان بالای سازمان بود گفت: برادر مسعود من هر بار که این آدم را می بینم یاد ابن ملجم می افتم! صدای قهقه مسعود و همهمه جماعت بلند شد

خواهر فائزه گفت: بخدا خواهر مریم هر بار که این آدم را توی خیابون در حال دویدن می بینم لحظه انقلابی ام بهم میگه که با ماشین این آدم آشغال رو زیر کنم وحق انقلاب خواهر مریم رو از حلقومش بیرون بکشم

هنوز حرفش کامل نشده بود که صدای کف زدن و صوت زدن جمعیت و لبخند مسعود مرا به ده سال قبل برد و همان لحظه ای که رضا می گفت

" همه چیز از بالا می آید و کسی بدون اطلاع رهبری نفس نمی کشه "

هنوز در فکر همین موضوع بودم که مسعود با ساکت کردن حاضرین گفت: امشب باید بحث پفیوزی در انقلاب را برایتان باز کنم!

من با خودم میگفتم اگر این عاقبت قهرمانان است وای به حال ما.

امید پارس ــ کانون آوا

03.05.2008

توضیحات داخل پرانتز از کانون آوا می باشد

برچسب ها

محاکمه در قرارگاه حبیب – قسمت اول

محاکمه در قرارگاه حبیب - قسمت اول حدودا سال 80 بود که پس از تغییر سازماندهی در قرارگاه ۷، تحت مسئولیت فردی به نام ضیا مقدم قرار گرفتم. من در وضعیت پاسیوی بودم و تا چند روز اول کاری با من وبقیه نفرات نداشتند . اما این آرامش چندان دوام نیآورد و خیلی زود نوبت یکی دیگر از بحث‌های ایدئولوژیک و تشکیلاتی رسید. یک روز یک نوار تصویری از مریم رجوی پخش کردند که در آن یکی از بندهای انقلاب ایدئولوژیک به نام "مفت‌خوری" مطرح شده بود. پس از پخش این نوار، همه نفرات موظف شدند فاکت‌های خود را درباره مفت‌خوری نوشته و در جمع ارائه کنند. به بیان دیگر، هرکس باید خودش را در برابر دیگران محکوم و به اصطلاح روسیاه و اعتراف می‌کرد که از امکانات تشکیلات استفاده نموده اما بهای آن را با فداکاری مورد انتظار نپرداخته است.! یکی از محورهای اصلی این بحث، همان شعار معروف "عمر چریک شش ماهه است" بود. استدلالشان این بود که اگر کسی هنوز زنده مانده و به اصطلاح شهید نشده، پس حتماً مفت‌خور بوده است! نوبت به من رسید تا مثلا فاکت های مفت خوری را بنویسم ، اما واقعاً من چیزی برای نوشتن نداشتم چون نمی‌توانستم چیزی را که در وجودم نبود، صرفاً برای راضی کردن مسئولان بسازم وهمین موضوع را به مسئولین گفتم! آنها برای اینکه مرا تحت فشار بیشتری قرار دهند و به اصطلاح به قله انقلاب مریم نزدیک کنند، تعدادی از همشهری‌هایم را که در قرارگاه ۱۰ حبیب بودند، برای انجام کار توضیحی درخصوص ضرورت عبور از بحث های انقلاب نزد من فرستادند. در مناسبات مجاهدین، مسئله فقط انجام کار یا اجرای دستور نبود؛ حتی ذهن و حافظه انسان هم باید تحت کنترل تشکیلات قرار می‌گرفت. مدام به ذهن و گذشته افراد از جمله من گیر می‌دادند. تمام خاطرات زندگی‌ام در ذهنم زنده بود و گذشته‌ام برایم به نوعی نوستالژی تبدیل شده بود. بارها به من می‌گفتند باید حافظه‌ات را پاک کنی؛ حافظه تو حامل ارزش‌های بورژوازی و ارتجاعی است و باید فرهنگ و ارزش‌های مجاهدین را جایگزین آن کنی.! واقعاً از نظر روحی و روانی به وضعیت دشواری رسیده بودم. من در جامعه عادی زندگی آرامی داشتم و دغدغه‌های معمول زندگی خودم را دنبال می‌کردم، اما حالا در بیابان‌های عراق گرفتار مناسباتی شده بودم که هر روز با یک بحث جدید، ذهن و روان ما را درگیر می‌کردند. اگر فقط از ما بیگاری می‌کشیدند، شاید تحملش آسان‌تر بود؛ اما مسئله این بود که لحظه‌ای اجازه نمی‌دادند ذهن انسان از فشارهای تشکیلاتی آزاد شود. گاهی با خودم فکر می‌کردم اگر مسعود رجوی توانایی چنین کاری را داشت، حتماً یک تراشه در مغز تک‌تک ما کار