از زمانی که مجاهدین اعلام به مبارزه مسلحانه علیه نظام نمودند و متعاقب آن تشکیلات و زیر مجموعه خود را از ایران به خارج از مرزها کوچ دادند، در اولین گام ها تمامی تلاشش را معطوف به نفوذ نیروهایش برای عملیات به داخل کشور می کرد که خود یکی از بزرگترین مشکلات سازمان تلقی می شد. و می بینیم که بعد از سال های اولیه، تحرکات نظامی سازمان و ترور اشخاص اعم از دارای مقامات و چه مردم کوچه بازار ورود نیروهای سازمان به داخل خاک میهن بسیار سخت شد، به طوری که دیگر نوار مرزی ایران عراق که در آن روزها درگیر جنگ بودند مکان امنی برای نفوذ نبود و چه بسیار نیروها که حتی با شبیه کردن خود به افراد کرد باز هم مورد پیگرد و دستگیری نیروهای امنیتی ایران قرار می گرفتند.

گاهی برخی نوشته ها،مانند یک جرقه، روشن کننده فضای تیره و تار شایعات و اکاذیبی است که با جهت گیریهای خاص پراکنده و منتشر می شود. چند روزی است که دستگاه منگول تبلیغاتی مجاهدین، با نقل قولهای بی پایه و خبرسازیهای مشکوک، رفتن برخی از شخصیتها و مقامات عراقی از جمله مقتدا صدر به ایران را جار می زند. در نگاه ابتدایی تصور می شود که این شایعه سازیها در راستای استراتژی کنونی مجاهدین یعنی رو در رو قرار دادن آمریکا با ایران و تحریک آن برای حمله نظامی به ایران باشد، اما مقاله بسیار مهم آقای حبیب العراقی که در سایت صوت العراق درج گردید، بخش دیگری از نیات پنهان مربوط به این شایعه افکنی در باره رفتن مقامات عراقی به ایران را آشکار می سازد.

الف- عراق همچنان در آتش قهر و کینه ی خرابکاران، فرصت طلبان و تروریستها می سوزد و هر روز آتش این ستمکاری بیش از پیش بر دامن ملتی رنج کشیده و مظلوم شعله ور می شود. بنا بر آمار رسمی تاکنون 2 میلیون نفر از مردم عراق از ترس کشته شدن به سوریه و اردن پناه برده اند، همچنین 2 میلیون نفر دیگر در وضعیت بسیار بد امنیتی معیشتی به سر می برند ضمن اینکه هر ماه نیز صد هزار عراقی خانه و کاشانه ی خود را ترک می کنند.

پرونده سیاه سازمان مجاهدین اصلاح پذیر یا حذف شدنی نیست، چون رنج وظلم اعمال شده بر قربانیان ترور و خشونتِ مجاهدین را نمی توان نا دیده گرفت، تا دنیا دنیاست نام ونشان تروریستی بر تارک سازمان مجاهدین نقش بسته می ماند، به آرم سازمان نگاه کنید، در نگاه اول می بینیم که با آلت و اسباب ترور تزیین شده، رجوی جز به آدم کشی و خیانت نمی اندیشد، حال چه شده که هر روز رنگ ورخسار عوض می کند؟ روزی دم شیر خورشید را می گیرد و کشان کشان آنرا تا وسط پرچمش می برد، بعد برای فرار از بن بست ها و اعلام تغییر هویت یال و گوپال شیر را قیچی می کند

یکی از دوستانم از استان دیاله و شهر بعقوبه واقعه‎ای را برایم بیان کرد که در آن زمان (رژیم صدام) نتوانستم درست آن‎را تحلیل کنم. خلاصه‎ی ماجرا این بود که مجاهدین، بر خیابانی که او در آن ساکن بوده سیطره پیدا می‎کنند. در همان زمان به یکی از خانه‎های این منطقه هجومی صورت می‎گیرد و یکی از جوانان به نزد آنان می‎رود تا از آنها کمک بگیرد، به او جواب نمی‎دهند و او برمی‎گردد. یکی از مردم از وی می‎پرسد”با آنها صحبت کردی؟ چرا برای کمک نیامدند؟” او می‎گوید”خیلی با آنان صحبت کردم ولی جواب مرا ندادند، به گمان من آنان زبان عربی را نمی‎فهمیدند!”

پس از درج مقاله‎ی”مجاهدین، سیاسی یا نظامی” که مبتنی بر آگاهی از وضعیت فعلی درون تشکیلات اروپایی مجاهدین و فضای به تدریج حاکم شونده بر اردوگاه اشرف به رشته‎ی تحریر درآمد، بخشی از مباحث به‎شدت رایج در میان اعضاء، سمپات‎ها و هواداران گروه تروریستی مجاهدین، که بر سر خروج از عراق، انتخاب مشی سیاسی و… مطرح است، بیرونی شده و پچ‎پچ‎های در خفا را علنی نموده است.