می‌گذاشت تا دیگر هیچ فکر و خاطره مستقلی نداشته باشیم و کاملاً به ربات‌هایی تبدیل شویم که فقط فرمان می‌گیرند و اجرا می‌ کنند. در همین دوران، وضعیت روحی من روزبه‌روز بدتر می‌شد. بطوریکه دچار کابوس‌های شبانه شده بودم. بارها در خواب وحشت‌زده با فریاد از خواب می‌پریدم. این وضعیت حتی باعث اعتراض تن‌واحدی‌هایم شده بود. کار به جایی رسید که تخت خوابم را جابه‌جا کردند و مرا به انتهای آسایشگاه منتقل کردند تا مزاحم دیگران نباشم. اما کسی نمی‌پرسید چرا یک انسان در محیطی که ادعای آرمان‌خواهی و رهایی دارد، باید تا این اندازه دچار اضطراب و آشفتگی روانی شود. کار بجایی رسید که طی نامه ای به مسئولین اعلام جدایی خودم از تشکیلات را مطرح کردم. درپی این این درخواستم یک روز مرا به ستاد فرماندهی قرارگاه حبیب نزد ژیلا دیهیم، مسئول ستاد، بردند. او از من پرسید: چرا در مناسبات اکتیو نیستی و چرا مسئولانت از تو رضایت ندارند؟ من که دیگر نمی‌خواستم طفره بروم. صریح به او گفتم: : فکرهایم را کردم. نمی‌توانم ادامه بدهم. می‌خواهم از سازمان جدا شوم . ژیلا دیهیم در پاسخ گفت: روزی که تو را از لعیا تحویل گرفتم، او مشکلاتت را برای من توضیح داده بود. سپس جزوه‌ای از زندگی‌نامه یکی از اعضای کشته‌شده سازمان به نام آرام گفتاری به من داد. شروع کرد به تعریف کردن سرگذشت او و گفت که آرام نیز پروسه‌ای شبیه به من داشته، حتی به زندان ابوغریب فرستاده شده و برای تأمین مایحتاج صنفی خود، مجبور بوده با طناب به داخل چاه سپتیک زندان برود و با سطل آن را تخلیه کند. به گفته او، آرام آن‌قدر تحقیر و خوار شده بود تا سرانجام ابراز ندامت کرده و درخواست بازگشت به مناسبات را داده بود و سازمان هم منت بر سرش گذاشته و او را پذیرفته بود. ژیلا در پایان با لحنی تهدیدآمیز به من گفت: حواست باشد، قلوس‌بازی درنیار! ممکن است تو را هم به زندان مخوف ابوغریب بفرستیم! برای من کاملاً روشن بود که این صحبت‌ها نه برای کمک به حل مشکلاتم، بلکه برای ترساندن و منصرف کردنم از تصمیم جدایی مطرح می‌شود . بعد از این صحبت‌ها، ژیلا برای اینکه شاید بتواند مرا مثلا شرمنده نماید یک خودنویس به من هدیه داد و گفت این خودنویس متعلق به دخترم بوده اما آن را به تو هدیه می‌دهم. اما من که مصمم به جدایی بودم هدیه و تهدید هیچ‌کدام تأثیری در تصمیم من نداشت و همچنان بر جدایی ام از تشکیلات تأکید کردم. اما اینباراین بار ژیلا عصبانی شد و به یکی از مسئولین بنام حمید گفت: داریوش (نام مستعار من) را ببرید تا اورا تعیین وتکلیف کنیم یعنی می خواستند مرا در برابرجمع ‌قرار دهند. این بود که فردای آن روز، ساعت ۹ صبح، تمام کارها تعطیل شد و همه نفرات به سالن اجتماعات رفتیم. حتی تعدادی از افراد قرارگاه ۱۰ نیز در نشست حضور داشتند. ژیلا دیهیم نشستی گذاشت ودر ابتدای آن گفت همان‌طور که می‌دانید، ما نفرات پذیرشی را برای یک دوره امتحانی به قرارگاه می‌آوریم و اگر صلاحیتشان احراز شد، درتشکیلات باقی می‌مانند. سپس ادامه داد این نشست در ادامه نشست ۳۸۰ برگزار می‌شود و با اشاره به اصطلاحات تشکیلاتی، به جمع کد داد که سطح و اشل این نشست چیست. منظور او نشریه مجاهد شماره ۳۸۰ بود که در سال ۱۳۷۳ منتشر شده بود و در آن اسامی تعدادی از افرادی که خواهان جدایی از سازمان بودند، مطرح شده بود. در آن ماجرا، تشکیلات مجاهدین با طرح اتهام نفوذی و مأمور رژیم بودن، تلاش کرده بود با علنی کردن این اتهامات و گرفتن اعتراف از افراد، برای دیگر اعضا زهرچشم بگیرد. داریوش قنواتی محاکمه در قرارگاه حبیب – قسمت اول

محاکمه در قرارگاه حبیب – قسمت اول 25 آبان 1405
محاکمه در قرارگاه حبیب - قسمت اول حدودا سال 80 بود که پس از تغییر سازماندهی در قرارگاه ۷، تحت مسئولیت فردی به نام ضیا مقدم قرار گرفتم. من در وضعیت پاسیوی بودم و تا چند روز اول کاری با من وبقیه نفرات نداشتند . اما این آرامش چندان دوام نیآورد و خیلی زود نوبت یکی دیگر از بحث‌های ایدئولوژیک و تشکیلاتی رسید. یک روز یک نوار تصویری از مریم رجوی پخش کردند که در آن یکی از بندهای انقلاب ایدئولوژیک به نام "مفت‌خوری" مطرح شده بود. پس از پخش این نوار، همه نفرات موظف شدند فاکت‌های خود را درباره مفت‌خوری نوشته و در جمع ارائه کنند. به بیان دیگر، هرکس باید خودش را در برابر دیگران محکوم و به اصطلاح روسیاه و اعتراف می‌کرد که از امکانات تشکیلات استفاده نموده اما بهای آن را با فداکاری مورد انتظار نپرداخته است.! یکی از محورهای اصلی این بحث، همان شعار معروف "عمر چریک شش ماهه است" بود. استدلالشان این بود که اگر کسی هنوز زنده مانده و به اصطلاح شهید نشده، پس حتماً مفت‌خور بوده است! نوبت به من رسید تا مثلا فاکت های مفت خوری را بنویسم ، اما واقعاً من چیزی برای نوشتن نداشتم چون نمی‌توانستم چیزی را که در وجودم نبود، صرفاً برای راضی کردن مسئولان بسازم وهمین موضوع را به مسئولین گفتم! آنها برای اینکه مرا تحت فشار بیشتری قرار دهند و به اصطلاح به قله انقلاب مریم نزدیک کنند، تعدادی از همشهری‌هایم را که در قرارگاه ۱۰ حبیب بودند، برای انجام کار توضیحی درخصوص ضرورت عبور از بحث های انقلاب نزد من فرستادند. در مناسبات مجاهدین، مسئله فقط انجام کار یا اجرای دستور نبود؛ حتی ذهن و حافظه انسان هم باید تحت کنترل تشکیلات قرار می‌گرفت. مدام به ذهن و گذشته افراد از جمله من گیر می‌دادند. تمام خاطرات زندگی‌ام در ذهنم زنده بود و گذشته‌ام برایم به نوعی نوستالژی تبدیل شده بود. بارها به من می‌گفتند باید حافظه‌ات را پاک کنی؛ حافظه تو حامل ارزش‌های بورژوازی و ارتجاعی است و باید فرهنگ و ارزش‌های مجاهدین را جایگزین آن کنی.! واقعاً از نظر روحی و روانی به وضعیت دشواری رسیده بودم. من در جامعه عادی زندگی آرامی داشتم و دغدغه‌های معمول زندگی خودم را دنبال می‌کردم، اما حالا در بیابان‌های عراق گرفتار مناسباتی شده بودم که هر روز با یک بحث جدید، ذهن و روان ما را درگیر می‌کردند. اگر فقط از ما بیگاری می‌کشیدند، شاید تحملش آسان‌تر بود؛ اما مسئله این بود که لحظه‌ای اجازه نمی‌دادند ذهن انسان از فشارهای تشکیلاتی آزاد شود. گاهی با خودم فکر می‌کردم اگر مسعود رجوی توانایی چنین کاری را داشت، حتماً یک تراشه در مغز تک‌تک ما کار می‌گذاشت تا دیگر هیچ فکر و خاطره مستقلی نداشته باشیم و کاملاً به ربات‌هایی تبدیل شویم که فقط فرمان می‌گیرند و اجرا می‌ کنند. در همین دوران، وضعیت روحی من روزبه‌روز بدتر می‌شد. بطوریکه دچار کابوس‌های شبانه شده بودم. بارها در خواب وحشت‌زده با فریاد از خواب می‌پریدم. این وضعیت حتی باعث اعتراض تن‌واحدی‌هایم شده بود. کار به جایی رسید که تخت خوابم را جابه‌جا کردند و