فرقه تروریستی مجاهدین تحت رهبری رجوی ها سه سال پیش در عراق خلع سلاح شدند آنها از طرفی صدام و شرایط ایده آل اقدامات تروریستی خود را باخته اند، این را از چشم ملت ایران می بینند چون این مردم از مجاهدین نفرت دارند و به آنها اجازه ورود به میهن خود را نمی دهند. به همین دلیل رجوی تشنه به خون این ملت بوده و هست لذا بعد از شکست و به بن بست رسیدن استراتژی های کهنه اینک دشمنی های خود را در قالب ها و اشکال دیگری علیه مردم ایران بارز می نماید، ابتدا با جاسوسی های هسته ای علیه منافع ملی ایران وسپس با مزدوری هر چه تمامتر به تحریم علیه مردم از طریق بیگانگان مبادرت ورزید. این فرقه برای نشان دادن محتوای ضد ایرانی خود از آمریکا می خواهد علیه ایران وارد عملیات نظامی شود و به ایران حمله کند.

در حالی که سه سال از آغاز دخالت‎های آشکار گروه تروریستی رجوی با هم‎دستی بقایای حزب بعث در عراق می‎گذرد و اکنون آشکار گشته است که این ائتلاف نقش محوری را در ناآرامی‎های عراق بازی می‎کند، روشن‎فکران و دل‎سوزان عراقی نسبت به برنامه‎های دار و دسته‎ی رجوی و حامیان آنها که به‎دنبال تفرقه‎افکنی مذهبی و قومی هستند هشدار می‎دهند.

این سازمان علیه هم‎وطنان ما به‎عنوان یک گروه دارای افکار فرقه‎ای به‎کار گرفته شد و صدام از آنان به‎عنوان ابزار سرکوب علیه ملت عراق استفاده کرد. سال 1991 شاهد نقش این سازمان در سرکوب انتفاضه‎ی ملت عراق در قیام شعبانیه بودیم که علیه کردها به‎کار گرفته شدند. عناصر این گروه به افراط در به‎کارگیری خشونت و وحشی‎گری شهرت دارند. در سال 1999 در جریان جنایت ترور مرجع دینی سید محمدصادق الصدر (قدس سره)، باز هم به‎عنوان ابزار سرکوب به‎کار گرفته شدند. سازمان مجاهدین خلق از سازمان‎هایی به‎شمار می‎رود که در لیست گروه‎های تروریست گنجانده شده است و موضع اروپا و امریکا در این زمینه مشترک و واحد است.

نایب رئیس شورای استان دیالی خواستار اخراج اعضای گروه تروریستی مجاهدین از عراق به علت اقدامات تروریستی شد. به گزارش فارس به نقل از شماره امروز روزنامه فرامنطقه‌ای الحیات، شیخ ضاری فهد الاسدی گفت: سازمان مجاهدین خلق با سوء استفاده از حضور خود در منطقه بعقوبه و نیز با پرداخت هزاران دلار رشوه به مخالفان دولت کنونی عراق، در صدد بی‌ثبات کردن اوضاع امنیتی این کشور است. وی افزود: اعضای این سازمان در منطقه”العظیم” در استان دیالی فعالیت دارند و تاکنون توانسته‌اند با جلب حمایت برخی از مسوولان دستگاههای امنیتی و اطلاعاتی سابق عراق و برخی رهبران عشایر مشهور طرفدار صدام، شورایی به نام”شورای نجات دیالی” به رهبری عبد‌الله الجبوری استاندار سابق تشکیل دهند.

دادگاه جنایت‎های رژیم سابق عراق که اکنون بدون صدام برگزار می‎شود، پرده از مسایل بسیار مهمی برمی‎دارد که یکی از آنها تصمیم و اقدام دیکتاتور معدوم عراق برای نسل‎کشی اکراد، به هر وسیله‎ی ممکن بوده است. در این چند جلسه‎ی دادگاه فاش گردید که دستور کشتار اکراد توسط شخص صدام صادر شده و بنا به پیشنهاد علی حسن المجید، نابود کردن اکراد به‎وسیله‎ی بمباران شیمیایی در دستور کار رژیم بعث قرار گرفته است و متعاقب آن سران جنایت‎کار رژیم صدام، جنایت حلبچه را رقم زده‎اند. در این میان آنچه حائز اهمیت است اظهارات علی الحسن المجید (علی شیمیایی) درباره‎ی استفاده از مجاهدین برای تحت تعقیب و هدف قرار دادن اکراد (حتی در داخل خاک ایران) است.

آقایانی که اینچنین از دیدار خانم هشترودی با نمایندگان کانون هابیلیان، ترسیده، رنجیده و دردشان گرفته است و اینگونه در رابطه با ملاقاتی که از کم و کیف آن اطلاعی ندارند و بر اساس خبری که از جانب هابیلیان منتشر گردید، بدون آن که از ایشان توضیحی بخواهند و یا اجازه دهند وی جریان ملاقاتش را بازگو کند، به خوبی نشان دادند که از همان روز اول با جمهوری اسلامی و مردم ایران چه دعوایی داشته اند و تا چه اندازه به دمکراسی قائل هستند.