مرا به انتهای آسایشگاه منتقل کردند تا مزاحم دیگران نباشم. اما کسی نمی‌پرسید چرا یک انسان در محیطی که ادعای آرمان‌خواهی و رهایی دارد، باید تا این اندازه دچار اضطراب و آشفتگی روانی شود. کار بجایی رسید که طی نامه ای به مسئولین اعلام جدایی خودم از تشکیلات را مطرح کردم. درپی این این درخواستم یک روز مرا به ستاد فرماندهی قرارگاه حبیب نزد ژیلا دیهیم، مسئول ستاد، بردند. او از من پرسید: چرا در مناسبات اکتیو نیستی و چرا مسئولانت از تو رضایت ندارند؟ من که دیگر نمی‌خواستم طفره بروم. صریح به او گفتم: : فکرهایم را کردم. نمی‌توانم ادامه بدهم. می‌خواهم از سازمان جدا شوم . ژیلا دیهیم در پاسخ گفت: روزی که تو را از لعیا تحویل گرفتم، او مشکلاتت را برای من توضیح داده بود. سپس جزوه‌ای از زندگی‌نامه یکی از اعضای کشته‌شده سازمان به نام آرام گفتاری به من داد. شروع کرد به تعریف کردن سرگذشت او و گفت که آرام نیز پروسه‌ای شبیه به من داشته، حتی به زندان ابوغریب فرستاده شده و برای تأمین مایحتاج صنفی خود، مجبور بوده با طناب به داخل چاه سپتیک زندان برود و با سطل آن را تخلیه کند. به گفته او، آرام آن‌قدر تحقیر و خوار شده بود تا سرانجام ابراز ندامت کرده و درخواست بازگشت به مناسبات را داده بود و سازمان هم منت بر سرش گذاشته و او را پذیرفته بود. ژیلا در پایان با لحنی تهدیدآمیز به من گفت: حواست باشد، قلوس‌بازی درنیار! ممکن است تو را هم به زندان مخوف ابوغریب بفرستیم! برای من کاملاً روشن بود که این صحبت‌ها نه برای کمک به حل مشکلاتم، بلکه برای ترساندن و منصرف کردنم از تصمیم جدایی مطرح می‌شود . بعد از این صحبت‌ها، ژیلا برای اینکه شاید بتواند مرا مثلا شرمنده نماید یک خودنویس به من هدیه داد و گفت این خودنویس متعلق به دخترم بوده اما آن را به تو هدیه می‌دهم. اما من که مصمم به جدایی بودم هدیه و تهدید هیچ‌کدام تأثیری در تصمیم من نداشت و همچنان بر جدایی ام از تشکیلات تأکید کردم. اما اینباراین بار ژیلا عصبانی شد و به یکی از مسئولین بنام حمید گفت: داریوش (نام مستعار من) را ببرید تا اورا تعیین وتکلیف کنیم یعنی می خواستند مرا در برابرجمع ‌قرار دهند. این بود که فردای آن روز، ساعت ۹ صبح، تمام کارها تعطیل شد و همه نفرات به سالن اجتماعات رفتیم. حتی تعدادی از افراد قرارگاه ۱۰ نیز در نشست حضور داشتند. ژیلا دیهیم نشستی گذاشت ودر ابتدای آن گفت همان‌طور که می‌دانید، ما نفرات پذیرشی را برای یک دوره امتحانی به قرارگاه می‌آوریم و اگر صلاحیتشان احراز شد، درتشکیلات باقی می‌مانند. سپس ادامه داد این نشست در ادامه نشست ۳۸۰ برگزار می‌شود و با اشاره به اصطلاحات تشکیلاتی، به جمع کد داد که سطح و اشل این نشست چیست. منظور او نشریه مجاهد شماره ۳۸۰ بود که در سال ۱۳۷۳ منتشر شده بود و در آن اسامی تعدادی از افرادی که خواهان جدایی از سازمان بودند، مطرح شده بود. در آن ماجرا، تشکیلات مجاهدین با طرح اتهام نفوذی و مأمور رژیم بودن، تلاش کرده بود با علنی کردن این اتهامات و گرفتن اعتراف از افراد، برای دیگر اعضا زهرچشم بگیرد. داریوش قنواتی

محاکمه در قرارگاه حبیب – قسمت اول

حدودا سال 80 بود که پس از تغییر سازماندهی در قرارگاه ۷، تحت مسئولیت فردی به نام ضیا مقدم قرار گرفتم. من در وضعیت پاسیوی بودم و تا چند روز اول کاری با من وبقیه نفرات نداشتند . اما این آرامش چندان دوام نیآورد و خیلی زود نوبت یکی دیگر از بحث‌های ایدئولوژیک و تشکیلاتی […]

وقتی فشارهای تشکیلاتی مجاهدین مرا به مرز خودکشی رساند 20 آبان 1405
تخت بیمارستان هم پناهگاه نبود

وقتی فشارهای تشکیلاتی مجاهدین مرا به مرز خودکشی رساند

در مقطعی از حضورم در قرارگاه بنیاد علوی، در قرارگاه یازدهم و در یگان توپخانه سازماندهی شدم. فرمانده دسته ما عباسعلی دارایی و فرمانده یگان نیز فرشاد پورکشکول بود. دو نفر به نام‌های محمود دادوند و مسلم محمدی هم به‌عنوان “تن واحد” در کنار من قرار داشتند. در آن مقطع، بحث‌های موسوم به “دیگ و […]

روایت دو سال مهمانخانه، تا شکنجه و توبه اجباری 19 آبان 1405
توبه‌ای که اعتقاد نبود

روایت دو سال مهمانخانه، تا شکنجه و توبه اجباری

یکی از تلخ‌ترین تجربه‌های من در دوران حضور در تشکیلات مجاهدین خلق، مربوط به نشست‌های موسوم به “طعمه” در دوران مسعود رجوی است؛ نشست‌هایی که به نام مقابله با نفوذ و حفظ امنیت تشکیلات برگزار می‌شد، اما در عمل به ابزاری برای سرکوب مخالفان، تحقیر اعضا و درهم‌شکستن اراده کسانی تبدیل شده بود که جرئت […]

ثبت دیدگاه

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.